Ο Αδωνις Γεωργιάδης, ο άνθρωπος που κάποτε μοσχοπουλούσε «θαυματουργά» νανογιλέκα στην τηλεόραση, θα αισθανόταν «άτρωτος» αν δεν είχε τρεις εχθρούς: την αλήθεια, τη «δημοκρατία» και την κοινωνία. Την αλήθεια νομίζει ότι μπορεί να την αντιμετωπίζει φωνασκώντας, γρυλίζοντας, ωρυόμενος και ασχημονώντας σε (συνήθως φιλοκυβερνητικά) ΜΜΕ, τα οποία ανέχονται τις συμπεριφορές του. Στη «δημοκρατία» επιτίθεται κάθε τόσο, αποπειρώμενος να μας… φοβερίσει (πάντοτε ανεπιτυχώς). Τώρα, επειδή τα πράγματα έχουν σκουρύνει για την πολιτική σταδιοδρομία του, έχει αρχίσει τις συστηματικές, ανοιχτές επιθέσεις στην κοινωνία.
Αποπειράθηκε ο υπουργός Υγείας να μειώσει την πρόεδρο του κόμματος Ελπίδα για τη Δημοκρατία, Μαρία Καρυστιανού, για τη χρήση από εκείνην του όρου «κβαντική ιατρική» και τα έβαλε με την κοινωνία. Εγραψε στο X: «Η ουσία παραμένει, η ελληνική κοινωνία είχε πιστέψει μία κυρία που ισχυρίζεται ότι είναι “κβαντική παιδίατρος” και αυτό τα λέει όλα».
Ο τηλεπωλητής, που κατόρθωσε να γίνει υπουργός και αντιπρόεδρος της Ν.Δ., ενοχλήθηκε με την κυρία Καρυστιανού επειδή θύμισε σε τηλεοπτική εμφάνισή της τα θρυλικά… νανογιλέκα που εκείνος λανσάριζε σαν θαυματουργά. Ομως, δεν περιόρισε την κριτική του στο πρόσωπό της και σε όσα εκείνη λέγει και πράττει. Εμέμφθη συνολικά την ελληνική κοινωνία «που την είχε πιστέψει». Κατανοητή μεν η στάση του, λόγω της κατάστασης αμηχανίας στην οποία έχει περιέλθει, αλλά απαράδεκτη.
Η κοινωνία δεν ευθύνεται για το γεγονός ότι ο κ. Γεωργιάδης, αν και έχει δύο θητείες στο υπουργείο Υγείας στο ενεργητικό του, θυμήθηκε τώρα, μετά τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, να «εφεύρει» μια ψηφιακή μέθοδο αντιμετώπισης των παραπλανητικών διαφημίσεων για αθέμιτες ιατρικές πρακτικές. Ούτε ευθύνεται η κοινωνία για τη δυσκολία του κ. Γεωργιάδη και να πάρει αποστάσεις ασφαλείας από την καταρρέουσα κυβέρνηση Μητσοτάκη και να φαίνεται ότι την υπερασπίζεται, ετοιμαζόμενος ταυτόχρονα για την «επόμενη ημέρα». Η συνταγή για χορτάτο σκυλί με την πίτα σωστή δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα.
Γι’ αυτό ας προσέχει τη γλώσσα του. Οταν αναφέρεται στα λάθη της κοινωνίας, να απολογείται πρώτα στους δικούς του ψηφοφόρους.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
