Μια από τις καλύτερες στιγμές της κινηματογραφικής σταδιοδρομίας της βρετανικής σατιρικής ομάδας Μόντι Πάιθον ήταν η ταινία «Το Νόημα της Ζωής». Εκεί, το αναρχικό χιούμορ των δαιμόνιων δημιουργών προσπαθούσε να προσεγγίσει (και να εξορκίσει) την απελπισία που καταλαμβάνει σχεδόν όλους τους ανθρώπους μόλις συνειδητοποιήσουν τη θνητότητά τους. Η αναζήτηση του νοήματος της ζωής διαρκεί μια ολόκληρη… ζωή και τερματίζει μαζί με τον άνθρωπο, όταν εκείνος κόψει το νήμα του θανάτου.
Αυτού του είδους οι υπαρξιακές αγωνίες, το γέλιο και η απελπισία κατέλαβαν και όλους όσοι είχαν την υπομονή να παρακολουθήσουν την ομιλία του πρωθυπουργού (;) στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Ηταν μια συρραφή των δύο προηγούμενων διαγγελμάτων του, εκτός τόπου και χρόνου και άνευ νοήματος, η οποία καταχειροκροτήθηκε! Είπε τα ίδια, έχοντας πράξει τα ίδια, επιθυμώντας να παραμείνει ο ίδιος στην ίδια θέση, υπό πολύ χειρότερες συνθήκες!
Επρόκειτο για μια απόπειρα να δώσει θάρρος στον εαυτό του, αναγνωρίζοντας παράλληλα τον πόνο των… βουλευτών του, που «διαφωνούν» αλλά στηρίζουν ένα καθεστώς που διαλύει τη χώρα;
Είδαμε μια άσκηση αυτοκολακείας, μια συνεδρία ψυχοθεραπείας, μια κάκιστη παράσταση θεατρικού έργου, τι είδαμε επιτέλους και δεν αντιληφθήκαμε τον λόγο των χειροκροτημάτων;
Η κοινωνία ποσώς ενδιαφέρεται για τα σχέδια επί χάρτου του εκμηδενισμένου πρωθυπουργού και της απαξιωμένης κυβέρνησής του. Τους αντιμετωπίζει ως μέρος του προβλήματος, όχι της λύσης.
Πάντως, ο ηθοποιός και ο πολιτικός που σέβονται τα λειτουργήματά τους πρέπει να τηρούν απαρέγκλιτα μια κοινή αρχή: Οφείλουν να αντιλαμβάνονται έγκαιρα πότε πέφτει η αυλαία και να αποχωρούν. Οσο αργοπορούν, το αποτέλεσμα βαίνει εις βάρος δικό τους – και του κοινού που πληρώνει το εισιτήριο ή τους φόρους, αντιστοίχως…
