Τελικά, όσο και αν επιχείρησε στο παρελθόν να βάλει ευρωπαϊκό λούστρο πάνω του, ο Ταγίπ Ερντογάν παρέμεινε μέσα του βάρβαρος και απολίτιστος, όπως ήταν και οι πρόγονοί του. Και δεν αναφέρομαι σε όσα πράττει τον τελευταίο καιρό απειλώντας ακόμη και αυτούς που τον δημιούργησαν, αλλά σε όσα σκέπτεται να κάνει στην Αγία Σοφία.
Αφού πρώτα δοκίμασε μέχρι πού να πάει τη βαρβαρότητά του, με το παγκόσμιο μνημείο πολιτισμού και σύμβολο της χριστιανοσύνης, χωρίς να βρει αντιδράσεις, ετοιμάζει το επόμενο βήμα του ονειρευόμενος τον εαυτό του σε ρόλο Μωάμεθ του Πορθητή. Ούτε λίγο ούτε πολύ, όπως αποκάλυψε τουρκική εφημερίδα, μέσα στο πλαίσιο της νεοοθωμανικής τρέλας από την οποία διακετέχεται ετοιμάζει την πρόκληση των προκλήσεων.
Την ημέρα που η χριστιανοσύνη βιώνει την κορύφωση του θείου δράματος, τη Μεγάλη Παρασκευή, σκοπεύει να εισβάλει στην Αγία Σοφία με τις ορδές των «Γκρίζων Λύκων» του και να προσευχηθεί (ο άνθρωπος που δεν έχει τον Θεό του) στον δικό του Θεό. Με αυτόν τον τρόπο νομιμοποιεί και επισήμως το σχέδιό του να μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί, όπως είναι το αίτημα κάθε ακραίου εθνικιστή της Αγκυρας.
Και όλα αυτά, για να πείσει τους ψηφοφόρους του να του πουν «ναι» στο δημοψήφισμα που έχει ήδη ετοιμάσει. Δηλαδή, για να γίνει «σουλτάνος», τινάζει στον αέρα τις σχέσεις του με τους πάντες, αναβιώνοντας τις πιο μαύρες σελίδες της τουρκικής Ιστορίας. Γι’ αυτό το «ναι» τα έστησε όλα όσα συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες στη γειτονική χώρα. Αίμα, δάκρυα και πόνο.
Σπέρνει ανέμους, και αν η πολιτισμένη Ευρώπη ξυπνήσει από τον λήθαργό της, ίσως τον κάνει να θερίσει θύελλες για την εξαγωγή της βαρβαρότητάς του.
Ο Ερντογάν αποδεικνύεται ξένος ακόμη και με αυτά που εκπροσωπεί η θρησκεία του, ερμηνεύοντάς την όπως οι ακραίοι τζιχαντιστές, που και εκείνοι δεν σέβονται τα μνημεία πολιτισμού.
Το ερώτημα όμως δεν είναι ο ίδιος ο «σουλτάνος», αλλά πώς σκοπεύει να αντιδράσει ο πολιτισμένος κόσμος από την ενδεχόμενη, βεβήλωση της Αγίας Σοφίας. Αυτός κρίνεται και όχι ο βάρβαρος γείτονας της Αγκυρας.