Η διαιώνιση των ελίτ στην εξουσία επιτυγχάνεται με την καλλιέργεια του φόβου στους πολίτεςΑπό τον
Αλκιβιάδη Κ. Κεφάλα*
Τα επαναλαμβανόμενα κρούσματα βαρείας εγκληματικότητας και η εμπέδωση αισθήματος ανασφάλειας στους πολίτες δημιουργούν εύλογα ερωτήματα για την πιθανή πολιτική ενθάρρυνση του εγκλήματος από το σύνολο του πολιτικού συστήματος εξουσίας. Η διαιώνιση και η διατήρηση των πολιτικών κομμάτων και των ολιγομελών ελίτ στην εξουσία, στη δημοκρατία ή τη φεουδαρχία, επιτυγχάνονται εδώ και χιλιάδες χρόνια μέσω σχημάτων που καλλιεργούν το αίσθημα του φόβου στους πολίτες, ώστε η «νομιμοποιημένη» μεταφορά των περιουσιακών στοιχείων τους στις ολιγάριθμες ελίτ να πραγματοποιείται με όσο το δυνατόν λιγότερες αντιστάσεις.
Η μεθοδολογία της εμπέδωσης του φόβου στους διοικούμενους επιτυγχάνεται, αφενός, με την απαξίωση της εργασίας μέσω της μετακίνησης αλλοεθνών πληθυσμών, που παρέχει αφθονία φθηνών εργατικών χειρών, την αφαίρεση των περιουσιακών στοιχείων μέσω της βαρείας φορολογίας και, τέλος, με την ενθάρρυνση της εγκληματικότητας. Επί παραδείγματι, στο παρελθόν οι διαμαρτυρίες εναντίον της Υψηλής Πύλης στα Βαλκάνια ακολουθούνταν από την οργανωμένη εισβολή Αλβανών ληστών που τρομοκρατούσαν τους αγροτικούς πληθυσμούς υπό τα βλέμματα της υποκριτικής απραξίας της εξουσίας.
Οι πολιτικές και νομικές μεθοδεύσεις της ενθάρρυνσης του εγκλήματος εξαθλιώνουν πνευματικά, υλικά και ψυχολογικά τους πολίτες, ενώ εμπεδώνουν τον φόβο, ώστε οι τελευταίοι να αδυνατούν να αναλύσουν έστω και στοιχειωδώς τα πολιτικά δρώμενα, να αντιληφθούν την αφαίρεση της περιουσίας τους και να δυνηθούν να υιοθετήσουν συλλογικές και μεθοδικές πρακτικές δράσης, με σκοπό την αποτίναξη του ζυγού των δυναστών τους. Η ανυπαρξία πολιτικής βούλησης αντιμετώπισης του εγκλήματος και η υποχθόνια ενθάρρυνσή του από το πολιτικό σύστημα εξουσίας σήμερα καλύπτεται από τον μανδύα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του ανθρωπισμού, της ψυχοπονιάς και της πολιτικής των ανοιχτών συνόρων.
Πώς θα μπορούσε άραγε να ερμηνεύσει κάποιος διαφορετικά τη θεσμοθετημένη αποφυλάκιση, έπειτα από σύντομη παραμονή στη φυλακή, όλου του φάσματος των δολοφόνων, ληστών, βιαστών και των εθισμένων στο έγκλημα κακοποιών στοιχείων, παρά μόνο ως μία συνειδητή πολιτική πράξη που σκοπεύει να αναδείξει την εγκληματικότητα ως έναν αποδεκτό κοινωνικό θεσμό; Πώς θα μπορούσε να αιτιολογηθεί η ανοχή της Πολιτείας απέναντι στο έγκλημα, όταν αντιμετωπίζονται η εισβολή στα σπίτια, η τρομοκράτηση και η ληστεία των αγρίως φορολογούμενων πολιτών ως απλά πλημμελήματα;
Στη χώρα μας σήμερα το πάνθεον των πολυπληθών εγκληματιών περνά ένα μικρό χρονικό διάστημα στις φυλακές – ξενοδοχεία – σχολεία και μετά, με τη βοήθεια των ΜΚΟ και του κατάλληλου πολιτικά θεσμοθετημένου νομοθετικού πλαισίου, επιστρέφουν με νέες «γνώσεις και εμπειρίες» στην κοινωνία, για να συνεχίσουν με ιδιαίτερο ζήλο τις «κοινωφελείς» δράσεις τους. Επί παραδείγματι, Αφγανός που λήστεψε και πέταξε τη φοιτήτρια σε γκρεμό στην Κέρκυρα έπειτα από οκτάμηνη παραμονή στη φυλακή απελευθερώθηκε, παρά το γεγονός ότι είχε καταδικαστεί σε δεκαετή φυλάκιση, για να μεταβεί ακολούθως στη Γερμανία και να βιάσει και δολοφονήσει ένα αθώο κορίτσι που βοηθούσε αυτόν και τους ομοίους του να εξανθρωπιστούν.
Μέσα σε όλο αυτό το θέατρο του πολιτικού παραλογισμού είναι αδύνατον ο κοινός νους να αντιληφθεί και να ερμηνεύσει πολιτικά το γεγονός της μη απέλασης των μυρίων αλλοδαπών εγκληματιών, που όχι μόνο εισέβαλαν παράνομα στην Ελλάδα, αλλά έπειτα από σύντομη φυλάκιση παραμένουν στη χώρα μας, για να συλληφθούν εκ νέου και να αποφυλακιστούν και πάλι έπειτα από μικρό χρονικό διάστημα.
Για πόσο ακόμα θα μπορέσει να αντέξει η κοινωνία τα δεινά της, όταν όχι μόνο η κρατική εξουσία εξασκεί τη νόμιμη βία μέσω της άγριας φορολογίας, της ανεργίας, της οικονομικής δυσπραγίας και της δήμευσης της περιουσίας, αλλά όταν και το παρακράτος του εγκλήματος εξασκεί και αυτό επί των νομοταγών πολιτών τη βία, τη ληστεία και την ανομία στον μέγιστο δυνατό βαθμό;
*Διδάκτωρ Φυσικής του Πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
