Για άλλη μια φορά ζούμε το θέατρο του παραλόγου, με το κλείσιμο της αξιολόγησης και με τις διαπραγματεύσεις, που αποκτούν διαστάσεις θρίλερ σε πολλαπλά επεισόδια. Επτά χρόνια τώρα η ίδια ιστορία, η οποία το μόνο αποτέλεσμα που έχει είναι περισσότερα μέτρα και ακόμα περισσότερα δάκρυα και αίμα για τους Ελληνες.
Και όλα αυτά για να μας δώσουν «βοήθεια» με το ένα χέρι και να μας την πάρουν από το άλλο, μετατρέποντας στην κυριολεξία μια χώρα σε τοξικομανή, που αναζητά πώς και πώς τη… δόση της.
Αυτή είναι η αλήθεια που διαμορφώνουν οι θεσμοί καιρό τώρα. Ακόμη μια κυβέρνηση βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο και ενώ είναι έτοιμη να πει «ναι σε όλα» οι πιστωτές κάνουν (πάλι) τους δύσκολους ζητώντας ακόμη περισσότερα.
Αυτή είναι η αλήθεια για την περιβόητη διαπραγμάτευση, που θυμίζει το «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα», καθώς από τη μια, εάν την κλείσει όπως όπως, πλέον η κυβέρνηση θα φέρει νέο επώδυνο πακέτο μέτρων, από την άλλη, εάν δεν κλείσει εγκαίρως, απειλεί να τινάξει τη χώρα στον αέρα.
Οι δανειστές γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα τις αντοχές των ελληνικών ταμείων, και γι’ αυτό παίζουν αυτό το παιχνίδι σέρνοντάς το πάντα στις καθυστερήσεις, όπου έχουν το πλεονέκτημα.
Χρησιμοποιούν δε ως πολιορκητικό μηχανισμό τις τράπεζες, τις οποίες ελέγχουν απόλυτα, για να στήσουν τον νέο κύκλο απειλών με διαρροές για «κούρεμα» καταθέσεων ή νέα ανακεφαλαιοποίηση, που κάνει όσους ακόμη έχουν χρήματα να τρέχουν να τα βγάλουν με κάθε τρόπο από τους λογαριασμούς τους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος τώρα βλέπει το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια του, το μόνο για το οποίο προσβλέπει στους θεσμούς είναι να του δώσουν σαν… αντίδωρο παράταση της πολιτικής επιβίωσής του, να διηγείται ως αφήγημα.
Ενα αφήγημα όμως που θα μοιάζει σαν ένα πουκάμισο αδειανό, μια και οι πολίτες θα συνεχίσουν να βιώνουν μια σκληρή πραγματικότητα και η πραγματική οικονομία θα ψάχνει με το κιάλι την πολυπόθητη ανάπτυξη. Οσο για την αντιπολίτευση, βιώνει από τώρα τι την περιμένει στις σχέσεις της με τους θεσμούς.
