Με ποσοστό ανεργίας που κατά μέτριους υπολογισμούς κινείται κοντά στο 25%, η Πάτρα όχι μόνο δεν έχει καταφέρει να ορθοποδήσει από την αποβιομηχάνιση του ’90, αλλά βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στο υφεσιακό τέλμα. Οι χιλιάδες θέσεις εργασίας που χάθηκαν με το κλείσιμο -μέσα σε μια δεκαετία- σχεδόν όλων των μεγάλων βιομηχανιών της (Πειραϊκή Πατραϊκή, Λαδόπουλος, Βέσο, Πιρέλι, Μίσκο) δεν αναπληρώθηκαν, αλλά πολλαπλασιάστηκαν!
«Τις χαμένες θέσεις εργασίας της αποβιομηχάνισης “αντικατέστησαν” σε ποσοστό 80% η μερική απασχόληση, τα προγράμματα Stage και η ανασφάλιστη εργασία. Σήμερα τα ποσοστά ανεργίας στην περιοχή μας είναι κατά πολύ μεγαλύτερα απ’ αυτά που καταγράφει ο ΟΑΕΔ, αφού προστίθεται και μεγάλος αριθμός μικροεπαγγελματιών που κλείνουν τα μαγαζιά και τις επιχειρήσεις τους τα τελευταία δύο χρόνια». Το μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Εργατικού Κέντρου Πατρών Θεόδωρος Ξυλιάς γνωρίζει τις πραγματικές διαστάσεις της ανεργίας, η οποία απειλεί σοβαρά τον κοινωνικό ιστό. Και βεβαίως το μέγεθος του προβλήματος δεν αποτυπώνεται στις λίστες του ΟΑΕΔ ούτε αντιμετωπίζεται με προγράμματα-ασπιρίνες, που συχνά μάλιστα δεν χρησιμοποιούνται υπέρ των ανέργων.
Χαρακτηριστικά δηλώνει στη «δημοκρατία» το στέλεχος της ΔΑΚΕ:
«Σήμερα τα προγράμματα του ΟΑΕΔ δεν απορροφώνται ή γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από εργοδότες σε βάρος των ανέργων, με το κράτος να μην παρεμβαίνει ούτως ώστε αυτά να υλοποιούνται πραγματικά και όχι…εικονικά.
Επίσης, το κράτος δεν προσφέρει ομπρέλα προστασίας, κυρίως σε όσους βρίσκονται κοντά στο όριο της συνταξιοδότησης, ενώ συνεχίζει να πληρώνει μεγάλα ποσά σε εργολάβους για εργασίες που πραγματοποιούν δίνοντας μεροκάματα πείνας και απασχολώντας τις περισσότερες φορές ανασφάλιστους με εξαντλητικά ωράρια».
Δυστυχώς, υπό τις παρούσες συνθήκες ρευστότητας και ανασφάλειας τα δικαιώματα των εργαζόμενων πολλές φορές καταπατώνται. Ο έμπειρος συνδικαλιστής είναι ξεκάθαρος, μιλώντας και με ονόματα:
«Κάθε μέρα γινόμαστε μάρτυρες αυθαιρεσιών από εργοδότες, που, ενώ τους έχουν χορηγηθεί μεγάλα ποσά για να επενδύσουν, δεν σταματούν να εκμεταλλεύονται την κρίση, προβαίνοντας σε ομαδικές απολύσεις εργαζομένων, ισοπεδώνοντας κάθε έννοια σεβασμού ακόμα και στα στοιχειώδη δικαιώματά τους. Τα περιστατικά προσλαμβάνουν μορφή χιονοστιβάδας. Για παράδειγμα αναφέρω τη στάση της κατασκευάστριας εταιρείας της Εθνικής οδού Κορίνθου – Πατρών και του ομίλου Κοπελούζου, ο οποίος δραστηριοποιείται στα φωτοβολταϊκά στη Βιομηχανική Περιοχή Πατρών, που προτού καλά καλά εγκατασταθούν στην περιοχή στέλνουν εκατοντάδες εργαζομένους στην ανεργία».
«Δεν είναι λίγοι σήμερα εκείνοι που βλέπουν τον κόπο μιας ολόκληρης ζωής να πηγαίνει χαμένος, αφού η αυθαιρεσία της εργοδοσίας και η εγκληματική αδυναμία του κράτους τούς οδηγούν στην εξαθλίωση» αναφέρει ο Θεόδωρος Ξυλιάς, για να δείξει τι αντιμετωπίζουν όσοι βρεθούν στην ανεργία. Εξάλλου, ο ίδιος είναι κατηγορηματικά αντίθετος με το μέτρο της εργασιακής εφεδρείας στο Δημόσιο: «Πολύ εύκολα θα μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει και εργασιακή τυραννία, και για όσους ή την πρότειναν ή την υλοποιούν οι εργαζόμενοι δεν είναι μόνο ενοχλημένοι, είναι οργισμένοι, αφού με το 60% του βασικού μισθού, για την πλειονότητα όσων ενταχθούν στο νέο καθεστώς, οι αποδοχές θα είναι περίπου στα 400 ευρώ».
Μόνη λύση η ανάπτυξη
Για την έξοδο από την κρίση και την ύφεση ο κ. Ξυλιάς θεωρεί ότι η ανάπτυξη είναι μονόδρομος:
«Η οικονομική κρίση και η ανεργία δεν αντιμετωπίζονται με ημίμετρα, οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων και εξαντλητικούς φόρους. Δεν είναι υψηλόμισθος ένας εργαζόμενος των 1.500 ευρώ, δεν αντέχει ο συνταξιούχος των 300 και των 500 ευρώ. Αυτοί αντιπροσωπεύουν το 80% των συγκεκριμένων ομάδων και από αυτούς ζει η αγορά. Μετά τα εξαντλητικά μέτρα ΠΑΣΟΚ και τρόικας για δύο συνεχή χρόνια δεν αντέχουν άλλο. Πρέπει να σταματήσει εδώ ο κατήφορος. Τα προβλήματα αντιμετωπίζονται με επανεκκίνηση της οικονομίας, με φυγή προς τα εμπρός, με ανάπτυξη, απορροφητικότητα σε όλα τα ευρωπαϊκά προγράμματα». Για τον λόγο αυτόν σε τοπικό επίπεδο ζητεί την κατασκευή έργων ανάπτυξης – ολοκλήρωση του φράγματος Πείρου – Παραπείρου και της Ολυμπίας οδού και επέκταση της σιδηροδρομικής γραμμής έως τη Βιομηχανική Περιοχή κ.ά.- ενώ καλεί σε συστράτευση τους βασικούς φορείς της περιοχής. «Η στήριξη των τοπικών προϊόντων και της τοπικής οικονομίας να μη μένει στα λόγια» λέει χαρακτηριστικά.
Δημήτρης Κυριακόπουλος
