Εκείνο το μεσημέρι, καθόμασταν στον καναπέ και βλέπαμε κάποια εκπομπή στην τηλεόραση. Ξαφνικά, έπεσαν τίτλοι για «έκτακτο δελτίο» και μεταδόθηκε η εικόνα ενός αεροσκάφους να προσκρούσει στους Δίδυμους Πύργους. Σκεφθήκαμε αμέσως το δυστύχημα, ότι έχασε το τιμόνι ο πιλότος και συνέβη το απίστευτο. Σε ελάχιστο χρόνο είδαμε το δεύτερο αεροπλάνο!
Δεν ξέρω πώς μου ήλθε αμέσως η φράση «Αλ Κάιντα, τρομοκρατία». Η γυναίκα μου με κοίταξε περίεργα. «Αλ Κάιντα;» ρώτησε. «Πού να σου εξηγώ…» της είπα και άρχισα να ντύνομαι για φευγιό. Τηλεφώνησα στην εφημερίδα και σε «χρόνο μηδέν» ήμουν στην οδό Σωκράτους. Σύσκεψη αμέσως, είχαν έλθει και τα πρώτα τηλεγραφήματα. Χαμός, σύγχυση και δέος!
«Ο κόσμος αλλάζει» ήταν η άποψη που είχε επικρατήσει στην αίθουσα. Αρχισε η πυρετώδης διαδικασία. Τηλέφωνα, πρακτορεία, ειδήσεις, ραδιόφωνα, τηλεόραση, όλα σε πλήρη διάταξη και λειτουργία. Την επομένη, όλοι μιλούσαμε για «έναν διαφορετικό κόσμο». Μίλησα με φίλους και συγγενείς στις ΗΠΑ. «Εχουμε πόλεμο!» ήταν εκείνο που άκουσα σχεδόν από όλους! Ο ανταποκριτής μας στην Ουάσινγκτον ήταν πιο ψύχραιμος. «Είναι η πρώτη φορά, μετά το Περλ Χάρμπορ, που δέχεται η Αμερική επίθεση από αέρος»…
Στην εφημερίδα, συντηρητικό φύλλο, παραδοσιακό, έγιναν κάποια περίεργα. Υπήρξαν κάποια άρθρα, που σχεδόν έλεγαν «τώρα οι Αμερικανοί θα καταλάβουν τι θα πει να σε βομβαρδίζουν» ή κάτι τέτοιο. Και σε άλλες εφημερίδες υπήρχαν άρθρα στο στιλ «Καλά να πάθουν». Ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας κατέβηκε το απόγευμα της επομένης στην αίθουσα συσκέψεων. Υπήρξε δυσαρέσκεια για όσα είχαν γραφεί και ήσαν σχεδόν «υπέρ» των τρομοκρατών.
Ο ιδιοκτήτης είπε στον διευθυντή ότι «το θέμα πρέπει να το αναλάβουν δυο συγκεκριμένοι συντάκτες. Ο ένας ήταν η ταπεινότητά μου. Επί ημέρες, δεν ασχολήθηκα με τίποτε άλλο, παρά με τους «Πύργους». Αρχισα το ρεπορτάζ από το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, μιλούσα συνεχώς με Αμερική κι έγραφα ασταμάτητα. Μέσα μου γνώριζα ότι ο κόσμος δεν θα είναι πια ο ίδιος. Το αισθάνθηκα λίγο καιρό αργότερα, όταν πήγα στο Λονδίνο να δω τον αδελφό μου. Τα μέτρα ήταν ασύλληπτα αυστηρά στο αεροδρόμιο. Σ’ αυτόν τον κόσμο ζούμε από εκείνη την ημέρα…
Η ΑΚΙΣ
