Η Ολομέλεια υιοθέτησε πλήρως την πρόταση του αρεοπαγίτη Παναγιώτη Βενιζελέα, σύμφωνα με την οποία ιδιώτες μπορούν να λαμβάνουν με απλή διαταγή τα ποσά από το Δημόσιο. Την είχε αποκαλύψει ο «ΑΔΕΚΑΣΤΟΣ»!
Μετά την απόφαση-σταθμό της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου που δικαίωσε περίπου 350.000 δανειολήπτες του νόμου Κατσέλη, κρίνοντας ότι οι τόκοι θα υπολογίζονται αποκλειστικά επί της εκάστοτε μηνιαίας δόσης και όχι επί του συνολικού κεφαλαίου, εμποδίζοντας έτσι τις υπέρμετρες αυξήσεις οφειλών, ακόμα μία απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου δικαιώνει τους απλούς πολίτες.
Η Ολομέλεια του ανώτατου δικαστηρίου υιοθέτησε πλήρως την εισήγηση «βόμβα» του αρεοπαγίτη Παναγιώτη Βενιζελέα, που όριζε ότι ιδιώτες μπορούν να εισπράττουν με απλή διαταγή πληρωμής ποσά που τους οφείλονται από Δήμους, Περιφέρειες, δημόσια νοσοκομεία, πανεπιστημιακά και εκκλησιαστικά ιδρύματα. Την εισήγηση Βενιζελέα είχε αποκαλύψει ο «ΑΔΕΚΑΣΤΟΣ»!
Ο αρεοπαγίτης Παναγιώτης Βενιζελέας, ο οποίος έχει κρατήσει «γενναία» στάση σε μεγάλες υποθέσεις με ζητήματα γενικότερου ενδιαφέροντος, ήταν ο ίδιος ο οποίος στην κορυφαία – πρώτη υπόθεση των funds πήρε θέση, μαζί με άλλους οκτώ συναδέλφους του, υπέρ των δανειοληπτών, εν αντιθέσει με την πλειοψηφία των δικαστών της Ολομέλειας Α.Π., που έδωσαν το δικαίωμα στους servicers να πραγματοποιούν πλειστηριασμούς στο όνομά τους σε ακίνητα τα οποία έχουν αποκτήσει με εξαγορά.
Αυτή τη φορά η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, με συντριπτική πλειοψηφία, υιοθέτησε την εισήγηση του κ. Βενιζελέα, ο οποίος, σημειωτέον, είναι υποψήφιος και για πρόεδρος, καθώς και για αντιπρόεδρος του ανώτατου δικαστηρίου.
Μάλιστα, εκτός του ότι είναι ο αρχαιότερος των αεροπαγιτών και έχει ακόμα δύο χρόνια μέχρι την αφυπηρέτησή του, ο κ. Βενιζελέας υπερψηφίστηκε από το σύνολο των ανώτατων δικαστών στις πρόσφατες εκλογές της Ολομέλειας Α.Π., όπου επελέγησαν οι πέντε επικρατέστεροι για τη θέση του προέδρου και του εισαγγελέα Αρείου Πάγου.
Οι δικαστές τον επέλεξαν εντός της πρώτης πεντάδας, από την οποία το υπουργικό συμβούλιο θα επιλέξει τη νέα ηγεσία του Αρείου Πάγου, ενώ ήρθε πρώτος σε ψήφους για τη μία από τις τρεις θέσεις αντιπροέδρων Α.Π. που πρέπει να πληρωθούν μετά την αποχώρηση τριών συναδέλφων του.
Η νέα απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου ανατρέπει τα μέχρι σήμερα ισχύοντα για τα χρέη του Δημοσίου προς τους ιδιώτες, καθώς ορίζει ότι οι ιδιώτες μπορούν να εισπράττουν με απλή διαταγή πληρωμής ποσά που τους οφείλονται από Δήμους, Περιφέρειες, δημόσια νοσοκομεία, πανεπιστημιακά και εκκλησιαστικά ιδρύματα.
