Πλήθος κόσμου έσπευσε στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος στο Ελληνικό για να αποχαιρετήσει τη Γωγώ Μαστροκώστα.
Πρώην συμπαίκτες του συζύγου της, φίλοι και συγγενείς έδωσαν το παρόν και στάθηκαν στο πλευρό της οικογένειας. Από νωρίς είχαν φτάσει συντετριμμένοι ο σύζυγός της, Τραϊανός Δέλλας, και η κόρη τους Βικτώρια, κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου, ενώ μαζί τους ήταν και η μητέρα της αείμνηστης Γωγώς Μαστροκώστα.
Η οικογένεια, μετά από έκκληση που έκανε, είχε ζητήσει από όσους επιθυμούν να τιμήσουν τη μνήμη της, αντί για στεφάνια, να καταθέσουν δωρεές για την ενίσχυση του Συλλόγου Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια «Φλόγα». Μάλιστα, είχε τοποθετηθεί και ειδικό κουτί συλλογής εισφορών στον χώρο της εκκλησίας.
Η Γωγώ Μαστροκώστα τη Δευτέρα τα ξημερώματα, στα 56 της χρόνια, μετά από πολύμηνη μάχη με προβλήματα υγείας, άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός όπου νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα.
Ο συγκλονιστικός επικήδειος του Τραϊανού Δέλλα
Ο επικήδειος του συζύγου της Γωγώς Μαστροκώστα, δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο. Αναφέρθηκε στη μάχη που έδωσαν τόσα χρόνια, στη σχέση που είχαν, αλλά και στην κόρη τους Βικτώρια.
«Άγγελέ μου, αγάπη μου. Έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού, “ο φύλακας άγγελός μου” έλεγες. Στα πεντηκοστά μου γενέθλια, όταν έμεινα μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήραν για την εντατική, λύθηκαν όλα μέσα στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν ο άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι έχω υπομονή και επιμονή, αλλά πόσο μικρός είμαι μπροστά σου. Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει. Πόση επιμονή για να τα ξεπεράσεις.
Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν. Κι αυτό είναι μια ακόμη απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Μου ‘ριχνες στάχτη στα μάτια όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορέσω να σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε απ’ τα δάκρυά μου, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες.
Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα μωρό μου. Γιατί από την ημέρα που σε γνώρισα, το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω, όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμη μεγαλύτερη, όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό, τη Βικτώρια. Κι έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω. Το καθένα ήθελε τη δική του φροντίδα, αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για σας, ευτυχώς αναπληρώνονταν.
Όλα αυτά τα χρόνια ζούσαμε μια ζωή όπως τη φανταζόμουν, παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στον δρόμο μας. Ήμασταν μαζί, κρατώντας ο ένας τον άλλον. Στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ, ούτε στιγμή. Πάντα ήσουν στο μυαλό μου και πάντα ήσουν προτεραιότητά μου. Γιατί ήσουν το μωρό μου.
Έζησα τις πιο όμορφες και τις πιο δύσκολες στιγμές, αλλά κι αυτές ακόμα, όταν ήμουν μαζί σου, μ’ ένα χαμόγελό σου, όλα έσβηναν. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις, αλλά και οι πολύ δύσκολες, μαθήματα. Μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, δύναμης ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που είχες μέσα σου. Τα «σ’ αγαπώ» που σου ‘χω πει, είναι πολύ λίγα γι’ αυτό που αισθάνομαι για σένα. Το «ευχαριστώ» είναι πολύ μικρό γι’ αυτά που μου έδωσες. Και η ευγνωμοσύνη μου στο Θεό που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά, μεγάλη. Άσχετα αν δεν τον κράτησε περισσότερο.
Αγάπη μου, άγγελέ μου… Κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα: «Μη φοβάσαι, θα πάρουμε μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε και θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια». Και βγήκαμε. Όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε στον ωκεανό. Αλλά και πάλι σ’ το ‘πα: «Μη φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου, εσύ μόνο κολύμπα». Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν, ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο, σε έχασα από δίπλα μου.
Ξεκουράσου, αγάπη μου, γιατί κουράστηκες πάρα πολύ. Και πέτα. Πέτα ψηλά, μακριά. Μακριά από κάθε ασθένεια. Μακριά από κάθε πόνο. Μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου. Αλλά από ‘κει να ξέρεις, η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει.
Κι ένα κομμάτι ήθελα να πω, αφιερωμένο από ‘μένα στον άγγελό μου: “Αν ήξερα πού πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουνα σίγουρη, ότι πάλι, πάλι, πάλι σε σένα θα ‘ρχόμουνα. Πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουνα. Απ’ την ίδια τη σκανδάλη δεν θα φοβόμουνα. Πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα”.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ που είστε όλοι εδώ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ που είστε όλοι εδώ. Για να είστε εδώ όλοι, έχετε κάτι μέσα σας από τη Γωγώ. Κάτι σας έχει δώσει. Ένα χαμόγελο, μια συμβουλή, μια αγκαλιά… Μια στιγμή. Κρατήστε αυτές τις στιγμές. Να αγαπιέστε, επειδή μπορείτε. Εμείς θέλαμε να αγαπηθούμε περισσότερο, να αγκαλιαστούμε περισσότερο, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσαμε. Αυτό θα ‘θελα να είναι ένα μήνυμα.
Η Γωγώ ήταν μια μαχήτρια. Δεν λύγισε ποτέ. Και στάθηκα τόσο μικρός μπροστά της… σε αυτά που έχει μάθει στην κόρη μας. Αφήνει πίσω μια καταπληκτική ψυχή. Και πιστεύω ότι η Βικτώρια θα συνεχίσει το έργο που έκανε η Γωγώ. Γιατί το έργο της Γωγώς μπορεί να μην φαινότανε, μπορεί να μην το λέγαμε, αλλά ήταν τεράστιο για πάρα, πάρα πολλές γυναίκες. Δεν θα πω καλό ταξίδι, μωρό μου. Γιατί δεν θα φύγεις ποτέ από μέσα μου. Από μέσα μας. Από όλους. Ευχαριστώ πολύ για όλα»
