Τα παραμύθια της κυβέρνησης Μητσοτάκη περί «ισχυρής ανάπτυξης» και «οικονομικού θαύματος» καταρρέουν με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο. Η επιβεβαίωση δεν επισφραγίστηκε από τα επιχειρήματα της πολιτικά και ιδεολογικά ανύπαρκτης αντιπολίτευσης αλλά από τα καθημερινά βιώματα του ελληνικού λαού. Ο λογαριασμός των ΔΕΚΟ και του σούπερ μάρκετ δεν… ισοφαρίζεται από χρυσοπληρωμένες αερολογίες Αμερικανών κι ελληνόφωνων «επικοινωνιολόγων».
Και σαν να μην έφτανε η σκληρή πραγματικότητα που αντιμετωπίζει κάθε νοικοκυριό στο σούπερ μάρκετ, στα τιμολόγια του ρεύματος και στο νοίκι, ήρθαν και τα επίσημα στοιχεία του ΟΟΣΑ να βάλουν τη σφραγίδα της κυβερνητικής αποτυχίας. Η Ελλάδα καταγράφει τη μεγαλύτερη μείωση στο πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα των νοικοκυριών, τερματίζοντας στην τελευταία θέση ανάμεσα στις χώρες που εξετάστηκαν, την ίδια ώρα που ο μέσος όρος των αναπτυγμένων οικονομιών κινείται θετικά.
Η κυβερνητική παράσταση του θιάσου Μητσοτάκη με τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και τις θριαμβολογίες στα τηλεοπτικά παράθυρα διαψεύδεται εν τοις πράγμασι. Την ώρα που το Μαξίμου πανηγυρίζει για τους δείκτες και τα ποσοστά που ευημερούν στα χαρτιά, οι πολίτες φτωχοποιούνται. Τα στοιχεία του ΟΟΣΑ δεν χρειάζονται ιδιαίτερες αναλύσεις ή μετάφραση. Δεν είναι αφηρημένα νούμερα σε κάποια έκθεση. Αποτελούν την ωμή αποτύπωση της εξαθλίωσης: οι μισθοί εξανεμίζονται πριν καν βγει το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα, η αγοραστική δύναμη έχει πιάσει πάτο και οι κοινωνικές παροχές συνεχώς συρρικνώνονται.
Πρόκειται για μια πολιτική που ματώνει τη μεσαία τάξη και τα ασθενέστερα στρώματα προς όφελος ελάχιστων ισχυρών. Οση προπαγάνδα κι αν επιστρατευτεί, όσα «pass» και ψίχουλα κι αν μοιραστούν προεκλογικά, η πραγματικότητα δεν κρύβεται. Η σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες είναι αμείλικτη και αποδεικνύει ότι η ακρίβεια στην Ελλάδα δεν είναι εισαγόμενη, αλλά έχει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Οι Ελληνες δεν χρειάζονται τις εκθέσεις των διεθνών οργανισμών για να καταλάβουν τι συμβαίνει, καθώς νιώθουν το άδειασμα της τσέπης τους κάθε μέρα. Η κοινωνία βρίσκεται πλέον στα όριά της και απαιτεί αλλαγή πορείας πριν η φτωχοποίηση γίνει μόνιμη, αμετάτρεπτη κατάσταση.
