Η μέγιστη πολιτική ειρωνεία στην υπόθεση του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας είναι ότι ο κ. Θάνος Ντόκος δεν κατατάσσεται στους χειρότερους συνεργάτες του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Ανήκει στην ολιγομελή ομάδα των καλύτερων και δεν σχετίζεται με τον πολυμελή κύκλο αυλοκολάκων του Μαξίμου. Ανεξάρτητα από τις πάρα πολλές αμφιλεγόμενες θέσεις του -ειδικά ως προς τις ελληνοτουρκικές σχέσεις- γνωρίζει τα θέματα, διατηρεί το θάρρος της γνώμης του και διορθώνει σωρεία λαθών και παραλείψεων του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη, την τελευταία τριετία.
Επομένως, προκαλεί έκπληξη ότι, μετά το κωμικοτραγικό γεγονός με τους ανεπίσημους εκπροσώπους του Κρεμλίνου, ο κ. Ντόκος δεν υπέβαλε την παραίτησή του για λόγους ευθιξίας. Αλλωστε, δεν θα διακινδύνευε να γινόταν τελικά δεκτή, καθώς ο πρωθυπουργός δεν έχει την πολυτέλεια κλυδωνισμών στο παρόν κυβερνητικό οικοδόμημα που προσβάλλει την ιστορία της άλλοτε κραταιάς και υπερήφανης Νέας Δημοκρατίας. Γι’ αυτό, άλλωστε, ο κ. Μητσοτάκης δεν αξίωσε πρώτος την παραίτηση του συμβούλου του. Επίσης, προκαλεί μεγαλύτερη έκπληξη το ότι ο κ. Ντόκος αποδέχθηκε εξαρχής τον παραλογισμό των ανώνυμων κυβερνητικών πηγών (σ.σ.: οι «πηγές» είναι, συχνά, προάγγελοι μελλοντικού «αδειάσματος») ότι δήθεν δεν συνέβη και κάτι φοβερό, επειδή έχουν προηγηθεί παρόμοια περιστατικά με άλλους Ευρωπαίους αξιωματούχους.
Προφανώς, οι ανώνυμες πηγές -έπειτα από 7 ολόκληρα χρόνια στην εξουσία- δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι αποτελεί κατάντια, αντί να επιδιώκουν το καλύτερο, να συγκρίνουν -εθελοντικά- την κυβέρνηση Μητσοτάκη με τις αποτυχίες άλλων χωρών. Γιατί στο γεωγραφικό σταυροδρόμι που βρίσκεται η Ελλάδα, με τις τόσες εξωτερικές απειλές και τα τόσα εσωτερικά προβλήματα, δεν είναι δυνατόν κανένας κυβερνητικός παράγοντας να αποδέχεται -σαν να μη συνέβη τίποτα- φάρσες, υβριδικές απειλές, υποκλοπές και hacking. Πόσο μάλλον όταν ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας είναι, ακριβώς, υπεύθυνος για την αποτροπή ανάλογων ενεργειών. Είναι δε εξόχως δυσάρεστο ότι τόσο ο κ. Μητσοτάκης όσο και ο ίδιος ο κ. Ντόκος δεν αντιλαμβάνονται πως μέχρι τη λήξη του βίου της σημερινής κυβέρνησης η Γενική Γραμματεία Εθνικής Ασφάλειας θα είναι αυτο-υπονομευμένη. Ακόμα κι αν δεν υπάρξει το παραμικρό άλλο λάθος, σχεδόν οι πάντες -εντός και, κυρίως, εκτός Ελλάδος- θα την αντιμετωπίζουν, κατ’ ελάχιστον, με επιφυλακτικότητα.
Παράλληλα, είναι εξαιρετικά σημαντικό ότι κατά τη διάρκεια της τηλεδιάσκεψης με τους κωμικούς ή/και υβριδικά δρώντες Vovan and Lexus ο κ. Ντόκος προέβη σε δύο ηχηρότατες διαψεύσεις πρόσφατων δηλώσεων του πρωθυπουργού.
Η πρώτη διάψευση αφορά όσα είπε ο κ. Μητσοτάκης, στις 21 Μαΐου 2026, στον Gideon Rachman, τον επικεφαλής θεμάτων εξωτερικής πολιτικής των «Financial Times». Στην ερώτηση αν θα μπορούσε να υπάρξει μια μορφή «μερικής ένταξης» της Ουκρανίας στην Ε.Ε., ο πρωθυπουργός είχε απαντήσει πως «αυτές οι ιδέες έχουν διατυπωθεί, αλλά είναι ακόμα σε αρκετά πρώιμο στάδιο», προσθέτοντας πως «δεν είμαι έτοιμος να τις σχολιάσω δημόσια».
Την ίδια γραμμή ακολούθησε ο κ. Μητσοτάκης και στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 18ης-19ης Ιουνίου. Αντίθετα, ο κ. Ντόκος, έχοντας την πλάνη ότι μιλά στον Ουκρανό ομόλογό του, Ρουστέμ Ουμέροφ, αναιρεί τα λεγόμενα του πρωθυπουργού. Αφού πρώτα αναφέρει ότι το θέμα είναι «περίπλοκο» και ότι τα μεγάλα κράτη-μέλη της Ε.Ε. θα αντιταχθούν στην πλήρη ένταξη, ο κ. Ντόκος συμβουλεύει τον υποτιθέμενο «Ουμέροφ» ότι «η υπό όρους ένταξη μπορεί να έχει καλύτερες πιθανότητες».
