Ο κ. πρωθυπουργός θα πρέπει να νιώσει ότι οι κυβερνήσεις κρίνονται από τις προτεραιότητές τους, που αναδεικνύονται από τις πράξεις και όχι από τα κούφια λόγια τους σε πανηγυρικούς επίσημων εκδηλώσεων
Στο Ρίμινι της Ιταλίας, το 1944, γράφτηκε μία από τις λαμπρότερες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής στρατιωτικής Ιστορίας. Πρόκειται για την απελευθέρωση της πόλης από τα γερμανικά στρατεύματα, χάρη στην ηρωική προσπάθεια των ανδρών της Τρίτης Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας, με επικεφαλής τον τότε συνταγματάρχη και μετέπειτα στρατηγό Θρασύβουλο Τσακαλώτο.
Γι’ αυτούς τους άνδρες, που πολέμησαν και έπεσαν υπερασπιζόμενοι την τιμή της πατρίδας, μαχόμενοι μακριά της και συμβάλλοντας αποφασιστικά στην τελική συμμαχική νίκη, πραγματοποιείται κάθε χρόνο στον τόπο της θυσίας τους μια λαμπρή τελετή μνήμης. Στην τελετή αυτή παραδοσιακά συμμετέχει και το ελληνικό κράτος, με αντιπροσωπία του, στρατιωτική και πολιτική, ενώ υπήρξαν και περιπτώσεις κατά τις οποίες αυτό εκπροσωπήθηκε στο επίπεδο της ανωτάτης ηγεσίας του, με την παρουσία Προέδρων της Δημοκρατίας.
Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μία προϊούσα υποβάθμιση της εκπροσώπησης της ελληνικής πλευράς στις τελετές μνήμης, όχι μόνο σε θεσμικό επίπεδο, αλλά κυρίως αναφορικά με τη συμμετοχή των συγγενών και απογόνων των μαχητών της ΙΙΙ ΕΟΤ. Συγκεκριμένα, η ελληνική Πολιτεία έχει επιλέξει να διακόψει μία παράδοση που επί δεκαετίες θεωρούνταν αυτονόητη: τη διάθεση ενός στρατιωτικού αεροσκάφους C-130, για τη μεταφορά των απογόνων των πεσόντων στο Ρίμινι, για τη συμμετοχή τους στην τελετή. Προφανώς, επειδή το σχετικό κόστος θεωρήθηκε μεγάλο. Ετσι, οι προτεραιότητες άλλαξαν και οι αριθμοί υπερίσχυσαν του συμβολισμού, καλύπτοντας πλέον η Πολιτεία μόνο… τέσσερα αεροπορικά εισιτήρια σε πτήσεις εξωτερικού, που συνήθως κατανέμονται σε μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου Ριμινιτών.
Εθνική μνήμη
Ομως, η παρουσία των απογόνων των ηρώων εκείνων δεν αποτελεί απλώς μία εθιμοτυπική υποχρέωση. Αποτελεί έναν ζωντανό δεσμό ανάμεσα στις γενιές και μια απόδειξη ότι η πατρίδα δεν ξεχνά όσους θυσιάστηκαν γι’ αυτήν. Αποτελεί τη σφυρηλάτηση της ιστορικής συνέχειας και της εθνικής μνήμης.
Θα μπορούσε, ίσως, κάποιος να αποδεχτεί το επιχείρημα της οικονομίας πόρων, αν η ίδια λογική εφαρμοζόταν χωρίς παρεκκλίσεις σε κάθε περίπτωση. Δεν συμβαίνει, όμως, αυτό, αφού πρόσφατα οι πολίτες πληροφορήθηκαν την αποστολή ελληνικού μεταγωγικού αεροσκάφους στην περιοχή του Ντουμπάι, με σκοπό τη μεταφορά στην Ελλάδα κατοικίδιων ζώων συντροφιάς Ελλήνων που είχαν απομακρυνθεί από εκεί, λόγω των πολεμικών γεγονότων μεταξύ Ισραήλ και Ιράν!
Κάποια από αυτά, μάλιστα, τα υποδέχθηκε στη συνέχεια ο… πρωθυπουργός στο Μέγαρο Μαξίμου! Ασφαλώς και η προστασία των ζώων είναι δείγμα πολιτισμού και ανθρωπιάς, αλλά το ερώτημα είναι πώς είναι δυνατόν να βρίσκεται διαθέσιμο ένα μεταγωγικό στρατιωτικό αεροσκάφος για τη μεταφορά κατοικίδιων, αλλά να μη διατίθεται για τη μεταφορά παιδιών και εγγονιών εκείνων που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα;
Ο κ. πρωθυπουργός θα πρέπει να νιώσει ότι οι κυβερνήσεις κρίνονται από τις προτεραιότητές τους, που αναδεικνύονται από τις πράξεις και όχι από τα κούφια λόγια τους σε πανηγυρικούς επισήμων εκδηλώσεων, όπου περισσεύουν οι αναφορές στους ήρωες και στις θυσίες τους. Δεν είναι δυνατόν, όταν έρχεται η στιγμή να αποδειχθεί εμπράκτως ο σεβασμός προς εκείνους που πολέμησαν για την πατρίδα, η μνήμη να μετατρέπεται σε λογιστικό μέγεθος.
Η Πολιτεία οφείλει να αναθεωρήσει, αφού η ΙΙΙ ΕΟΤ αποτελεί συμβολισμό ανδρείας, άξια κάθε τιμής και οι απόγονοι των μαχητών της το μόνο που ζητούν είναι να μην κοπεί ο τελευταίος κρίκος που συνδέει το δικό τους «παρών» με μία από τις ενδοξότερες στιγμές της νεότερης Ιστορίας μας.
* Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα»
