Τα άκρα είναι δύο, είναι ιδεολογικά ξαδερφάκια, ο Στάλιν και ο Αδόλφος κάποτε ήταν ζευγαράκι, ρωτήστε έναν Πολωνό. Εσχάτως, τους ενώνει ο αντισημιτισμός και η Βάγια Νέστορα είναι άλλο ένα θύμα του κόκκινου άκρου του ολοκληρωτισμού. Μια μητέρα και γιαγιά, που, αφού έχασε τη μία κόρη της από καρκίνο, μεγάλωνε εκείνη το εγγονάκι της. Η απάντηση πρέπει να είναι ανελέητη καταστολή και ταυτόχρονα καθημερινό ιδεολογικό ξεβράκωμα της αριστεράς που είναι μία, με ενιαίο αξιακό σύστημα, υπόκοσμος που ζει σε έναν βόθρο μίσους και κοινωνικού φθόνου.
Είναι λάθος η συζήτηση με τους ναιμεναλλάδες. Δείτε τους, διακινούν μέχρι σενάρια συνωμοσίας, τόσο χυδαία, όσο οι δραπέτες/τισσες Ψυχιατρείου που τα ξεστομίζουν, πως τις βόμβες τις έβαλε η Ν.Δ. ή οι πολιτευτές της. Δηλαδή, η κυρία Νέστορα, κατά κάποια κτήνη της πολιτικής, σκότωσε τη μητέρα της ή τη σκότωσε το κόμμα που ανήκει. Δεν έπρεπε να γίνεται καμία συζήτηση με τους μολυσματικούς φορείς του μηδενισμού. Και, προσέξτε, δεν είμαστε διχασμένοι. Διχασμός σημαίνει μισοί από δω και μισοί από εκεί. Από τη μία είναι σχεδόν όλη η κοινωνία, από την άλλη μια μειοψηφία ψυχανώμαλων σκατόψυχων, που μισούν και φθονούν όπως αναπνέουν. Εγκληματικότητα είναι, θέλει βούρδουλα και φυλακή.
Η τρομοκρατία είναι κομμάτι της εγκληματικότητας, μαζί με το εμπόριο πρέζας, τους κλέφτες, τους νταβατζήδες, τους βιαστές, τους παιδεραστές, τους απατεώνες κ.λπ. Κάνουμε διάλογο με πρεζέμπορους, κλέφτες και νταβατζήδες; Γιατί να κάνουμε με όσους υποστηρίζουν αυτούς τους κακοποιούς, τους τρομοκράτες; Οι ιδεοληπτικές σάλτσες τους είναι αδιάφορες, να τις βάλουν εκεί που δεν βλέπει ο ήλιος, να τις καταπιούν αμάσητες, όπως οι γλάροι. Εγκλημα έχουμε να καταστείλουμε και εγκληματίες.
Μόλις, εύχομαι, συλληφθούν οι φονιάδες της Βάλιας Νέστορα, οι σύντροφοι θα αλλάξουν σκοπό και θα το ρίξουν στην αλληλεγγύη υπέρ τους, όπως έχουν κάνει με τόσους και τόσους. Γράψτε το. Οι τρομοκράτες, αδέρφια, είναι απλά άλλο ένα είδος serial killers, σκοτώνουν και αποπειρώνται να σκοτώσουν ανθρώπους που δεν γνωρίζουν, με τους οποίους δεν έχουν καμία προσωπική διαφορά. Δεν είμαστε διχασμένοι, δεν αποτελούν αυτά τα σκουπίδια και οι υποστηρικτές τους κάποια κρίσιμη μάζα με κύρος, ηθική υπόσταση. Οπως δεν είμαστε διχασμένοι με τους λοιπούς κακοποιούς, τους κοινωνικούς λύκους ή τις κατσαρίδες και τα ποντίκια, δεν υπάρχει διχασμός μας με τους τρομοκράτες και τους υποστηρικτές και απολογητές τους. Μόλις ακούτε το «ναι αλλά…», να κόβεται κάθε συζήτηση. Δεν σας συμβουλεύω να τους φτύνετε και να τους αστράφτετε μια ανάποδη, διότι με εμποδίζει ο Ποινικός Κώδικας, όμως κόψτε κάθε συζήτηση. Πρέπει να καταστούν απόβλητοι. Είναι τερατώδες λάθος η ανοχή στους υποστηρικτές, στον «χώρο» της μπίχλας, της ανομίας, της «λελογισμένης βίας» κι ακόμη μεγαλύτερο λάθος η άρνηση να δεχτούμε πως αυτή είναι η αριστερά, δεν υπάρχει άλλη, έχει μόνο ποινικό μητρώο.
