Τα πάνω κάτω φέρνει απόφαση, που δικαιώνει τη Eurobank επί της συλλογικής αγωγής την οποία έχουν καταθέσει 2.300 οφειλέτεςΤου
Βασ. Παπακωνσταντόπουλου
Νέα τροπή παίρνει η υπόθεση των δανειοληπτών με δάνεια σε ελβετικό φράγκο. Απόφαση του Εφετείου Αθηνών δικαιώνει την Eurobank επί της συλλογικής αγωγής που έχουν καταθέσει 2.300 οφειλέτες κατά των δανειακών συμβάσεων σε ελβετικό φράγκο, καθώς το δικαστήριο δέχθηκε τυπικά και κατ’ ουσίαν την έφεση της τράπεζας, προκαλώντας «μούδιασμα» σε χιλιάδες δανειολήπτες.
Η απόφαση (911/2018) δημοσιεύθηκε την προηγούμενη Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου, ανατρέποντας τα δεδομένα που είχαν διαμορφωθεί από την πρωτόδικη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (334/2016), που έκρινε ως καταχρηστικούς τρεις όρους των επίμαχων συμβάσεων και απαγόρευσε τη χρήση τους, δικαιώνοντας τους δανειολήπτες. Η απόφαση δεν είναι τελεσίδικη και μπορεί να εφεσιβληθεί από τους δανειολήπτες.
Μεταξύ άλλων, στην πολυσέλιδη απόφαση του Εφετείου αναφέρεται ότι οι επίμαχοι όροι της σύμβασης δεν υπόκεινται καθόλου σε έλεγχο καταχρηστικότητας, διότι εντάσσονται στους «δηλωτικούς όρους» της σύμβασης, αφού επαναλαμβάνουν την ενδοτικού δικαίου διάταξη του άρθρου 291 του Αστικού Κώδικα. Σύμφωνα με το δικαστήριο, αυτοί οι γενικοί όροι συναλλαγών ως «δηλωτικοί όροι» εξ ορισμού δεν μπορεί να είναι καταχρηστικοί, αφού η ρύθμισή τους συμπίπτει με τον νόμο, ώστε να εκφεύγουν του δικαστικού ελέγχου.
Στην απόφαση αναφέρεται επίσης ότι ο συναλλαγματικός κίνδυνος που έφεραν οι δανειολήπτες αποτέλεσε φυσικό επακόλουθο της επιλογής τους στο πλαίσιο της συμβατικής τους ελευθερίας, ενώ την επελθούσα ανατροπή της ισοτιμίας ούτε η τράπεζα μπορούσε να την προβλέψει, αφού εξαρτάται από αστάθμητους παράγοντες, η ανατροπή δε αυτή επιφέρει βλάβη και στην εναγομένη. Σημειώνει ακόμη ότι η ρήτρα ελβετικού φράγκου ήταν -κατά τη σύναψη των συμβάσεων, αλλά και για αρκετό χρόνο μετά τη σύναψή τους- ευνοϊκή για τους οφειλέτες, λόγω του χαμηλού επιτοκίου του δανείου και της υψηλής συναλλαγματικής ισοτιμίας ευρώ/ελβετικού, ώστε να μη συντρέχει εν προκειμένω καταχρηστική άσκηση της συμβατικής ελευθερίας από τον οικονομικά ισχυρότερο και αντίθεση, ως εκ τούτου, της σύμβασης στις αντιλήψεις του μέσου χρηστού και εμφρόνως σκεπτόμενου ανθρώπου για τις επιταγές της κοινωνικής ηθικής.
