Στις 3 Ιουνίου πέθανε από επιπλοκές καρδιολογικών προβλημάτων ο δημοσιογράφος, διανοούμενος και ιδρυτής του διαδικτυακού πολιτιστικού περιοδικού «Αβαλον Των Τεχνών» Γιώργος Πισσαλίδης (κεντρική φωτό). Στο σχετικά σύντομο πέρασμά του από τη ζωή (εκδήμησε σε ηλικία 64 ετών), ο Γιώργος Πισσαλίδης πρόλαβε να αφήσει έντονο το σημάδι του στον χώρο της τέχνης.
Αγάπησε όλες τις εκφάνσεις της (μουσική, λογοτεχνία, εικαστικά, θέατρο και σινεμά) και αγωνίστηκε για την ενδυνάμωση της σχέσης της με την παράδοση. Και μόνο από το όνομα* του διαδικτυακού περιοδικού που ίδρυσε και διηύθυνε («Αβαλον Των Τεχνών») αντιλαμβάνεται κάποιος την αγάπη που είχε ο αλησμόνητος φίλος για τον τρόπο καλλιτεχνικής έκφρασης των ανθρώπων πριν από την απομάγευση του κόσμου.
Οι μύθοι, οι θρύλοι, οι άγραφοι νόμοι, οι ρίζες των ανθρώπων και οι εθνικοί τους πολιτισμικοί θησαυροί ήταν τα σημεία ενδιαφέροντος στον αξιακό χάρτη του Γιώργου Πισσαλίδη. Με αυτόν τον τρόπο αξιολογούσε, πάντα με περίσσευμα ψυχής και χωρίς… δηλητήριο, τις δημιουργίες παλαιότερων και σύγχρονων δημιουργών. Θεωρούσε την απομάγευση του κόσμου ως μία από τις βαρύτερες νόσους που έχουν πλήξει τις κοινωνίες των κρατών της Δύσης.
Ο μηδενισμός, δίδυμο αδελφάκι του υλισμού, πλήττει καίρια τα θεμέλια των εθνών που… συνήθισαν να πρωτοπορούν από την περίοδο της Αναγέννησης κι έπειτα αλλά και το δικό μας έθνος που επηρέαζε και εν πολλοίς όρισε τον δυτικό τρόπο ζωής από την προομηρική περίοδο μέχρι και την Αλωση της Πόλης από τους Τούρκους.
Η παγκοσμιοποιητική μονομορφοποίηση περνά από τη συντριβή του εκθαμβωτικού οικοδομήματος που δημιούργησαν η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό, οι μύθοι, οι θρύλοι, η γραπτή και άγραφη αφήγηση των περιπετειών κάθε φυλής στο πέρασμα του χρόνου. Αυτό προσπάθησε να πολεμήσει ο Γιώργος Πισσαλίδης με τα παρεμβατικά κείμενά του, τις συνεντεύξεις και τις παρουσιάσεις καλλιτεχνικών έργων στο ηλεκτρονικό πολιτιστικό περιοδικό «Αβαλον Των Τεχνών».
Αυτός ο ιστότοπος είχε γίνει ένα υπεκομματικό και διαπαραταξιακό σημείο συνάντησης των ανθρώπων που ενδιαφέρονται για τον εθνικό πολιτισμό της πατρίδας μας αλλά και όλων των χωρών του κόσμου.
Από τα χιλιάδες κείμενα που έχει γράψει ο Γιώργος Πισσαλίδης, ένα από τα σημαντικότερα είναι μια διακήρυξη αρχών και προτεραιοτήτων για τον πολιτισμό. Δημοσιεύτηκε στην ενότητα «ποιοι είμαστε» ** του ηλεκτρονικού περιοδικού του. Η ανάγνωσή της μπορεί να αποδειχθεί πολύ χρήσιμη και στους δημιουργούς και τους δέκτες αλλά και στους κριτικούς – παρουσιαστές των καλλιτεχνικών δημιουργημάτων. Φυσικά, ακόμα πιο χρήσιμη μπορεί να φανεί σε εκείνους που ενδέχεται να επιδιώξουν να ακολουθήσουν τα χνάρια του Γιώργου, δημιουργώντας ένα ενημερωτικό μέσο για τις τέχνες. Ακολουθεί το «ποιοι είμαστε» του «Αβαλον Των Τεχνών»:
Ποιοι είμαστε
«To “Aβαλον Των Τεχνών” είναι ένα διαδικτυακό πολιτιστικό περιοδικό, αφιερωμένο στο πάντρεμα της Παράδοσης και της κλασσικής άποψης περί Τέχνης με το μοντέρνο πνεύμα του σήμερα, αλλά μακριά από το κυρίαρχο ρεύμα αποδόμησης. Ξεκινώντας από τη λογοτεχνία, λατρεύουμε τα μεγάλα έπη της ανθρωπότητος (“Ιλιάδα”, “Αινειάδα”, “Ραμαγιάνα”, “Σαχμανέ”, “Μπέογουλφ”, “Καλαβάλα”) και γενικότερα την αρχαία Ελληνική και Ρωμαϊκή γραμματεία, την Μεσαιωνική ποίηση σε Δύση και Ανατολή (Βυζάντιο, Περσία αλλά και Άπω Ανατολή) και τούς γίγαντες της Αναγεννησιακής λογοτεχνίας.
