Απόφαση-σταθμός από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο! Τι θα γίνει στα κράτη-μέλη της Ε.Ε. με τη νέα οδηγίαΑπό τον
Γιώργο Τραπεζιώτη
Μια ιστορική απόφαση έλαβε χθες το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο προς την κατεύθυνση της προάσπισης των εργασιακών δικαιωμάτων στην Ε.Ε., σε μια περίοδο μάλιστα κατά την οποία -ειδικά στον ευρωπαϊκό Νότο- οι άγριες πολιτικές λιτότητας έχουν καταστήσει εδώ και χρόνια την «εργασία», στην καλύτερη περίπτωση, «απασχόληση».
Με βάση την απόφαση αυτή, λοιπόν, στο εξής ο χρόνος των κατ’ οίκον εφημεριών-βαρδιών ετοιμότητας ενός εργαζομένου, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να ανταποκρίνεται στις κλήσεις του εργοδότη του εντός σύντομης προθεσμίας, θα πρέπει να λογίζεται ως «χρόνος εργασίας»!
«Η υποχρέωση φυσικής παρουσίας στον καθορισμένο από τον εργοδότη τόπο καθώς και ο περιορισμός που απορρέει από την ανάγκη της μεταβάσεως στον τόπο εργασίας εντός σύντομης προθεσμίας περιορίζουν σε πολύ σημαντικό βαθμό τις δυνατότητες που έχει ένας εργαζόμενος να αναπτύξει άλλες δραστηριότητες» υπογράμμιζε χθες στη σχετική ανακοίνωσή του το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
Αιτία για τη λήψη της απόφασης στάθηκε υπόθεση Βέλγου πυροσβέστη, ο οποίος άσκησε αγωγή κατά βελγικού δήμου προκειμένου αυτός να υποχρεωθεί, μεταξύ άλλων, να του καταβάλει αποζημίωση για τις υπηρεσίες του που συνίσταντο σε κατ’ οίκον εφημερίες ετοιμότητας.
Με την απόφασή του, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο τονίζει ότι τα κράτη-μέλη δεν μπορούν να παρεκκλίνουν, όσον αφορά ορισμένες κατηγορίες πυροσβεστών που προσλαμβάνονται από τις δημόσιες πυροσβεστικές υπηρεσίες, από το σύνολο των υποχρεώσεων που απορρέουν από τις διατάξεις κοινοτικής οδηγίας, όπως αυτή που ορίζει τις έννοιες των όρων «χρόνος εργασίας» και «περίοδος ανάπαυσης».
Εθνικά δίκαια
Υπενθυμίζει, πάντως, ότι τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. είναι ελεύθερα να θεσπίζουν, στα αντίστοιχα εθνικά τους δίκαια, διατάξεις σχετικά με τη διάρκεια του χρόνου εργασίας και των περιόδων ανάπαυσης ευνοϊκότερες για τους εργαζομένους από αυτές που ορίζονται με την οδηγία αυτή.
Είναι ξεκάθαρο, ωστόσο, πως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο διευκρινίζει ότι ο χρόνος κατά τον οποίο ένας εργαζόμενος παραμένει κατ’ οίκον, στο πλαίσιο των εφημεριών ετοιμότητας με την υποχρέωση να ανταποκρίνεται στις κλήσεις του εργοδότη του εντός 8 λεπτών -πράγμα που περιορίζει σε πολύ σημαντικό βαθμό τις δυνατότητες ανάληψης άλλων δραστηριοτήτων-, πρέπει να θεωρείται «χρόνος εργασίας».
