Το παρατράγουδο της εβδομάδας αδικήθηκε. Ούτε λέξη δεν γράφτηκε εδώ, αν και θα άξιζε καθημερινής ειδικής μνείας. Ο λόγος γίνεται για τον υπουργό Δικαιοσύνης, τον κοσμαγάπητο Γιώργο Φλωρίδη. Κατόρθωσε να μας συγκλονίσει στη δημόσια τηλεόραση (συγκλονισμό καιρό είχαμε να… πάθουμε από την ΕΡΤ), αποκαλύπτοντας το μέγα δόγμα της γεωπολιτικής μας επιβίωσης: Αν η χώρα μείνει ακυβέρνητη (αν, δηλαδή, δεν βγει ο Κυριάκος), οι απέναντι θα κάνουν «ντου». Ετσι το είπε: «Ντου»!
Διότι, όπως εξήγησε ο υπουργός, οι Τούρκοι καραδοκούν. Βλέπουν κάλπη; Ετοιμάζουν αποβατικά. Βλέπουν διερευνητικές επαφές; Βάζουν μπρος τις μηχανές. Μάλιστα, επικαλέστηκε τα Ιμια το ’96, λέγοντας πως τότε ο Σημίτης «μόλις είχε κάτσει στην καρέκλα» και δεν είχε προλάβει να τη ζεστάνει. Αβγαλτος ο φουκαράς. Πρώτον: Δυο μήνες πρωθυπουργός και δεν προλαβαίνεις να «ζεστάνεις» την καρέκλα; Πόσο καιρό θα λες «βάστα, Τούρκο, να γεμίσω»;
Και στο δεύτερο σημείο της αντιφάσεως του κ. Φλωρίδη η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά και η λογική μετακομίζει στα νησιά Γκαλαπάγκος (τα οποία ο αξέχαστος Γιώργος Τράγκας θυμόταν όποτε έκανε αναφορά στον Κώστα Σημίτη). Αν ισχύει η θεωρία του κ. Φλωρίδη, ότι δηλαδή ο Τούρκος περιμένει «φρέσκο» πρωθυπουργό για να μπει από το παράθυρο, τότε η νεότερη ελληνική Ιστορία γράφτηκε από μια ανεξήγητη τουρκική αβλεψία.
Πού ήταν, αλήθεια, ο τουρκικός στόλος το 1989; Τότε που η χώρα ζούσε το έπος του σκανδάλου Κοσκωτά, των υπηρεσιακών και των συγκυβερνήσεων; Οταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης συγκατοικούσε πολιτικά με το ΚΚΕ και τον Κύρκο, ο Γιλντιρίμ Ακμπουλούτ (ο πρωθυπουργός εκείνης της περιόδου) έπρεπε λογικά να έχει φτάσει μέχρι την πλατεία Βάθη. Τι έκαναν οι Τούρκοι τότε; Χασομερούσαν, έπιναν τσάι στον Βόσπορο και έχαναν την ευκαιρία της χιλιετίας!
Και τι έγινε το 2011 με τον Λουκά Παπαδήμο; Μπήκε ένας άνθρωπος «φρέσκος», από το πουθενά, χωρίς καν να έχει εκλεγεί. Εκεί κι αν ήταν η καρέκλα… ακάθιστη. Γιατί δεν πάρκαρε το «Oruc Reis» στο Σύνταγμα; Για να μη θυμηθούμε τη συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη. Τρεις αρχηγοί σε ένα κοστούμι, να προσπαθούν να συμφωνήσουν αν το φως στο Μαξίμου είναι ανοιχτό ή κλειστό. Αν ίσχυε το δόγμα Φλωρίδη, ο τουρκικός στρατός θα έπρεπε να είχε κάνει κατάληψη στα Δωδεκάνησα απλώς και μόνο επειδή ο Φώτης ο Κουβέλης το σκέφτηκε λίγο παραπάνω πριν υπογράψει!
Οσο για τους «φρέσκους» πρωθυπουργούς; Κάθε φορά που αλλάζουμε κυβέρνηση και ο νέος ένοικος του Μαξίμου ψάχνει να βρει πού είναι οι διακόπτες του ρεύματος, η Τουρκία θα έπρεπε να κηρύσσει γενική επιστράτευση. Ο Τσίπρας το 2015 έκατσε στην καρέκλα χωρίς γραβάτα. Ιδανική ευκαιρία για απόβαση! Ο Μητσοτάκης το 2019 ανέλαβε Δευτέρα, οι Τούρκοι έπρεπε να είχαν μπει Τρίτη πρωί.
Ας καταλάβουμε, λοιπόν, την ανεκτίμητη προσφορά του κ. Φλωρίδη στο έθνος. Δεν κάνει κινδυνολογία. Απλώς μας υπενθυμίζει ότι η ελληνική κυριαρχία δεν βασίζεται στις ασπίδες του Αχιλλέα, στα Rafale και στις φρεγάτες. Βασίζεται αποκλειστικά στο να μην μείνει αδειανή, έστω λίγο, η καρέκλα του πρωθυπουργού, δηλαδή του Μητσοτάκη.
Γι’ αυτό, συμπολίτες, προσοχή. Στις επόμενες εκλογές, ψηφίστε γρήγορα. Μην αφήνετε κενά. Διότι ο Αττίλας δεν περιμένει τις καταμετρήσεις του υπουργείου Εσωτερικών. Ψηφίστε, Κούλη, να ολοκληρώσει την Εθνεγερσία του ’21 και το έπος του ’40. Και να ψηφίσετε και Φλωρίδη, που είπε ότι αν και είχε υποσχεθεί να αποσυρθεί το μόνο που τον νοιάζει πλέον είναι πως θα συνεχίσει να… προσφέρει. Δηλαδή, να εκλεγεί.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»