Το κοινό αρνητικό στοιχείο της δήλωσης του κ. Μητσοτάκη (που δεν αποκλείει οτιδήποτε) και της συμβουλής του κ. Ντόκου («υπό όρους») είναι ότι μεταβάλλουν την πάγια -και αυτονόητη- ελληνική θέση για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις υποψήφιων χωρών. Από τον Απρίλιο του 1987, όταν ο τότε πρωθυπουργός Τουργκούτ Οζάλ κατέθεσε αίτηση ένταξης της Τουρκίας στην τότε ΕΟΚ, η Ελλάδα απορρίπτει τις παράλληλες ιδέες περί «μερικής ένταξης». Γιατί αυτή η εναλλακτική θα πρόσφερε μέγιστα οικονομικά πλεονεκτήματα στην Αγκυρα και στα βιομηχανικά κράτη της Ευρώπης, χωρίς καμία δέσμευση σε θέματα καλών γειτονικών σχέσεων και εξωτερικής ή αμυντικής πολιτικής έναντι της Αθήνας και της Λευκωσίας. Η «υπό όρους» ή «μερική» σχέση» του Κιέβου με τις Βρυξέλλες θα αποτελούσε ιδανικό προηγούμενο για την αποδοχή του ιδίου αιτήματος της Αγκυρας.
Λίγο αργότερα, ο κ. Ντόκος διαψεύδει τον κ. Μητσοτάκη και στο ζήτημα της συνεργασίας Ελλάδας – Ουκρανίας για την τεχνογνωσία και συμπαραγωγή drones. Συγκεκριμένα, ο πρωθυπουργός, απαντώντας σε ερώτηση για τη σχετική διμερή συνεργασία (που εξαγγέλθηκε τον Νοέμβριο του 2025 μετά τις συνομιλίες με τον πρόεδρο Β. Ζελένσκι στο Μαξίμου), δήλωσε, στις 19 Ιουνίου 2026, στις Βρυξέλλες: «Είμαστε σε προχωρημένες συζητήσεις με την Ουκρανία για τη δυνατότητα μιας συμφωνίας η οποία θα επιτρέπει στη χώρα μας να αξιοποιήσει τη σημαντικότατη τεχνογνωσία που έχουν αναπτύξει σε μη επανδρωμένα οχήματα. Δεν μπορώ να σας πω κάτι περισσότερο αυτή τη στιγμή, αλλά είμαι αισιόδοξος ότι αυτή η συζήτηση μπορεί να ωριμάσει πολύ γρήγορα».
Ομως ο κ. Ντόκος, στις 30 Ιουνίου ή την 1η Ιουλίου (σε αυτές τις ημερομηνίες τοποθετούν οι Ρώσοι συνομιλητές του την επίμαχη τηλεδιάσκεψη), καταρρίπτει το αφήγημα για «προχωρημένες» συζητήσεις και επικείμενη «ωρίμανση». Γι’ αυτό και ο Ελληνας σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας αναφέρει στον κ. Ουμέροφ (που υποδύονταν οι Vovan and Lexus) πως «θα περιμένω από εσάς ένα προσχέδιο συμφωνίας, ώστε να μπορέσουμε να εξετάσουμε το περιεχόμενο, τους όρους και να ξεκινήσουμε τη συζήτηση για την υπογραφή μιας διμερούς συμφωνίας». Ο κ. Ντόκος διευκρινίζει στον «μαϊμού» Ουμέροφ ότι «θα θέλαμε να υπογράψουμε μια συμφωνία που θα καλύπτει, ξέρετε, το τυπικό μέρος και στη συνέχεια να έχουμε μια πιο λεπτομερή συζήτηση σε επιχειρησιακό επίπεδο», με την ανταλλαγή επισκέψεων στρατιωτικών και στελεχών της αμυντικής βιομηχανίας για τα επόμενα βήματα.
Τα πράγματα γίνονται, ωστόσο, χειρότερα, αν ληφθούν υπόψη τα αληθή περιστατικά εξαιτίας των οποίων έχουν ήδη βαλτώσει οι συνομιλίες. Οι κύριοι Μητσοτάκης και Ντόκος γνωρίζουν άριστα ότι η ουκρανική πλευρά έχει αποστείλει προσχέδιο από τα τέλη του 2025 το οποίο ήταν, επιεικώς, απαράδεκτο. Το προσχέδιο προέβλεπε (για να μην ενοχληθεί η Τουρκία) την υποχρεωτική προηγούμενη συναίνεση του Κιέβου για τις εξαγωγές drones από την Ελλάδα σε τρίτες χώρες και, επιπλέον, για τους τρόπους χρήσης τους και από τις Ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις! Αν δεν ξεπεραστούν αυτοί οι δύο όροι, πώς μπορεί να αισιοδοξεί ο κ. Μητσοτάκης για ταχεία υπογραφή συμφωνίας; Και, επίσης, γιατί ο κ. Ντόκος δεν ξεκαθάρισε στον κ. Ουμέροφ, με τον οποίον πίστευε ότι συνομιλούσε, ότι το νέο προσχέδιο δεν θα πρέπει να περιέχει τις ίδιες ή παρόμοιες διατάξεις;
Τα λάθη της κυβερνητικής πολιτικής για τα drones παρατηρούνται σε μία περίοδο κατά την οποία τα άλλα κράτη-μέλη της E.E. ετοιμάζονται να συμμετάσχουν στην -εξαγγελθείσα από την Κομισιόν- βιομηχανική συμμαχία EU-Ukraine Drone Alliance ως μέρος του EU Readiness Roadmap 2030. Ταυτόχρονα, στο ΝΑΤΟ συζητείται η σύσταση μιας «κοινής αγοράς» για συστήματα εξουδετέρωσης drones (τα C-UAS) στην οποία θα μπορούν να συμμετέχουν η Ουκρανία και όσες συμμαχικές χώρες θέλουν και μπορούν.
