Η Ματούλα Ζαμάνη μιλά για τη συναισθηματική ωρίμανσή της και τα καινούργια τραγούδια τηςΑπό την
Ελένη Σκάρπου
Είναι από τις ερμηνεύτριες που τις χαρακτηρίζουν ο αυθορμητισμός και η απλότητα. Η φωνητική δεινότητά της, η ανάλαφρη και οικεία σκηνική παρουσία της, ο τρόπος που βαθαίνουν τα τραγούδια βγαίνοντας από τα χείλη της… είναι σίγουρα οι πρώτοι και βασικοί λόγοι που θέλεις να ακούσεις τη Ματούλα Ζαμάνη να τραγουδά… για να σου πει τα δικά της, αλλά και των άλλων, για να σε φέρει αντιμέτωπο μ’ εσένα, αλλά και να σε αναστήσει από τις στάχτες σου.
Κάπως έτσι θα μοιάζει και το αποψινό Σάββατο, αφού η ίδια θα εμφανιστεί στο Block33. Σ’ εκείνη τη γωνιά των σφαγείων και στο φανταστικό τεταρτημόριο της μνήμης, του πόθου και της θάλασσας, η Mατούλα Ζαμάνη καταφτάνει με λαχτάρα από τους αμοργιανούς βράχους στην πόλη μας, μεταφέροντας τα καινούργια τραγούδια της, που έχουν το χρώμα του ουρανού.
«Τα καινούργια μου κομμάτια έχουν αμοργιανό και φολεγανδρίτικο αέρα, μια και γράφτηκαν σχεδόν όλα εκεί. Εχουν θάλασσα, μονοπάτια, αέρα, αγωνίες, ελπίδες, ανησυχίες, εικόνες κι άλλα πόσα… Που αλλιώς τα νιώθω εγώ κι αλλιώς ο καθένας. Εκφράζουν ένα σημαντικό κομμάτι της ως τώρα συναισθηματικής μου ωρίμανσης ή “αναπηρίας”, της μουσικής που ακούω μέσα στο κεφάλι μου – κάτι ανάμεσα σε αναγεννησιακά βιολιά και παραπονιάρικα κλαρίνα, ανάμεσα σε soundtracks με πρωταγωνιστή τον Γκάρι Ολντμαν και παραδοσιακό γλέντι στην Αμοργό με τον Ντίρλα, την ώρα που ξημερώνει και ακούγεται το “Αμοργιανό μου πέρασμα”» αναφέρει η Ματούλα Ζαμάνη.
Το πρόγραμμά της συνθέτουν τα δικά της περιπλανώμενα τραγούδια, λαϊκές μελωδίες ζωής, ποιητικά άσματα και αλλόκοτες ιστορίες, που σφηνώνουν στην καρδιά και φυτρώνουν στον νου. Ετσι μας έχει συνηθίσει κι έτσι θυμόμαστε κάθε εμπειρία έπειτα από κάθε εμφάνισή της.
Ζητούμενο η αληθινή επικοινωνία
«Νομίζω πως το ζητούμενο στη ζωή όλων μας είναι η απεύθυνση στην ψυχή και η αληθινή επικοινωνία. Ετσι, τουλάχιστον, νιώθω εγώ και στη ζωή και στη μουσική. Οταν συμβαίνει αυτό, είναι μαγικό, γιατί προκύπτει τυχαία και αβίαστα… Αν είσαι με την καρδιά σου και την αγκαλιά σου ανοιχτή» λέει και μιλά για την έντεχνη μουσική σκηνή στην Ελλάδα, όπως εκείνη περνά μπροστά από τα δικά της μάτια. «Αναρωτιέμαι ποια είμαι εγώ για να κρίνω την έντεχνη σκηνή. Αποποιούμενη τον μανδύα της μουσικής και αυστηρά ως ακροατής, νιώθω ότι κάποια τραγούδια με συγκινούν στα σοβαρά. Ισως πολύ λίγα. Οσα μου εκβιάζουν ψεύτικα το συναίσθημά μου είναι αρκετά αδιάφορα.
Το πιο σημαντικό, όμως, για μένα δεν είναι η έντεχνη ή “άτεχνη” σκηνή. Το πιο σημαντικό για μένα είναι η μουσική που ακουμπάει στην ψυχή του καθενός, ανεξάρτητα από τον χώρο και την ταμπέλα, κι αυτό είναι μια μεγάλη κουβέντα» τονίζει η Ματούλα – ο ενικός είναι συχνό φαινόμενο για όλους εμάς που την έχουμε θαυμάσει on stage.
«Ερωτικός μετανάστης στη Θεσσαλονίκη»
Εκείνη θαυμάζει την Billie Holiday, τη Nina Simone, τη Σοφία Κολλητήρη, την Παγώνα Χαλκιά, τη Γεωργούλα από το Κουφονήσι, τους Beatles, τον Bon Iver, τον Πετρολούκα, τη Sinead O’Connor, τον Μπαρμπεράκη, τον Michael Jackson, την Bjork, τον Νικόλα Ασιμο, τους Florence and The Machine. Τους αγαπά μέσα από τις δουλειές και την αύρα τους και τους θεωρεί ευλογημένους.
Οσο για μας; Μας καλεί στο τραγούδι και στον χορό, στη μελαγχολία που γίνεται γέλιο και τρυφερότητα στα δάχτυλα και στις ανάσες. «Οποτε ανεβαίνω στη Θεσσαλονίκη έχω ιδιαίτερη χαρά, έχω καλούς φίλους και ομολογώ πως για δύο χρόνια ήμουν και ερωτικός μετανάστης. Εζησα πολύ ωραία, έκανα ατελείωτες βόλτες, έχω μυρωδιές από το Καπάνι… Κι αυτό, που η θάλασσα είναι μέσα στα πόδια σου, με μαγεύει. Ως προς τη μουσική συνάντηση, το σταθερό ραντεβού με τον Βορρά είναι πάντα μαγικό. Κρύβει συγκινήσεις και εκπλήξεις. Τώρα με τα καινούργια τραγούδια έχω ακόμη περισσότερη χαρά και αγχουλάκι, το οποίο νομίζω πως θα ελαττώσει ο Βαρδάρης ή μια κρυψώνα που έχω δική μου στη θάλασσα, κοντά στην Καλαμαριά» εξομολογείται η Ματούλα Ζαμάνη.