Σήμερα μισοκαταδικάζει και αύριο δείχνει αλληλεγγύη στους δράστες των πράξεων που καταδίκασε μουρμουρίζοντας μέσα από τα δόντια. Γιατί; Γιατί οι φονιάδες υλοποιούν στο ακέραιο τις διδαχές του manual, που βασίζεται στον κοινωνικό φθόνο και υποστηρίζει και αποδέχεται τη βία ως πολιτικό μέσο. Και δεν μιλώ θεωρητικά. Το έχω ζήσει το «έργο». Μετά τη δολοφονία Φύσσα στη δημοσιοποιηθείσα προκήρυξη των τότε καταζητούμενων τρομοκρατών Μαζιώτη και Ρούπα για το γεγονός, υπήρχε ονομαστική στοχοποίησή μου με εκτενή παράγραφο, που περιελάμβανε ακόμη και αποσπάσματα από την πολιτική αρθρογραφία μου.
Ακολούθησε επίσης υβριστική ονομαστική αναφορά στο πρόσωπό μου και στοχοποίησή μου και στην προκήρυξη της τρομοκρατικής οργάνωσης που ανέλαβε την ευθύνη για τη δολοφονία των δύο μελών της Χρυσής Αυγής και τον βαρύτατο τραυματισμό τρίτου στο Νέο Ηράκλειο. Στις 2 Μαρτίου 2014, περί ώρα 01.15 το πρωί, βρισκόμουν μέσα στο δικηγορικό μου γραφείο, στον πρώτο όροφο, τότε στην οδό Σκούφου στην Πλάκα, Σάββατο προς Κυριακή της Αποκριάς, μελετώντας δικογραφία που θα δίκαζα την Τρίτη στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λαμίας, την επομένη της Καθαράς Δευτέρας. Η τρομοκρατική οργάνωση Επαναστατική Αντιφασιστική Δράση τοποθέτησε εμπρηστική βόμβα στην είσοδο του διαμερίσματος του γραφείου μου, που εξερράγη προκαλώντας υλικές ζημιές, στις δε 11/3/2014 ανέλαβαν την ευθύνη με προκήρυξη που δημοσιεύτηκε στα ΜΜΕ. Με έσωσε η θωρακισμένη πόρτα που είχα βάλει λίγες ημέρες πριν.
Δεν ήταν «γκαζάκια», ήταν τρεις πεντόκιλες φιάλες γκάζι, από αυτές που μαγειρεύουν στα κάμπινγκ. Το ξέρω διότι η μία δεν έσκασε, ήταν στα σκαλιά του διαλυμένου κλιμακοστασίου, το οποίο λειτούργησε σαν σωλήνας συμπίεσης και έτσι έσπασαν όλα τα παράθυρα της σκάλας, το τζάμι του ανελκυστήρα, η πόρτα του οποίου φράκαρε. Το πλεξιγκλάς της πόρτας εισόδου της πολυκατοικίας βρέθηκε στο απέναντι πεζοδρόμιο Στον πέμπτο, η παλιά ξύλινη πόρτα από το ωστικό κύμα έφυγε από τους μεντεσέδες και πήγε με δύναμη στον τοίχο του σαλονιού, ευτυχώς οι ένοικοι έλειπαν. Η πόρτα μου είχε εξωτερικά καταστραφεί, όμως η θωράκιση και η κλειδαριά δεν έπαθαν τίποτε. Στο ισόγειο έμενε μια υπερήλικας κυρία. η οποία είχε τρελαθεί από την αγωνία της, διότι στον δεύτερο ήταν η κατάκοιτη αδερφή της με τη γυναίκα που την πρόσεχε και η πόρτα τους είχε φρακάρει.
Μια δημοσιογραφούσα, πρώην φρικιό που υπέστη γενική αστική επισκευή, έγραψε ειρωνικό σχόλιο υπονοώντας πως μπορεί να το έκανα μόνος μου για ψηφαλάκια. Της έστειλα ένα μήνυμα σε άπταιστα γαλλικά του λιμένος, μου ζήτησε συγγνώμη και το κατέβασε, όμως αυτό είναι πάντα το μοτίβο. Καίνε, σκοτώνουν και μετά ειρωνεύονται τα θύματα, συνωμοσιολογούν για «προβοκάτσια» και, ω του θαύματος, όταν μπαγλαρώνουν τους δράστες, δεν είναι «ακροδεξιοί», δεν είναι πράκτορες της ΕΥΠ, της Μοσάντ, ούτε εξωγήινοι. Είναι πάντα συντρόφια τους και αρχίζουν οι κιρσοί και ο φλεβίτης από τις πορείες «αλληλεγγύης στους διωκόμενους συντρόφους». Γι’ αυτό, κανένας διάλογος με όποιον ψελλίζει δικαιολογίες. Αντιμετωπίστε τους, δράστες και υποστηρικτές, ως κακοποιούς, βγάλτε τους τη μάσκα της ψευτοηθικής στάσης και απαιτήστε τρία πράγματα χωρίς έλεος: καταστολή, καταστολή, καταστολή.
