Με σφιχτά δημοσιονομικά περιθώρια και κάτω από την ομηρία των δανειστών, θα εξαγγείλει, από τη Θεσσαλονίκη, ήσσονος σημασίας παροχές
Από τον
Σπύρο Κάραλη
Με λίγες και αναμασημένες υποσχέσεις θα ανέβει ο Αλέξης Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη για να δώσει ακόμη μια επικοινωνιακή παράσταση εν όψει της δύσκολης τρίτης αξιολόγησης, που απειλεί να τινάξει στον αέρα τις, έτσι κι αλλιώς πενιχρές, ανακοινώσεις του από το Βελλίδειο.
Τα περιθώρια που έχει ο πρωθυπουργός να δώσει σημαντικές παροχές, ζωτικές για την «ανάσταση» της δοκιμαζόμενης κοινωνίας, θεωρούνται εξαιρετικά στενά, όσο κι αν ο ίδιος θα επιθυμούσε το αντίθετο, ώστε να αναστρέψει την αρνητική εικόνα, και ειδικότερα σε εκείνα τα τμήματα του πληθυσμού (μικρομεσαία και ασθενέστερα) που έχουν πληγεί περισσότερο από την αντιλαϊκή πολιτική και τα οποία εν τέλει στήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις.
Τα δημοσιονομικά είναι σφιχτά, με τους δανειστές να έχουν ήδη στείλει απειλητικά μηνύματα στο Μέγαρο Μαξίμου ότι όποιες παροχές θα εξεταστούν πρώτα από τους ίδιους και, αν ανάψουν το πράσινο φως, τότε έχει καλώς. Αν όχι, ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να εξετάσει σοβαρά αν αξίζει να παραμείνει υπό ομηρία πρωθυπουργός ή αν θα δρομολογήσει πολιτικές εξελίξεις, με στόχο να διατηρηθεί επί σκηνής την επόμενη μέρα του πολιτικού συστήματος.
Συμπερασματικά, η φετινή ΔΕΘ θα ήταν για τον ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ μια άνοστη σούπα, ίδια με την περσινή, αν δεν έφτανε στην Αθήνα παραμονές της ανάβασης στη συμπρωτεύουσα ο Εμανουέλ Μακρόν ως κερασάκι στη τούρτα και ως άλλος… Ζισκάρ ντ’ Εστέν.
Το «Ελλάς, Γαλλία, Συμμαχία» θα ακουστεί ξανά την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου, με μπόλικες διακηρύξεις από πλευράς Γάλλου προέδρου για μια άλλη Ευρώπη, όπως ο ίδιος δήθεν οραματίζεται, πιο κοινωνική και δημοκρατική. Στα όρια, όμως, του φανφαρονισμού, καθώς αντικειμενικά η αδύναμη Γαλλία ούτε θέλει στην πραγματικότητα αλλά ούτε και μπορεί να αμφισβητήσει το γερμανικό imperium. Βολεύει, όμως, τον κ. Μακρόν, το αγαπημένο παιδί των τραπεζών και του Ρότσιλντ, να εξωραΐσει το αρχηγικό προφίλ του χάριν εσωτερικής κατανάλωσης, την ώρα που η δημοτικότητά του έχει κάνει βουτιά.
Οπως και τον κ. Τσίπρα και το επιτελείο του, που από το 2014, όταν έγινε φανερό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει κυβέρνηση, απέτυχαν να πέσουν μέσα έστω σε μία από τις αναγνώσεις του ευρωπαϊκού περιβάλλοντος, εξ ου οι αυταπάτες του πρωθυπουργού, τις οποίες πλήρωσε πανάκριβα ο λαός, και οι συντριπτικές ήττες που γνώρισε στα ευρωπαϊκά φόρα.
Τούτων δοθέντων, ο κ. Τσίπρας θα περιοριστεί να εξαγγείλει κάποια μέτρα κατά της αδήλωτης και της απλήρωτης εργασίας, ενίσχυσης των αναπήρων (μετά την ανάλγητη μείωση των συντάξεών τους), κάποια άλλα σχετικά με την ταυτότητα του φύλου (προσφιλές πεδίο των «δικαιωματιστών» του «μικρού ΣΥΡΙΖΑ»), ενώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένεται αν θα επαναλάβει όσα «περίεργα» είπε ο Νίκος Βούτσης αναφορικά με εκείνα τα πολιτιστικά στοιχεία που συνιστούν (όχι στη φανατική υπερβολή τους) το μέτρο της ελληνικής ιδιοπροσωπίας.
