Του Κώστα Πρώιμου
Ακόμη μια Κυριακή, ηλιόλουστη σχεδόν μεσο-Σεπτεμβριανή, σε βρίσκει στο καθιστικό του σπιτιού σου, σε έχουν πάρει και λίγο τα χρόνια στο μυαλό σου και χθες αν και Σαββατόβραδο, ακύρωσες τελευταία στιγμή εκείνη τη συνάντηση με τους γνωστούς αγνώστους από την παιδική σου ηλικία. Όταν σκέφτεσαι τις κακοτοπιές της νέας εβδομάδας αναρωτιέσαι με μια εμμονική διάθεση μήπως είσαι εικονικός χαρακτήρας σε βιντεοπαιχνίδι με χειριστή ένα δεκαεπτάχρονο το οποίο διακατέχεται από διαστροφές κοινωνιολογικής αιτίας. Υποθέτεις, μεταξύ σοβαρού και αστείου, ότι ίσως η ίδια σου η ζωή δεν είναι αληθινή παρά μερικά bytes σε μια κινέζικη κονσολίτσα. Πάντως αν είναι έτσι, οι σκοτεινοί δημιουργοί του παιχνιδιού δεν αφήνουν σε τυχαία σενάρια ούτε την παραμικρή λεπτομέρεια της καθημερινότητάς σου που θυμίζει σε μερικές πτυχές της έντονα δεδομένα τύπου Matrix.
Η απότομη αλλαγή του καιρού, μα, τι διάολο σκέφτεσαι, ήλιο είχε, φέρνει τις πρώτες μεγάλες σταγόνες να σου θυμίζουν ήχους χειμώνα αφού ακούγονται όπως σκάνε με δύναμη στην τέντα και εσύ σηκώνεσαι αυτομάτως λίγο πιο κακόκεφος, φτιάχνεις έναν καφέ με την ίδια απαράλλακτη γεύση ενώ μηχανιστικά αρχίζεις να διαβάζεις κυριολεκτικά ό,τι να ναι στα διάφορα sites που φτιάχνουν με νέους «πολιτισμικούς» όρους κι άγραφους κανόνες ένα απέραντο διαδικτυακό καφενείο.
Είτε αποτελείς έναν από τους εκατομμύρια κομπάρσους στη δυστοπική Happyland, είτε πράγματι ενσαρκώνεις έναν σπουδαίο-δημόσιο παράγοντα φερειπείν, οφείλεις μέσω ενός ανεξήγητου ψυχαναγκασμού να έχεις πρόσβαση στην οποιαδήποτε πληροφορία.
Αν έτυχε να σου δίνει το σύστημα να φας με χρυσά κουτάλια ή σε έχει διορίσει σε μια εξέχουσα επαγγελματική θέση η θεάρεστη και εξωπραγματική κυβέρνηση Μητσοτάκη, τότε δικαίως θα σερφάρεις πρώτα στο «Πρώτο Θέμα», για να θαυμάσεις τα πεπραγμένα των ομογάλακτών σου αρίστων, ώστε να ευλογήσεις στο λογισμικό σου τους λόγους που εξακολουθείς να τους στηρίζεις ποικιλοτρόπως και να απενοχοποιήσεις εαυτόν από τα… δικά σου σχετικά πεπραγμένα.
Στη συνέχεια θα ρίξεις μια ματιά και στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» για να εξετάσεις και υπό το πρίσμα μιας δημοσιογραφικής σοβαροφάνειας τα καλά και τα συμφέροντα στον τομέα της βαθιάς πολιτικής αλλά και της «πετούμενης» (σαν τον γάιδαρο στη γνωστή ρήση) εγχώριας οικονομίας.
