Αυτό που έγινε στο νοσοκομείο της Νίκαιας είναι κλασικό παράδειγμα του συντεταγμένου και ιδεολογικοποιημένου τραμπουκισμού της αριστεράς. Δεν φέρεσαι έτσι σε έναν δημοκρατικά εκλεγμένο υπουργό
Η αριστερά χρησιμοποιεί τη βία ως πολιτικό μέσο. Δεν το κρύβει. Το λένε τα «ευαγγέλιά» της, τα θεωρητικά κιτάπια των προφητών της, το μολογάνε τα στελέχη και οι οπαδοί της σε κάθε ευκαιρία και ειδικά όταν είναι στα ντουζένια τους και έχουν το πάνω χέρι επιχαίρουν γι’ αυτό, ζητούν και άλλο αίμα.
Ζωντανή απόδειξη, η Ιστορία όλων των κομμάτων της σε όλο τον κόσμο, στη Ρωσία, στην Κίνα, στην Κούβα, στο Βιετνάμ, στην Καμπότζη, στη χωριστική κομμουνιστική ανταρσία στην Ελλάδα και στην αποτυχημένη πολυετή προσπάθεια επιβολής σταλινικής δικτατορίας και απόσπασης εθνικού εδάφους, της Μακεδονίας, και παράδοσής του σε ξένη δύναμη, με καθοδήγηση από ξένο κέντρο, την ΕΣΣΔ. Παντού σε όλο τον κόσμο ακολούθησαν τη λογική του Στάλιν, όχι πως ο Τρότσκι πήγαινε πίσω, ενδομαφιόζικη βεντέτα: «Ο θάνατος λύνει όλα τα προβλήματα. Δεν υπάρχουν άνθρωποι, δεν υπάρχουν προβλήματα».
Οταν δεν είναι στα πάνω τους, όταν δεν τους παίρνει, οι κομμουνιστές πάσης απόχρωσης δεν μπορούν να σκοτώσουν σε μαζική κλίμακα, αλλά ακολουθούν άλλη μέθοδο, που υπακούει στη θεωρία. Συντηρούν ένα διαρκές κλίμα αναταραχής με βία στο πεζοδρόμιο, στους εργασιακούς χώρους, στον συνδικαλισμό, όπου οι πολιτικοί αντίπαλοι κατασυκοφαντούνται, τους αφαιρείται προπαγανδιστικά η ανθρώπινη ιδιότητα, θεωρούνται όλοι «φασίστες», «ναζί» κι ας είναι κυβέρνηση πλειοψηφίας, με δημοκρατική νομιμοποίηση. Παράλληλα το μοτίβο της βίας συντηρείται σχολαστικά σε αμφιθέατρα, συνελεύσεις, διαδηλώσεις, πορείες, εργασιακούς χώρους, ΑΕΙ για δύο λόγους.
Ο πρώτος λόγος είναι για λόγους προπαγάνδας, διατήρησης των συγκρουσιακών χαρακτηριστικών της πολιτικής τους δράσης και της φυσιογνωμίας του πολιτικού αγώνα, όπως τον αντιλαμβάνονται, μανιχαϊστικά. Από τη μία είναι οι «λαϊκές δυνάμεις της προόδου» και από την άλλη οι «φασίστες», με τους οποίους η σύγκρουση είναι διαρκής. Ο δεύτερος λόγος, εξίσου σημαντικός, είναι η διατήρηση του μαχητικού «πνεύματος μονάδος», του esprit de corps, των στελεχών και των χαχόλων οπαδών.
Η ηγεσία τούς αντιμετωπίζει ως φαντάρους, που δεν πρέπει να τεμπελιάζουν, να χαλαρώνουν από αδράνεια. Το Κόμμα τούς κρατάει σε εγρήγορση, ώστε να διατηρούνται η ενότητα, η πειθαρχία και το μαχητικό πνεύμα, ώστε όταν έρθει η ώρα της εφόδου στα Χειμερινά Ανάκτορα να έχουν φρόνημα και επιθετικό πνεύμα. Γι’ αυτό και τα διάφορα κόμματα και οργανώσεις της αριστερίλας τούς έχουν αλλάξει τον αδόξαστο σε πορείες, συγκεντρώσεις, δράσεις πάσης φύσεως. Θερίζουν οι κιρσοί και η φλεβίτιδα τους συντρόφους και τις συντρόφισσες από τον πολύ ποδαρόδρομο και την ορθοστασία.