Σύμφωνα με πληροφορίες, μειοψήφησαν έξι ανώτατοι δικαστές, οι οποίοι κράτησαν ακόμη πιο φιλολαϊκή στάση, καθώς έκριναν ότι οι ιδιώτες μπορούν να εισπράττουν ποσά που τους οφείλονται από Δήμους, Περιφέρειες, δημόσια νοσοκομεία, πανεπιστημιακά και εκκλησιαστικά ιδρύματα όχι μόνο με απλή διαταγή πληρωμής, αλλά και με όλους τους άλλους νόμιμους τρόπους, χωρίς να απαιτείται διαταγή πληρωμής.
Η υπόθεση
Η υπόθεση, που έφτασε στον Αρειο Πάγο, αφορά αντιδικία ιδιώτη με τον Δήμο Νέας Σμύρνης για πληρωμή ποσού 25.962,50 ευρώ και άρχισε 20 χρόνια πριν, από το 2006, όταν το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών με την υπ’ αριθμόν 4923/2007 απόφασή του εξέδωσε διαταγή πληρωμής υπέρ του ιδιώτη.
Ο Δήμος Νέας Σμύρνης άσκησε έφεση και το Εφετείο με την υπ’ αριθμόν 6565/2009 απόφασή του, ακύρωσε την επιταγή αυτή προς πληρωμή ποσού 25.962,50 ευρώ, που συντάχθηκε κάτω από το πρώτο εκτελεστό απόγραφο της διαταγής πληρωμής. Το Α2 Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου, στο οποίο προσέφυγε ο ιδιώτης, ασκώντας αναίρεση κατά της απόφασης του Εφετείου, παρέπεμψε την υπόθεση στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου.
Ο Αρειος Πάγος αρχικά έκρινε αντισυνταγματικό τον νόμο στον οποία βασίστηκε η κρίση του Εφετείου και παρέπεμψε το ζήτημα στην Ολομέλεια, καθώς αποφάσισε ότι ανακύπτει ζήτημα γενικότερου ενδιαφέροντος και συγκεκριμένα, για να κριθεί εάν οι διαταγές πληρωμής είναι ή δεν είναι δικαστικές αποφάσεις κατά την έννοια του νόμου που αφορά τα χρέη του Δημοσίου.
Η εισήγηση του αρεοπαγίτη Βενιζελέα υιοθετήθηκε από την Ολομέλεια Α.Π., ωστόσο το σκεπτικό της απόφασης του ανώτατου δικαστηρίου θα δοθεί στη δημοσιότητα μόλις ανωνυμοποιηθεί και καθαρογραφεί.
Εχει ενδιαφέρον, όμως, η εισήγηση του αρεοπαγίτη, ο οποίος επισημαίνει ότι «οι δικαστικές αποφάσεις εκτελούνται αναγκαστικά και κατά του Δημοσίου, των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των Νομικών Προσώπων Δημόσιου Δικαίου, όπως ο νόμος ορίζει». Και συνεχίζει: «Η διοίκηση έχει υποχρέωση να συμμορφώνεται προς τις δικαστικές αποφάσεις. Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής γεννά ευθύνη για κάθε αρμόδιο όργανο, όπως ο νόμος ορίζει. Ο νόμος ορίζει τα αναγκαία μέτρα για τη διασφάλιση της συμμόρφωσης της διοίκησης».
Οπως εξηγεί, «με το άρθρο 1 του ν. 3068/2002, που εκδόθηκε σε εκτέλεση του ανωτέρω άρθρου 94, παρ. 4 του Συντάγματος, ορίστηκε ότι «το Δημόσιο, οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης και τα λοιπά Νομικά Πρόσωπα Δημόσιου Δικαίου έχουν υποχρέωση να συμμορφώνονται χωρίς καθυστέρηση προς τις δικαστικές αποφάσεις και να προβαίνουν σε όλες τις ενέργειες που επιβάλλονται για την εκπλήρωση της υποχρέωσης αυτής και για την εκτέλεση των αποφάσεων. Δικαστικές αποφάσεις κατά την έννοια του προηγούμενου εδαφίου είναι όλες οι αποφάσεις των διοικητικών, πολιτικών, ποινικών και ειδικών δικαστηρίων, που παράγουν υποχρέωση συμμόρφωσης ή είναι εκτελεστές κατά τις οικείες δικονομικές διατάξεις και τους όρους που κάθε απόφαση τάσσει».
