Ο Οσκαρ Πιστόριους είναι μια ανθρώπινη ιστορία με τα πρώτα κεφάλαιά της γραμμένα με χρυσά γράμματα. Ενας αθλητής χωρίς πόδια, που κατόρθωσε (φορώντας πρόσθετα μέλη) να λάβει μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες -εκείνους του Λονδίνου-, στέλνοντας στην ανθρωπότητα το μήνυμα του θριάμβου της ανθρώπινης θέλησης. Μέχρι πρότινος αποτελούσε πρότυπο για τη νεολαία, την αγχωμένη μέση ηλικία και τους απομάχους της ζωής επειδή το άξιζε. Οι αρετές της υπομονής, της αδιάκοπης προσπάθειας και της απόλυτης προσήλωσης στον ιερό σκοπό της διαμόρφωσης της ζωής του, όπως εκείνος την ήθελε, τον είχαν ξεχωρίσει από τον σωρό των ανθρώπων που δεν παλεύουν αρκετά επειδή δεν πιστεύουν τόσο στην αξία του επάθλου.
Ολα πήγαιναν καλά, μέχρι που του απαγγέλθηκαν κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος για τη δολοφονία (από πρόθεση) της πανέμορφης συντρόφου του, της Ρίβα Στέενκαμπ. Η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης: Το φονικό έγινε ανήμερα της «γιορτής των ερωτευμένων», τη 14η Φεβρουαρίου.
«Το χρυσό αγόρι έχασε τη λάμψη του» γράφουν οι εφημερίδες της Νοτίου Αφρικής, της πατρίδας του Πιστόριους και του τόπου που βάφτηκε με το αίμα της άτυχης κοπέλας. Ετσι είναι η λάμψη των ανθρώπων. Σβήνει εξίσου γρήγορα με την απώλεια της αρετής τους. Η ισχύς του φαινομένου είναι καθολική, διαχρονική.
Οι θνητοί είναι τόσο ισχυροί και «επιδραστικοί» στην κοινωνία όσο οι ίδιοι διατρανώνουν με τις πράξεις τους και το παράδειγμά τους την αξία όσων υπηρετούν. Δεν είναι εφικτό να διαχωριστεί ένα πρόσωπο από τις ενέργειές του. Για όσο διάστημα υπηρετεί το αγαθό θα χαρακτηρίζεται καλός και θα χαίρει της εκτίμησης όλων. Μόλις διαπράξει κακουργία, θα περάσει αυτομάτως στην αντίπερα όχθη και θα μείνει εκεί – ίσως για πάντα.
Ο,τι ισχύει στην καθημερινότητα, στις απλές σχέσεις των πολιτών, ισχύει και στην πολιτική. Μάλιστα, η κατάκτηση της υστεροφημίας ενός πολιτικού είναι εξαιρετικά δυσκολότερη και μακράν πιο απαιτητική υπόθεση από τη διατήρηση της λάμψης ενός «κοινού θνητού».
Μπορεί κάποιος να υπηρετεί το σύνολο επί σειράν ετών και να το ωφελεί διαρκώς ή να αποπειράται να το ωφελήσει – μέχρι κάποτε ο βίος του να στιγματιστεί από μια άστοχη επιλογή, έναν ολέθριο δισταγμό, μια παραφορά της στιγμής ή από μια μαύρη σελίδα του παρελθόντος του, που προσπαθεί άτεχνα να κρύψει από τα μάτια της κοινής γνώμης. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα, η Ιστορία -που αργεί αλλά δεν λησμονεί- θα τον εντάξει στα σκοτεινά κατάστιχά της.
Ολόκληρη η ζωή μας κρίνεται διαρκώς, κάθε στιγμή και σε κάθε επιλογή μας. Το να αφήσουμε καλή θύμηση πίσω μας είναι μαραθώνιο άθλημα, όχι σπριντ.
