Ο Δημήτρης Μυστακίδης μιλά στη «δημοκρατία» για την παράσταση, τους μετανάστες και τα ρεμπέτικαΕχω μάθει να παίζω με παρέες και ήταν δύσκολο να παίζω μόνος στη σκηνή, αλλά η ίδια η ιστορία της προσφυγιάς έχει πολλή μοναξιά μέσα της» μου λέει ο μουσικός Δημήτρης Μυστακίδης και δεν μετανιώνει ούτε στιγμή που έδωσε πολύ χρόνο και κόπο για να πλάσει το «America», έναν δίσκο και μια μουσική παράσταση σε μινιμαλιστικούς τόνους, με δύο λαϊκές κιθάρες, διάφορα κουρδίσματα και μια ψυχή δοσμένη σε ρεμπέτικα τραγούδια. Εκείνα μαρτυρούν τον πόνο του αποχωρισμού, το μακρύ και επίπονο ταξίδι στην Αμερική, τον αγώνα για την επιβίωση και την προσαρμογή, την περιθωριοποίηση, τις παρανομίες, τον νόστο και το όνειρο της επιστροφής. Εμείς θα ανοίξουμε την πόρτα σ’ εκείνον τον κόσμο την Παρασκευή 16 Μαρτίου, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, και μέσα από τα τραγούδια της παράστασης, που θα συνοδεύουν αφηγηματικά βίντεο, θα ακούσουμε τον Δημήτρη Μυστακίδη να μας συλλαβίζει καημούς, να ανακαλεί μνήμες και σίγουρα να μας συγκινεί, με καθόλου επιτηδευμένο τρόπο.
Ευαισθησία
«Γενικώς, έχω μια ευαισθησία στο θέμα των προσφύγων και με τον τρόπο μου προσπαθώ να είμαι αλληλέγγυος. Οι παππούδες μου ήταν από τη Μικρά Ασία και το έχουν ζήσει όλο αυτό. Το ότι έχουν πνιγεί χιλιάδες άνθρωποι στη θάλασσα προσπαθώντας να φύγουν από ένα μέρος όπου γίνεται πόλεμος εμένα μου φαίνεται αδιανόητο το 2018. Μέσα από τη διαδικασία αυτών των δίσκων και της ευρύτερης ενασχόλησής μου με τη μουσική προσπαθώ να κάνω τον εαυτό μου καλύτερο, αλλά και τους γύρω μου. Θέλει πολύ χρόνο, αλλά αυτός είναι ο τρόπος μου και έχω κερδίσει πολλά από αυτό: Εμαθα την ιστορία της ελληνικής μετανάστευσης, που έχει πολλά κοινά με ό,τι βλέπουμε σήμερα. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται κάθε φορά και με χειρότερες συνθήκες» επισημαίνει και περιμένει το τραγούδι που θα κυκλοφορήσει σύντομα για τους πρόσφυγες, στο οποίο έχει συμμετάσχει. Από αυτό κουβαλά στίχους μελανούς: «Δεν αφήνεις φίλε μου το σπίτι σου γι’ αστείο, δεν αρπάζεις νύχτα το παιδί…»
Αυτό που πονάει…
Για εκείνον, αυτό που πονάει δεν είναι η μετανάστευση, αλλά η αναγκαστική μετανάστευση, και γι’ αυτούς τους ανθρώπους μιλά η ιστορία που μας διηγείται στη σκηνή. «Ηξερα από την αρχή ότι αυτή θα είναι μια δύσκολη δουλειά, γιατί τα τραγούδια είναι μελαγχολικά, η ιστορία είναι στενόχωρη και δεν θα μπορούσε να παίξει σε μαγαζιά όπου ο κόσμος πάει για να διασκεδάσει. Το προσφυγικό κύμα που ζήσαμε και ως χώρα υποδοχής και ως χώρα εξαγωγής προσφύγων επιτάχυνε τις διαδικασίες για να το κάνω. Αλλα τραγούδια διάλεξα στην αρχή κι άλλα τελικά κατέληξα να βάλω. Το “America” δεν είναι ένας εξωστρεφής δίσκος. Οταν μάλιστα τον προηγούμενο χρόνο πήγα στη Womex -μια παγκόσμια αγορά από φεστιβάλ- και παρακολούθησα τα υπόλοιπα μουσικά showcases, αναρωτήθηκα πώς θα βγω με μια κιθάρα να τα παίξω όλα αυτά. Η ανταπόκριση του κόσμου, όμως, ήταν φοβερή. Οι Πολωνοί και οι Δανοί, για παράδειγμα, το έζησαν όπως εμείς. Ετσι κι αλλιώς, όλο αυτό έχει μεγάλη καλλιτεχνική αξία από μόνο του και, αν είσαι ικανός να μεταδώσεις το συναίσθημα που βγάζει, όλος ο κόσμος το αντιλαμβάνεται, ανεξάρτητα από τη γλώσσα» εξομολογείται ο Δημήτρης Μυστακίδης και φανερώνει την ενόχλησή του για τη δυσκολία που υπάρχει στην Ελλάδα σήμερα, όταν τα ραδιόφωνα δεν παίζουν πια αυτά που θέλει να ακούσει ο κόσμος, αλλά ό,τι «πουλάει».
«Η τέχνη είναι για όσα έχουμε ανάγκη»
«Η τέχνη είναι για όλα όσα έχουμε ανάγκη» επιμένει και δηλώνει έτοιμος να ταξιδέψει σε 10 χώρες, από τον Μάιο ως το τέλος του καλοκαιριού, για να συστήσει το «America» σε όσο περισσότερους μπορεί.
«Για μετά ετοιμάζω άλλα πράγματα – διασκευές ρεμπέτικων και παραδοσιακών τραγουδιών, αλλά με άλλον τρόπο δοσμένες. Οι λαϊκές κιθάρες θα σταματήσουν εδώ. Θα τις χρησιμοποιώ μεν, αλλά όχι με τόσο εμμονικό τρόπο» εξηγεί ο ξεχωριστός καλλιτέχνης. Οσο για τη Θεσσαλονίκη και τον τρόπο που απορροφά απαιτητικά projects; «Η Θεσσαλονίκη, δυστυχώς, δεν μπορεί να αναδείξει τίποτα πια. Δημιουργεί, γεννά, αλλά όλα αναδεικνύονται αλλού» καταλήγει.
