Για οκτώ άτομα που συμμετείχαν σε δολοφονίες και δεν έχουν συλληφθεί μιλάει ο «Ψηλός» της 17 Νοέμβρη
Επιστολή-«βόμβα» συνέταξε μέσα από τις Φυλακές Κορυδαλλού ο γνωστός ως «Λάμπρος» ή «Ψηλός» της οργάνωσης 17 Νοέμβρη Αλέξανδρος Γιωτόπουλος. Στο κείμενό του ο καταδικασθείς ως «αρχηγός» της οργάνωσης κάνει για πρώτη φορά λόγο για ύποπτες «αμέλειες» των Αρχών ώστε να διαφύγει τη σύλληψη ένα -έως και σήμερα ασύλληπτο- μέλος που ανήκει σε πολιτικό χώρο πέραν της -εξωκοινοβουλευτικής και κοινοβουλευτικής- Αριστεράς, «φωτογραφίζοντας» το βαθύ ΠΑΣΟΚ! Παράλληλα τονίζει ότι συνολικά οκτώ μέλη του αρχικού πυρήνα της οργάνωσης παραμένουν ασύλληπτα, αφήνοντας σαφέστατες αιχμές για εμπλοκή μυστικών υπηρεσιών.
Στο επίμαχο σημείο της επιστολής του ο Γιωτόπουλος αναφέρεται σε ένα όπλο που υπήρχε στη γιάφκα της Πάτμου, στα Πατήσια, και «έκαιγε» ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. «Το όπλο αυτό δεν βρέθηκε. Ποιος το εξαφάνισε; Οι μυστικές υπηρεσίες; Κάποιος απ’ τους συλληφθέντες που συνεργάστηκε με τις Αρχές;» διερωτάται.
Χειρόγραφα
Πέραν του όπλου, όμως, ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος αναφέρεται σε «σημαντικά χειρόγραφα του ίδιου προσώπου», που επίσης… εξαφανίστηκαν καθώς και σε επιβαρυντικές καταθέσεις που είχαν ληφθεί εις βάρος του ίδιου ατόμου και ακόμη δύο «κολλητών» του.
«Ποιος έδωσε εντολή να αγνοηθούν και να μπουν στο αρχείο» ρωτά στη συνέχεια, οδηγώντας στο συμπέρασμα ότι από τον Ιούνιο του 2002, μήνα εκκίνησης της εξάρθρωσης της 17 Νοέμβρη, το «πράσινο» υπουργείο Δημόσιας Τάξης, επί των ημερών του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, έκανε πλημμελή… «δουλειά».
Κατά τον Γιωτόπουλο, τα τρία παραπάνω πρόσωπα για τα οποία υπήρχαν επιβαρυντικές καταθέσεις «συνδέονταν με άλλους πέντε» και «από αυτή την ομάδα των τουλάχιστον οκτώ ορισμένοι είχαν άμεση εμπλοκή σε ανθρωποκτονίες» και άλλοι «σε βίαιες ενέργειες σοβαρές, που προκάλεσαν τραυματισμούς». Αμέσως μετά ο «Λάμπρος» της 17 Νοέμβρη δίνει τη δική του εξήγηση για τους λόγους που οι Αρχές δεν δίωξαν την ομάδα των οκτώ: «Οδηγούσαν σε έναν συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, τον οποίο δεν ήθελαν να αγγίξουν. Που δεν είναι βέβαια η Αριστερά, είτε κοινοβουλευτική είτε εξωκοινοβουλευτική. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι αν συλλαμβάνονταν έστω δύο ή τρεις απ’ αυτούς δεν υπήρχε καμία περίπτωση να καταδικαστώ ως ηθικός αυτουργός.
Γιατί το προφίλ τους, τόσο το πολιτικό όσο και το επαγγελματικό, είχε κάποια βαρύτητα και δεν θα μπορούσαν να τους παρουσιάσουν ως απλά ενεργούμενα που εκτελούν τυφλά τις εντολές μου. Οι παλιοί μου φίλοι της δικτατορικής περιόδου χρησιμοποιήθηκαν ως μανδύας πίσω απ’ τον οποίο τους έκρυψαν. Δεν έχαναν ευκαιρία ν’ αφήνουν ανοιχτά υπονοούμενα ότι αυτοί ήταν τα μέλη της 17Ν»!