Αυτό που έγινε στο Κρατικό Νίκαιας είναι κλασικό παράδειγμα του συντεταγμένου και ιδεολογικοποιημένου τραμπουκισμού της αριστεράς. Στήθηκαν εκεί με σκοπό να προπηλακίσουν, να βρίσουν, να φτύσουν, να χτυπήσουν τον Αδωνι, ο οποίος είναι εκλεγμένος βουλευτής, υπουργός δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης και αρμόδιος καθ’ ύλην για να εγκαινιάσει ένα σημαντικό έργο.
Σχεδιασμένη επίθεση
Οργάνωσαν τη σχεδιασμένη επίθεση εναντίον του για να ικανοποιήσουν το θυμικό των ιδίων και των οπαδών τους, που αγαλλιάζουν με τους τσαμπουκάδες και τη βία κατά των «φασιστών», δηλαδή του 90% της κοινωνίας, και παράλληλα ήξεραν πως η παράνομη και βίαιη δράση τους θα προκαλούσε την αντίδραση της Αστυνομίας, που δεν θα τους άφηνε να λιντσάρουν τον Αδωνι Γεωργιάδη, ώστε μετά να δουλέψουν υπερωρίες οι ντουντούκες για αστυνομική βία και όλες τις μπουρδολογίες που ακούμε.
Οι οργανωτές και οι δράστες αυτών των γεγονότων, όπως μια υστερική θείτσα που καθύβριζε τον υπουργό ή ο άλλος τύπος που πήδηξε στον αέρα για να δείρει, είναι και κάτι άλλο. Οι υγειονομικοί δημόσιοι υπάλληλοι, γιατροί, νοσηλευτές, σαν αυτούς όταν διορίζονται, σε τι ορκίζονται, στη ζωή του Μπιθικώτση; Δεν νομίζω. Αν δεν έχει αλλάξει κάτι και μου διαφεύγει, ορκίζονται στο Σύνταγμα και στους Νόμους του κράτους. Υπάρχει λόγος που το εν λόγω νοσοκομείο ονομάζεται «Κρατικό» και όχι «Γενικό Νοσοκομείο η γιάφκα του μπαρμπα-Γιώργου του Τροτσκιστή». Αρα είναι επίορκοι.
Οι δε χώροι εργασίας δεν είναι τσιφλίκια τους, δεν μπορούν να εμποδίσουν κανέναν πολίτη να εισέλθει, πολύ περισσότερο τον πολιτικό τους προϊστάμενο. Τα νοσοκομεία είναι περιουσία του λαού, οι γιατροί και οι νοσηλευτές, όλο το προσωπικό, είναι για να υπηρετούν με συγκεκριμένα καθήκοντα και υποχρεώσεις, που αποκλείουν τους τραμπουκισμούς ολοκληρωτικών μηδενιστών που είδαμε live και μετά κλαψούριζαν γιατί η Αστυνομία, η Εσωτερική Φρουρά της Δημοκρατίας, δεν τους επέτρεψε να λιντσάρουν ανεμπόδιστοι τον πολιτικό τους προϊστάμενο και εκπρόσωπο της δημοκρατικής κυβέρνησης της χώρας.
Ο συνδικαλιστικός νόμος-τέρας του ΠΑΣΟΚ, που από το 1982 δημιούργησε ένα καρκίνωμα, μια φωλιά άεργων κηφήνων στην καρδιά του κράτους, πρέπει να καταργηθεί… χθες. Και φυσικά η κυβέρνηση έχει τεράστια ευθύνη που δεν συντρίβει αυτές τις συμπεριφορές, εφαρμόζοντας τους νόμους του κράτους, ελέγχοντας και τιμωρώντας ποινικά και πειθαρχικά τους μηδενιστές και επίορκους δημοσίους υπαλλήλους. Δεν έπρεπε να φύγει κανείς τους, να φύγει όρθιος και ελεύθερος. Η αριστερά λειτουργεί όπως η αγαπημένη της Τουρκία, αντιλαμβάνεται κάθε υποχώρηση και μετριοπάθεια ως αδυναμία. Η συντριβή της ανομίας είναι ο μόνος τρόπος αντιμετώπισής της και άλλωστε το επιβάλλουν το δημόσιο συμφέρον και η ισονομία.
*Δικηγόρος, Πρόεδρος της Νέας Δεξιάς
