Η φθορά είναι πια μόνιμη, μη αναστρέψιμη. Του το δείχνουν και οι κυλιόμενες μετρήσεις που λαμβάνει καθημερινά. Κι αυτό που δεν έχει καταφέρει να δημιουργήσει σε όλη αυτή την επταετία είναι πραγματικό πολιτικό κεφάλαιο…
- «ΜΕΣΑ από την τρίτη κυβερνητική θητεία της Ν.∆. περνά ο σίγουρος δρόμος για την Ελλάδα του 2030» μας είπε χθες από το «γαλάζιο» συνέδριο ο Κ. Μητσοτάκης. Και κατόπιν, με προσποιητή άνεση καθησύχασε: «Εμάς δεν μας ενδιαφέρει ποιος θα είναι δεύτερος ή τρίτος. Εμείς είμαστε πρώτοι». Κι όμως. Μπορεί να μην τον «ενδιαφέρει» ο δεύτερος, αλλά αγωνιά -και κάτι παραπάνω- για το ποιο θα είναι το τρίτο κόμμα, διότι γνωρίζει πολύ καλά ότι ακόμα και ύστερα από δεύτερες ή και τρίτες εκλογές θα χρειαστεί «δεκανίκια».
- Ύστερα από επτά χρόνια στην εξουσία, το σωσίβιό του είναι η μικροπολιτική, οι κουτοπονηριές και οι παλαιοκομματικές μανούβρες. Βεβαίως, η φθορά είναι αναμενόμενη για κάθε κυβέρνηση που παραμένει τόσο καιρό στην εξουσία. Αυτή η φθορά όμως είναι πια μόνιμη, μη αναστρέψιμη. Του το δείχνουν και οι κυλιόμενες μετρήσεις που λαμβάνει καθημερινά. Κι αυτό που δεν έχει καταφέρει να δημιουργήσει σε όλη αυτή την επταετία είναι πραγματικό πολιτικό κεφάλαιο.
- Οι μεγάλοι ηγέτες αφήνουν πίσω τους μεγάλες τομές και ιστορικό αποτύπωμα. Ο κ. Μητσοτάκης έχει να επιδείξει πρωτίστως διαχείριση, επικοινωνία και πελατειακές παραφυάδες. Ακόμα κι αν γίνει ένας από τους μακροβιότερους πρωθυπουργούς της Μεταπολίτευσης, η Ιστορία θα είναι σκληρή μαζί του και κινδυνεύει να του αφιερώσει ελάχιστες ουσιαστικές αράδες.
- Το «όραμά» του για το 2030, όπως φάνηκε και από τη δευτερολογία του, είναι ένα καμουφλαρισμένο σχέδιο διαιώνισης της εξουσίας. ∆εν αφορά την Ελλάδα, αφορά το επιτελικό κράτος που έχτισε, τις εξαρτήσεις που δημιούργησε και τις καρέκλες που δεν θέλει με τίποτα να αφήσει. Το ίδιο το συνέδριο της Ν.∆. ήταν η ζωντανή απόδειξη της παρακμής: ένας μηχανισμός που φυλλομετράει, φοβισμένος ή διστακτικός και πάντως χωρίς καμία έμπνευση.
- Γνωρίζει, λοιπόν, ότι ακόμα κι αν περάσει το κρίσιμο 25% στην πρώτη κάλπη, χωρίς πραγματική λαϊκή νομιμοποίηση θα χρειαστεί -ελλείψει των άλλων ουσιωδών προϋποθέσεων- μακιαβελισμούς, ίντριγκες και στημένες και εκβιαστικές συμμαχίες για να μείνει όρθιος. Και το κλειδί αυτονόητα δεν θα είναι ο δεύτερος, αλλά ποιος θα βρεθεί τρίτος και τέταρτος.
- Υπό το πρίσμα αυτό και -καθώς η αλήθεια είναι ότι βρίσκει και τα κάνει- πρέπει να ερμηνευτούν και όσα φαινομενικώς ανεξήγητα σημειώνονται ως «σκληρό ροκ» τις τελευταίες ημέρες στο κομματικό σκηνικό, που αναγκάζουν τον Ανδρουλάκη να παραμιλάει και να «κονταίνει».
- Ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης, που για να νικήσει τους αντιπάλους του το 2019 παρουσιάστηκε ως ο «νέος», ο «μεταρρυθμιστής», ο «ευρωπαϊστής», σήμερα έχει μετατραπεί σε έναν κυνικό πολιτικό της παλιάς σχολής -χειρότερο ακόμα και από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη της δεκαετίας του 1980 και του 1990-, προκειμένου να κρατήσει σφιχτά το λάφυρο της εξουσίας. Θα το καταφέρει;
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «Δημοκρατίας»