Οσον αφορά δε τη σύγχρονη εποχή, έχουμε μια προτίμηση στην κλασσική λογοτεχνία, και ειδικά εκείνη που εμπνεόταν από τις εθνικές παραδόσεις και τις αιώνιες αξίες των χωρών τους, ακόμα και με ριζοσπαστικό τρόπο, από τον Γκαίτε , τον Μπάυρον και τον Ντοστογιέφσκι στον Ελύτη, τον Ελιοτ και τη “Γενιά του ΄30” ή ακόμα τον Ρίτσο (“Ρωμιοσύνη” κ.λπ.) , τον Ν.Γ. Πεντζίκη και τον Κόρμακ Μακ Κάρθυ.
Από την άλλη, αγαπάμε φυσικά τις αστυνομικές και κατασκοπευτικές ιστορίες, την ηρωική και επιστημονική φαντασία. Aναζητούμε την ποίηση στη ζωή μας (μεταφορικά και κυριολεκτικά) και για αυτό ανεβάζουμε τακτικά έργα των αγαπημένων μας ποιητών, ενώ οργανώνουμε αφιερώματα στους αγαπημένους μας συγγραφείς με αφορμή τις επετείους γέννησης ή θανάτου τους.
Σε μια πνευματικά ασταθή εποχή, γράφουμε για σύγχρονο πνευματικό κινηματογράφο, λατρεύουμε τις ιστορικές ταινίες και τις σειρές εποχής (κλασσικές και σύγχρονες), ενώ θεωρούμε πάντα μοντέρνους τους χριστιανούς συγγραφείς, όπως ο Δάντης, ο Παπαδιαμάντης, ο Γκίλμπερτ Τσέστερτον, η Φλάννερυ Ο’ Κόννορ (μεγάλη αγαπημένη του Τζώννυ Κας και του Νικ Κέηβ) και ο δημιουργός της Νάρνια Κ.Σ. Λιούις. Εναντιωνόμαστε στην αποδόμηση της αρχαίας τραγωδίας και της όπερας από μοντέρνους σκηνοθέτες (Regietheatre), καθώς και τη “λατρεία της ασχήμιας που έχει καταλήξει να σημαίνει η σύγχρονη τέχνη” (Ρότζερ Σκρούτον).
Αντίθετα πιστεύουμε ότι η Παράδοση μπορεί να είναι εφαλτήριο ακόμα και για την πιο επαναστατική τέχνη. Από την άλλη, έχουμε μεγάλη αδυναμία στην παλαιά μουσική (μεσαιωνική, αναγεννησιακή και μπαρόκ) και στηρίζουμε την αντίστοιχη ελληνική σκηνή. Ενώ δημοσιεύουμε βατά άρθρα για την ελληνική λόγια ή κλασσική μουσική που παραμένει η “μεγάλη άγνωστη” για πολλούς, συμπεριλαμβανομένων των αντίστοιχων έργων του Μίκη Θεοδωράκη και του Θάνου Μικρούτσικου.
Και φυσικά αγαπάμε το μέταλ και την όπερα, το “προγκρέσιβ ροκ”και το κλασσικό “έντεχνο”, αλλά και την “κάντρυ”, το “μπλούγκρας” και το σάουθερν ροκ, ‘ή την ιρλανδο-κέλτικη μουσική, τις ευρωπαϊκές λαϊκές και νεο-μεσαιωνικές μουσικές. Ιδίως όμως μας ενδιαφέρει η ελληνική παραδοσιακή μουσική, έτσι όπως επιβιώνει σε κλασσικές, αλλά και πιό σύγχρονες μουσικές φόρμες. Τέλος, ως πολιτιστικό περιοδικό μάς ενδιαφέρουν θέματα όπως η εθνική διανόηση του 20ού αιώνα, η φιλοσοφία, η οικολογία, ο κοινοτισμός και πολλά άλλα.
Οποιος λοιπόν θέλει να διαβάσει καλλιτεχνικά άρθρα και συνεντεύξεις που δεν θα βρει πουθενά αλλού τότε είναι στο σωστό μέρος». Η πνευματική κληρονομιά που άφησε πίσω του ο Γιώργος Πισσαλίδης και ειδικά το «Αβαλον Των Τεχνών» πρέπει να γίνει αποδεκτή από τους υπερασπιστές του εθνικού πολιτισμού και της παράδοσης. Γι’ αυτόν τον λόγο θα ήταν εξαιρετικό να βρεθεί τρόπος να διατηρηθεί σε λειτουργία τούτη η σημαντική ιστοσελίδα.
* Το Αβαλον (Avalon) είναι ένα μυθικό νησί των κελτικών θρύλων. Εχει συνδεθεί με τον θρύλο του βασιλιά Αρθούρου. Σύμφωνα με την παράδοση, είναι η μυστηριώδης «Νήσος των Μήλων» όπου σφυρηλατήθηκε το μαγικό σπαθί του Αρθούρου, το Εξκάλιμπερ. Εκεί μεταφέρθηκε ο βασιλιάς Αρθούρος από την ετεροθαλή αδελφή του, Μοργκάνα λε Φέυ, μετά την τελευταία του μάχη για να θεραπευτεί. Η τοποθεσία: Στους θρύλους παρουσιάζεται ως ένας τόπος κρυμμένος πίσω από αδιαπέραστες ομίχλες, ενώ συχνά ταυτίζεται γεωγραφικά με τη σημερινή πόλη Γκλάστονμπερι (Glastonbury) στην Αγγλία.
**Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη διακήρυξη αρχών του διαδικτυακού πολιτιστικού περιοδικού «Αβαλον Των Τεχνών» ΕΔΩ