«Υποχρεούνται να συμμορφώνονται με τις δικαστικές αποφάσεις»
Στη συνέχεια αναφέρεται στον νόμο 3068/2002, που ορίζει ότι «το ∆ημόσιο, οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης και τα λοιπά Νομικά Πρόσωπα ∆ημόσιου ∆ικαίου έχουν υποχρέωση να συμμορφώνονται χωρίς καθυστέρηση προς τις δικαστικές αποφάσεις και να προβαίνουν σε όλες τις ενέργειες που επιβάλλονται για την εκπλήρωση της υποχρέωσης αυτής και για την εκτέλεση των αποφάσεων. ∆ικαστικές αποφάσεις κατά την έννοια του προηγούμενου εδαφίου είναι όλες οι αποφάσεις των διοικητικών, πολιτικών, ποινικών και ειδικών δικαστηρίων, που παράγουν υποχρέωση συμμόρφωσης ή είναι εκτελεστές κατά τις οικείες δικονομικές διατάξεις και τους όρους που κάθε απόφαση τάσσει».
Και συμπληρώνει: «Από τις εκτεθείσες συνταγματικές διατάξεις και εκείνες του ∆ιεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά ∆ικαιώματα και της ΕΣ∆Α σαφώς συνάγεται ότι προς επίτευξη του επιδιωκόμενου με αυτές σκοπού της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας είναι αναγκαίο να συμπεριληφθούν στους τίτλους που μπορούν να εκτελεστούν κατά του ∆ημοσίου, των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των λοιπών Νομικών Προσώπων ∆ημόσιου ∆ικαίου και οι κατά τα άρθρα 623 επ. ΚΠολ∆ διαταγές πληρωμής, εφόσον και μόνο αυτές έχουν εκδοθεί από δικαστή, αφού, ναι μεν αυτές εκδίδονται από αυτόν, χωρίς προηγουμένως να ακουστεί και να αναπτύξει τις απόψεις του ο καθ’ ου, ύστερα από εξέταση της συνδρομής των κατά νόμο προϋποθέσεων για την έκδοσή τους και όχι από συγκροτημένο πλήρως δικαστήριο, πλην όμως εξομοιώνονται λειτουργικώς με τις δικαστικές αποφάσεις, διότι, αφετέρου μεν επιλύουν διαφορές, αφετέρου δε ανταποκρίνονται στα βασικά λειτουργικά γνωρίσματα της προβλεπόμενης από το άρθρο 20 του Συντάγματος δικαστικής προστασίας, δεδομένου ότι, αφετέρου μεν εκδίδονται από τακτικούς δικαστές, που απολαμβάνουν λειτουργικής και προσωπικής ανεξαρτησίας, υποκείμενοι στο αυστηρό πλαίσιο άσκησης των καθηκόντων τους, που καθορίζεται στα άρθρα 87-91 του Συντάγματος, αφετέρου δε παρέχεται η δυνατότητα στον καθ’ ου η διαταγή πληρωμής να ασκήσει ανακοπή και να προβάλει τους ισχυρισμούς του, τόσο ως προς τη μη συνδρομή του προϋποθέσεων έκδοσης της διαταγής πληρωμής όσο και ως προς την απαίτηση.
Ενώ καταλήγει: «Συνεπώς, η ανωτέρω νομοθετική ρύθμιση του άρθρου 20 Ν. 3301/2004, κατά την οποία δεν εκτελούνται οι διαταγές πληρωμής κατά του ∆ημοσίου, των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των λοιπών Νομικών Προσώπων ∆ημόσιου ∆ικαίου αντίκειται στις ανωτέρω διατάξεις του Συντάγματος και των ∆ιεθνών Συμφώνων, οι τελευταίες των οποίων έχουν υπερνομοθετική ισχύ κατά το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος, και ως εκ τούτου είναι δυνατή η αναγκαστική εκτέλεση διαταγής πληρωμής που εκδόθηκε από δικαστή κατά του ∆ημοσίου, των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των λοιπών Νομικών Προσώπων ∆ημόσιου ∆ικαίου. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559, αρ. 1 του ΚΠολ∆ αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών».
Από τη στήλη «Ο αδέκαστος»
