Αμετανόητος για τις δηλώσεις του περί «μακελειού» εμφανίστηκε με χθεσινή του παρέμβαση ο Ανδρέας Λοβέρδος· με τη διαφορά μόνο ότι μετά το κράξιμο που δέχτηκε από εκπροσώπους της Δικαιοσύνης αναγκάστηκε να εξηγήσει ότι η επίμαχη αναφορά του δεν είχε σκοπό να αναμειχθεί στο έργο των εισαγγελικών λειτουργών. Ερωτηθείς -στο πλαίσιο συνέντευξής του στον Σκάι- εάν μετανιώνει ή αν έχει σκοπό να ζητήσει συγγνώμη απάντησε: «Δεν μετανιώνω καθόλου. Επιμένω σε αυτό που είπα γιατί πρέπει να αποφευχθούν οι πολιτικές βεντέτες».
Επιχείρησε να υποβαθμίσει το κοινοβουλευτικό βατερλό που υπέστη με την απόρριψη της τροπολογίας του για τα φαρμακεία λέγοντας «διαφωνώ με τους συναδέλφους, αλλά σέβομαι την απόφασή τους» και υποστήριξε ότι δεν την κατέθεσε την τελευταία στιγμή. «Γνώριζαν από την Πέμπτη» είπε και προειδοποίησε εκ νέου ότι δεν πρόκειται να μετακινηθεί από τη θέση του επάνω στο θέμα: «Εγώ δεν πρόκειται να μετακινηθώ, γιατί εάν μετακινηθούμε σε αυτό το πολύ μικρό θέμα, το οποίο είναι, ας πούμε, είναι η τελευταία σελίδα ενός βιβλίου που έχει να κάνει με το θέμα των φαρμακοποιών και τις αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές, θα είναι μια υποχωρητικότητα την οποία δεν συγχωρεί κανένας μας». Βέβαια θέλησε να μετατοπίσει την αιτία του προβλήματος από το περιεχόμενο της νομοθετικής του πρωτοβουλίας σε αυτήν της έλλειψης συνοχής και διοίκησης της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ. Συμφώνησε με την άποψη ότι «είμαστε ακέφαλοι» αναφέροντας ότι «έχουμε πρόβλημα και θα πρέπει να το λύσουμε», αλλά για να μη δείξει ότι πηγαίνει απέναντι στον Γ. Παπανδρέου ή ότι υιοθετεί την πρόταση Σκανδαλίδη για εκλογή νέου αρχηγού από την Κ.Ο. θέλησε να εξαιρέσει τις παρατηρήσεις του από τα εσωκομματικά: «Εγώ σε αυτόν τον διάλογο για τις εξελίξεις στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν είμαι μέσα. Είμαι εκτός. Μέχρι να βγούμε από αυτό το τούνελ είμαι εκτός, δεν θέλω να συμμετέχω καθόλου». «Ούτε καν ως υποψήφιος;» ρωτήθηκε στο σημείο αυτό και απάντησε: «Οχι, όχι, ούτε καν συζητάω γι’ αυτά. Δεν υπάρχουν αυτά στη δική μου ημερήσια διάταξη, δεν τα προλαβαίνω. Και όχι μόνο δεν τα προλαβαίνω αλλά τα θεωρώ και επιζήμια».
