Στο θέατρο Αρατος μία παράσταση βασισμένη στο έργο του Eric WestphalΑπό την
Ελένη Σκάρπου
Είναι το ένστικτο της αγέλης. Φοβάται ο καθένας μας ότι δεν μπορεί να καταλάβει το διαφορετικό». Κάπως έτσι συνοψίζεται όλο το νόημα του κόσμου μας, αλλά και της παράστασης με τίτλο «Εσύ και τα σύννεφά σου», που συνεχίζεται τα Παρασκευοσαββατοκύριακα στο θέατρο Αρατος από την ομάδα Heart Attack. Το έργο του Eric Westphal έχει μεταφράσει, διασκευάσει, σκηνοθετήσει η Μαριλένα Μπιντεβίνου, η οποία έχει επιμεληθεί και τα κοστούμια.
Ως σκηνοθέτις μάς λέει μάλιστα πως εδώ θα συναντήσουμε τον φόβο, τον ρατσισμό και την έννοια του διαφορετικού, την ανάγκη για αποδοχή του ανθρώπου ως ον και όχι μέσα από το προφίλ που δείχνει ή που εμείς φανταζόμαστε.
Πρόκειται για ένα έργο με έντονα ψυχαναλυτική φόρμα και πολλά επίπεδα κοινωνικής κριτικής, που προσπαθεί να ερμηνεύσει και να φωτίσει όλα αυτά τα διαφορετικά επίπεδα και ταυτόχρονα να αγαπήσει και να καταλάβει τα ακραία πλάσματα.
Ψυχολογικό θρίλερ
«Το έργο είναι ένα θρίλερ με πρωταγωνίστριες δύο αδερφές, η μία με ψυχικό νόσημα… Η άλλη έχει θυσιάσει τη ζωή της στο να προσέχει την αδερφή της, που την υπεραγαπάει, με μια αγάπη που σε πνίγει και σου ζητάει ανταλλάγματα. Συμβαίνει συνήθως στην καθημερινότητά μας και ειδικά σε μας τις μάνες. Ετσι τον πνίγεις τον άλλον, του αφαιρείς τη βούλησή του, τον καταστρέφεις. Είναι αγάπη αυτό; Δεν ξέρω! Το ερώτημα το ίδιο όμως έχει τεράστια σημασία. Αυτή η παράσταση πραγματικά σε κάνει να αναρωτηθείς και να πεις: “Τι είδους άνθρωπος είμαι, σε ποια κοινωνία ζω, τι έχω να προσφέρω εγώ ως ον υπερβατικό και υπέροχο” κι αυτό είναι ένα ζητούμενο στις μέρες μας» αναφέρει η Μαριλένα Μπιντεβίνου και σίγουρα ένα τέτοιο θέατρο μας λείπει, μια και συγκαταλέγεται στις κατηγορίες που σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.
Σχέσεις στα άκρα
«Για να δείξουμε το αυτονόητο, κάποιες φορές πρέπει να φτάσουμε στα άκρα. Για να βάλουμε την καρδιά μας και το συναίσθημά μας να δουλέψει και να επιπλήξει τον εγκέφαλό μας για όσα κάνει, πρέπει να φτάσουμε στα άκρα. Ολοι είμαστε περιχαρακωμένοι και φοβισμένοι για το διαφορετικό που βλέπουμε γύρω μας, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε πως αν αντιμετωπίσουμε τον φόβο μας θα δούμε ότι δεν ήταν τόσο μεγάλος όσο φανταζόμασταν» τονίζει η κυρία Μπιντεβίνου, που σκηνοθετικά βασίστηκε στις ερμηνείες, γιατί όπως ισχυρίζεται και η ίδια αν έχεις ερμηνείες έχεις έργο. Ολα τα άλλα είναι σαφώς απαραίτητα, αλλά είναι στολίδια. «Υπήρξα κι εγώ ηθοποιός και ξέρω τι πόνο ψυχής χρειάζεται να δώσει κανείς πάνω στη σκηνή. Δίνεις την ψυχή σου “στο πιάτο” στον θεατή και τον αφήνεις να την κάνει ό,τι θέλει. Οταν, βεβαίως, έχεις να κάνεις με ψυχές, δεν υπάρχουν συνταγές» εξομολογείται και ξετυλίγει το δικό της προσωπικό κουβάρι.
Ερωτική «μετανάστρια» στη Θεσσαλονίκη
Με καταγωγή από την Κρήτη, μεγαλωμένη στην Αθήνα και ερωτική «μετανάστρια» εδώ και πολλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη, η Μαριλένα Μπιντεβίνου μοιράζεται ανάμεσα στη σκηνοθεσία και τη σκηνογραφία – ενδυματολογία. Καταπιάνεται με το θέατρο γεμάτη πάθος και αν την έχει σημαδέψει κάτι, αυτό είναι οι πρώτες παιδικές μνήμες της.
«Μεγάλωσα μέχρι τα έξι μου χρόνια μέσα σε βαπόρια, γιατί ο μπαμπάς μου ήταν καπετάνιος. Πατρίδα μου είναι τα γκαζάδικα, είμαι παιδί της θάλασσας και το πρώτο μου σχολείο ήταν στο Χονγκ Κονγκ, στα χρόνια της κομμουνιστικής Κίνας. Στο σχολείο μού έδωσαν δύο μήλα, ένα όμορφο κι ένα μαραμένο. Μου ζήτησαν να διαλέξω κι εγώ πήρα το όμορφο. Μου το πήραν τότε πίσω και μου είπαν πως θα έπρεπε να διαλέξω το μαραμένο, γιατί το όμορφο κάποιος άλλος το είχε μεγαλύτερη ανάγκη από μένα. Αυτό με καθόρισε στη ζωή μου» λέει και έχοντας εμπλακεί με το θέατρο πολλά χρόνια νιώθει ευγνωμοσύνη για όλους εκείνους τους σπουδαίους ανθρώπους που γνώρισε και συνεργάστηκε μαζί τους, όπως ο Αλέξης Μίγκας, ο Βασίλης Νικολαΐδης, η Γιάννης Μετζικώφ, η Ιωάννα Μανωλεδάκη, η Χρύσα Μάντακα, ο Αχιλλέας Ψαλτόπουλος» καταλήγει η Μαριλένα Μπιντεβίνου.
Παραστάσεις: 23, 24, 25 Φεβρουαρίου στις 21.00.
