Σοβαρά προβλήματα στη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών της Πάτρας προκαλεί η εφαρμογή του μέτρου της εργασιακής εφεδρείας, διαμορφώνοντας ταυτόχρονα συνθήκες οικονομικής ασφυξίας για όσους τίθενται σε διαθεσιμότητα. Γύρω στους 200 δημοσίους υπαλλήλους υπολογίζεται ότι έχουν τεθεί έως τώρα σε προσυνταξιοδοτική διαθεσιμότητα στην περιοχή. Στην πλειονότητά τους πρόκειται για έμπειρα στελέχη -αφού επιβάλλεται να έχουν συμπληρώσει 35 χρόνια υπηρεσίας-, με γνώση των αντικειμένων τους, που βγήκαν από το Δημόσιο αφήνοντας μεγάλα κενά.
Αυτά τα κενά δεν φαίνεται ότι μπορεί να καλυφθούν επαρκώς, καθώς αφενός οι προσλήψεις έχουν παγώσει, ενώ και η επιβάρυνση των εναπομεινάντων -κακοπληρωμένων- υπαλλήλων με πρόσθετες ευθύνες δεν θεωρείται αποτελεσματική λύση. Αλλωστε πολλοί από τους… εφέδρους, οι οποίοι «τιμωρήθηκαν» με αποκλειστικά ηλικιακά κριτήρια, κατείχαν κρίσιμες θέσεις και η κάθε μορφής αναδιάρθρωση προσωπικού και ανακατανομή αρμοδιοτήτων, προκειμένου αυτές να πληρωθούν, δεν είναι εύκολο να αποδώσει, στο ορατό τουλάχιστον μέλλον. Δηλαδή την περίοδο που η δημόσια διοίκηση θα έπρεπε να λειτουργεί με τις μηχανές στο φουλ, αποδυναμώνεται, χάνοντας ικανά στελέχη, για εξαιρετικά αμφίβολο όφελος των δημόσιων οικονομικών!
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του τ. νομαρχιακού συμβούλου Αχαΐας, στελέχους της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας (Διεύθυνση Εργων) Νίκου Σταθακόπουλου, ο οποίος στα 52 χρόνια του -δηλαδή σε μια παραγωγική ηλικία- εντάχθηκε στο καθεστώς προσυνταξιοδοτικής διαθεσιμότητας από τα τέλη του περασμένου έτους. Βεβαίως, ούτε η πολύχρονη ευδόκιμη θητεία του στο Δημόσιο ούτε το σημαντικό έργο του ως προέδρου της μονάδας Σπαστικών Παιδιών Πατρών ελήφθησαν υπ’ όψιν.
Αυτά προφανώς θεωρούνται… ψιλά γράμματα. Οι σχετικές διατάξεις είναι σαφείς και δεν επιδέχονται παρερμηνείες: μετρούν μόνο τα χρόνια υπηρεσίας. Αν τα έχεις συμπληρώσει, παίρνεις το χαρτί που σε οδηγεί στην εφεδρεία, στον παροπλισμό και στην προσμονή της σύνταξης.
Και η προσυνταξιοδοτική διαθεσιμότητα μεταφράζεται οικονομικά στο 60% του βασικού μισθού του υπαλλήλου την ημέρα της ένταξής του. Κάπου στα 400-500 ευρώ τον μήνα! Ποιος μπορεί άραγε να ζήσει με τόσα; Πενηντάρηδες με μεγάλες οικογενειακές υποχρεώσεις αναγκάζονται να τα βολέψουν με… φιλοδώρημα και να προσδοκούν μόνο μια σύνταξη πείνας. Αλλά είπαμε, οι κυβερνώντες ενδιαφέρονται αποκλειστικά για την περικοπή δαπανών. Ολα για τα νούμερα. Μπροστά στους αριθμητικούς στόχους γι’ αυτούς απενοχοποιείται ακόμη και το ρίξιμο κάποιων στον σύγχρονο Καιάδα…
Μάλιστα το κακό δεν λέει να σταματήσει εδώ, καθώς επίκειται νέο κύμα εργασιακής εφεδρείας. Εννοείται ότι αυτό το ενδεχόμενο θα επιφέρει και την κατάρρευση των δημόσιων υπηρεσιών.
Δημήτρης Κυριακόπουλος
