Επικίνδυνο για την κοινωνία το «δόγμα ανοχής Πανούση – Παρασκευόπουλου»
Σε πραγματικό… δίδυμο της συμφοράς εξελίσσεται για την κυβέρνηση το ζευγάρι των συναρμόδιων υπουργών, επιφορτισμένων με την τήρηση της έννομης τάξης, την εύρυθμη λειτουργία του σωφρονιστικού συστήματος και την απονομή Δικαιοσύνης. Δυστυχώς οι δύο αυτοί κύριοι εμφανίζουν μία παράδοξη ταύτιση αντιλήψεων σε θέματα ανεκτικότητας απέναντι στην πάσης φύσεως παραβατικότητα ή και εγκληματικότητα. Μόνο που το «δόγμα ανοχής Πανούση – Παρασκευόπουλου» αγγίζει τα όρια της απειλής για την ελληνική κοινωνία και ο πρωθυπουργός οφείλει άμεσα να τους ανακαλέσει στη λογική…
Και οι δύο αυτοί υπουργοί προέρχονται από ένα ακαδημαϊκό περιβάλλον ακραίας αριστερής προσομοίωσης, που δεν έχει καμία σχέση με την καθημερινή πραγματικότητα. Λειτουργούν με τη θεωρητική νωχελικότητα ατέρμονων διαβουλεύσεων αμφιθεάτρου και δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν ότι στη ζωή τα πράγματα λειτουργούν αλλιώς.
Ο μεν κ. Πανούσης, με καθημερινό πλέον φαινόμενο τις καταλήψεις κτιρίων από «αντιεξουσιαστές» και τις επιθέσεις εναντίον αστυνομικών τμημάτων από κουκουλοφόρους επίδοξους εμπρηστές, έχει εφεύρει τη θεωρία της «αναγκαίας εκτόνωσης»! Στις περισσότερες περιπτώσεις κάνει ότι δεν βλέπει και, όταν τα πράγματα ξεφύγουν εντελώς, υπαινίσσεται στα τηλεοπτικά κανάλια ότι «αφήνει συνειδητά τους νέους να… ξεσπάσουν», για να αποφευχθεί η συμπλοκή με την Αστυνομία.
Ο υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Παρασκευόπουλος, από την πλευρά του, ο οποίος επίσης δηλώνει ανοιχτός στην πρόζα με τους «κουκουλοφόρους», προωθεί ένα απερίγραπτο νομοσχέδιο που προσαρμόζει το «νοικοκύρεμα» του σωφρονιστικού συστήματος σε μαζική απελευθέρωση βαρυποινιτών.
Αυτό που επιχειρεί να περάσει από τη Βουλή δεν έχει, στην κυριολεξία, προηγούμενο. Περισσότεροι από 4.500 ποινικοί κρατούμενοι θα λάβουν ελευθέρας για να βρεθούν κοντά σε μία κοινωνία που ήδη μαστίζεται από βαριάς μορφής εγκληματικότητα. Η παράδοξη αυτή «αμνηστία», που δεν εμπίπτει σε κανένα κριτήριο κοινωνικής ευαισθησίας, απειλεί να τινάξει στον αέρα ευαίσθητες ισορροπίες, προσφέροντας υπόδειγμα ατιμωρησίας για πολύ σκληρά εγκλήματα.
Και άλλοι υπουργοί Δικαιοσύνης είχαν προβεί στο παρελθόν σε ρυθμίσεις για πρόωρη αποφυλάκιση ποινικών με συγκεκριμένα κριτήρια, αλλά πάντα για ποινές φυλάκισης έως 10 έτη. Ο νέος νόμος καταρρίπτει αυτό το… ταμπού, ενώ ενδεικτικό του παραλογισμού που διέπει το εγχείρημα είναι ότι δεν λαμβάνει υπ’ όψιν του αν ο βαρυποινίτης (γιατί για τέτοιους μιλάμε) έχει προβεί στη διάρκεια της κράτησής του σε πειθαρχικά αδικήματα, όπως η… προσπάθεια απόδρασης ή η βία προς σωφρονιστικό φύλακα!
Οι ελληνικές φυλακές ασφαλώς και χρειάζονται αποσυμφόρηση, αλλά όχι ν’ ανοίξουν οι πόρτες και να ξεχυθούν οι ισοβίτες στους δρόμους. Επιτέλους, έλεος με τις ακραίες ιδεοληψίες…
Γιώργος Χαρβαλιάς