Η αλήθεια είναι ότι το ανήσυχο αισθητικά μάτι σου θέλει διακαώς να πέφτει και στα σημαντικά έργα και τις ημέρες της γνωστής και εθνικής μας ινφλουένσερ και των φιλενάδων της, μιας και συνήθως βαριέσαι να ολοκληρώσεις τα ατελείωτα ακαταλαβίστικα και ξύλινα άρθρα των «έγκριτων» γραφιάδων και γι’ αυτό ξενοκοιτάς γκομενάκια στις στήλες του life style ή σε πιο αλαφριά και αμφιβόλου ηθικής σάιτς, ξέρεις εσύ τώρα, αφού το αμόρε είναι ΣΚ με τον επίσημο και η γυναίκα σου τραβά «το δρόμο του μεταξιού» προς Ανατολάς ενώ εσύ έχεις στρέψει την πυξίδα σου στη Δύση, πιστός στις παραδοσιακές σου ανδρικές αξίες.
Τύφλα να ‘χει η Μητέρα Τερέζα εξάλλου. Σιγά, το μόνο κοινό τους γνώρισμα είναι πως όλες οι ανωτέρω ινφλουένσερς και μοντέρνες Αγίες δρούσαν κυρίως επί αφρικανικού εδάφους. Και στο φινάλε τι προσέφερε η τελευταία; Τρόφιμα και φροντίδα στους πεινασμένους και τους κολασμένους του Τρίτου Κόσμου; Μάταιο, φτωχοί πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. (Ομοίως και σεξουαλικά πεινασμένοι, ωστόσο για δαύτους φροντίζουν και μεριμνούν εικονικά οι πρώτες.)
Αφού εν τέλει σταματάς να το πολυαναλύεις στο κεφάλι σου γιατί δεν τα μπορείς αυτά τα δύσκολα και αρνητικά «κυριακάτικα», θυμάσαι ότι κάπου μέσα στο άνετο σπίτι ενδέχεται να κυκλοφορεί η όμορφη και πραγματικά στιλάτη σύζυγος αυτή τη χρονική στιγμή.
Περίεργο, διότι έχεις ξυπνήσει εδώ και δύο ώρες και ούτε που ακούστηκε. Ποιος ξέρει τι ώρα γύρισε χθες το βράδυ μετά το wine bar στο οποίο πήγε με τις σεσημασμένες φίλες της, οι οποίες θα μπορούσαν άνετα να κλέψουν πρωταγωνιστικούς ρόλους στο Sex and the City. Πηγαίνεις με αργά βήματα προς το σαλόνι και τη βλέπεις σαν αποσβολωμένη να παρακολουθεί το τάμπλετ της. Ξαφνιάζεται λίγο, σαν να τρόμαξε υπό το βάρος μιας μύχιας ενοχής όταν κατάλαβε την παρουσία σου.
-Καλημέρα, της αποκρίνεσαι ορθά-κοφτά…
-Μμμμ, σου απαντά και έτσι δίνει τον τόνο της στενής σας προσωπικής σας επαφής και την έμφαση της συντροφικότητας αλλά και της άμεσης συνεννόησης. Βλέπεις, άλλα ζευγάρια μιλάνε με τα μάτια, εσείς όμως το έχετε πάει ένα βήμα παρακάτω. Μμμμ και οκ… Αρκούν, εξάλλου, τι άλλο να πείτε και να επικοινωνήσετε μετά από δεκαπέντε χρόνια ηρωικής συμβίωσης;
Επιστρέφεις στο δωμάτιό σου για να κάνεις ένα ντους. Μετά από λίγο, η γυναίκα σου σε πλησιάζει βιαστικά προστάζοντας με το δικό της χειριστικό και μοναδικό τρόπο το πρόγραμμα της ημέρας:
-«Να σου πω», σου λέει απαθέστατα, «αν θέλεις, θα κλείσω τραπέζι στο (….) γιατί δεν θα μαγειρέψω ούτε σήμερα, βαριέμαι. Θα κανονίσω μήπως θέλουν να έρθουν και τα παιδιά».
Εσύ, κουνάς συγκαταβατικά το κεφάλι, χωρίς να είσαι σίγουρος απόλυτα για το τι ειπώθηκε, ούτε πολυενδιαφέρεσαι παρά αναρωτιέσαι από μέσα σου τι ώρα παίζει το απόγευμα ο Παναθηναϊκός…
