• Υπάρχουν στιγμές που μια κυβέρνηση δεν αποκαλύπτεται τόσο από τα λάθη της όσο από τον τρόπο που αντιδρά όταν αυτά αποκαλύπτονται. Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι μία από αυτές…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Αντί ο πρωθυπουργός να εξηγήσει στους πολίτες πώς φτάσαμε σε ένα σκάνδαλο που ήδη ερευνά η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και οδήγησε στην παραπομπή τεσσάρων κυβερνητικών στελεχών, επέλεξε να κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό. Να εμφανιστεί σχεδόν ως… αδικημένος. Να μιλήσει για «διασυρμό έντιμων πολιτικών». Να αφήσει αιχμές κατά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Και να παρουσιάσει περίπου ως πρόβλημα εκείνους που ερευνούν την υπόθεση, αντί εκείνους που τη δημιούργησαν. Είναι μια επικίνδυνη αντιστροφή της πραγματικότητας…
• Σε κάθε ευρωπαϊκή δημοκρατία, όταν μια ανεξάρτητη εισαγγελική Αρχή ερευνά σοβαρές καταγγελίες για διαχείριση δημόσιου χρήματος, η αυτονόητη στάση μιας κυβέρνησης είναι να διευκολύνει την έρευνα, να απαιτήσει πλήρη διαλεύκανση και να αποδείξει ότι δεν έχει τίποτε να φοβηθεί. Εδώ συμβαίνει το αντίθετο. Η έρευνα αντιμετωπίζεται σχεδόν ως πολιτική επίθεση και οι ελεγχόμενοι εμφανίζονται ως διωκόμενοι.
• Δεν είναι η πρώτη φορά. Το ίδιο έργο το έχουμε ξαναδεί. Στις υποκλοπές έφταιγαν όσοι αποκάλυψαν την υπόθεση. Στα Τέμπη όσοι ζητούσαν απαντήσεις κατηγορήθηκαν για εργαλειοποίηση της τραγωδίας. Τώρα, στον ΟΠΕΚΕΠΕ, στο στόχαστρο μπαίνει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία επειδή έκανε τη δουλειά της…
• Πρόκειται για μια σταθερή πολιτική μέθοδο. Οταν η πραγματικότητα γίνεται δυσάρεστη, δεν αλλάζει η πραγματικότητα. Αλλάζει ο… ένοχος. Αλλοτε είναι η αντιπολίτευση. Αλλοτε τα μέσα ενημέρωσης. Αλλοτε οι δικαστικές Αρχές. Αλλοτε οι ευρωπαϊκοί θεσμοί. Πάντα κάποιος άλλος ευθύνεται για όσα αποκαλύπτονται.
• Ομως υπάρχει ένα όριο που καμία δημοκρατία δεν μπορεί να ξεπεράσει χωρίς κόστος. Είναι η στιγμή που η εξουσία αρχίζει να αντιμετωπίζει κάθε ανεξάρτητο θεσμό ως αντίπαλο και κάθε έλεγχο ως εχθρική ενέργεια. Από εκεί και πέρα η λογοδοσία μετατρέπεται σε προσβολή και η διερεύνηση σε… συνωμοσία.
• Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι υπάρχουν σκάνδαλα. Σκάνδαλα υπήρξαν και θα υπάρξουν σε όλες τις χώρες. Το πραγματικό πρόβλημα αρχίζει όταν η πολιτική εξουσία χάνει ακόμα και τη στοιχειώδη αίσθηση της ευθύνης. Οταν, αντί για μια συγγνώμη, ζητά και τα ρέστα. Οταν, αντί για αυτοκριτική, επιτίθεται στους θεσμούς. Και όταν, αντί να απολογείται στους πολίτες, θεωρεί ότι πρέπει να απολογηθούν εκείνοι που αποκάλυψαν την υπόθεση.
• Εκεί δεν μιλάμε πια μόνο για αλαζονεία της εξουσίας. Μιλάμε για το θράσος μιας εξουσίας που πιστεύει ότι βρίσκεται πάνω ακόμα και από τους θεσμούς που οφείλουν να την ελέγχουν, επειδή θεωρεί πως η δική της εξουσία είναι υπεράνω κάθε ελέγχου…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
