Από τον
Γιώργο Αδαμόπουλο
Οταν ένας αθλητής αποφασίζει το φινάλε της καριέρας του, πιθανολογεί ότι θα του λείψει άμεσα «η μυρωδιά των αποδυτηρίων και η αδρεναλίνη των αγώνων». Οταν αυτή η γενιά της ομάδας μπάσκετ του Ολυμπιακού ολοκληρώσει τον δικό της κύκλο, αυτό που θα μείνει πίσω δεν είναι μόνο οι τίτλοι της τελευταίας πενταετίας σε Α1 και Ευρωλίγκα, αλλά και η η μυρωδιά του… φόβου και της αμφιβολίας του αντιπάλου στα σπουδαία ματς.
Οι «ερυθρόλευκοι» είχαν πάλι αυτή την ιδιαίτερη όσφρηση στον προχθεσινό θρίαμβο επί της ΤΣΣΚΑ στον ημιτελικό της Ευρωλίγκας, που τους χάρισε την πρόκριση στον αποψινό (21.00, ΕΡΤ2, NOVASPORTS 1) τελικό της Κωνσταντινούπολης κόντρα στη Φενερμπαχτσέ. Λίγα λεπτά μετά την «εκθρόνιση» της 
περσινής πρωταθλήτριας Ευρώπης, το βράδυ της Παρασκευής, ο Βασίλης Σπανούλης ήταν ως συνήθως ήρεμος στα αποδυτήρια, αλλά όχι ανέκφραστος. Χαμογελούσε πλατιά, όμως ίσως βαρέθηκε να απαντά και να δίνει εξηγήσεις για το πώς το κάνει -στις απορίες για την ικανότητά του να βάζει «το μαχαίρι στα δόντια» στο τέλος των μεγάλων ματς, έστω κι αν για 35′ μοιάζει «εξαφανισμένος»-, ξεκαθαρίζοντας ότι «τον χρόνο δεν τον νικά κανένας»!
Η φιλοσοφία
Γνωρίζοντας πια τη διαχρονική αντοχή της ομάδας του να διατηρεί την υπομονή και την αυτοπεποίθησή της στα δύσκολα. Η ταμπέλα «refuse to lose» που της κόλλησαν είναι σαφώς υπερβολή (γιατί αν ίσχυε… δεν θα έχανε ποτέ!), ωστόσο ο Ολυμπιακός αποτυπώνει στο παρκέ την κοινή φιλοσοφία διοίκησης, προπονητών και παικτών που επιμένουν να νικούν ή να χάνουν ως ομάδα.
Η ανατροπή από το -19 κόντρα στην ΤΣΣΚΑ στο τελικό του 2012 επίσης στο «Σινάν Ερντέμ» της Πόλης δεν χάρισε στους Πειραιώτες απλώς το «ασήμι» του τροπαίου, αλλά «σφυρηλάτησε» και το «μέταλλο» που απέκτησαν στην πορεία, κατακτώντας την κούπα του 2013 και φτάνοντας στον τελικό του 2015, τον οποίο έχασαν από τη Ρεάλ.
Οι «κόκκινοι» έμαθαν να αντιδρούν ορθολογικά έπειτα από μία απλή ή συχνά απρόσμενη ήττα μέσα στη σεζόν. Διδάχτηκαν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους, να παίζουν χωρίς να σκέφτονται τις μόνιμες ατυχίες τραυματισμών και επέμειναν σε μια σταθερή φιλοσοφία χαμηλότερων προϋπολογισμών και απόλυτης εμπιστοσύνης σε ελληνικό κορμό. Ο πρωταθλητής Ευρώπης Ολυμπιακός του 1997 ήταν εν μέρει το «one-man-show» του Ντέιβιντ Ρίβερς, αλλά και ένα σύνολο με προσωπικότητες (Φασούλας, Σιγάλας, Βελπ) και ρολίστες (Τάρλατς, Νάκιτς). Ο Ολυμπιακός της τελευταίας πενταετίας έχει την αύρα του Σπανούλη, «πασπαλισμένη» με τη 
σιγουριά που απέκτησαν οι Παπανικολάου, Μάντζαρης και -όπως επιμένουν οι ιδιοκτήτες της ΚΑΕ, Παναγιώτης και Γιώργος Αγγελόπουλος- την «μπολιασμένη νοοτροπία των Ελλήνων στους ξένους μας». Το τρόπαιο του 2013, με κόουτς τον Γιώργο Μπαρτζώκα, έδειξε ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να νικήσει τόσο με την άμυνα (69-52 την ΤΣΣΚΑ στον ημιτελικό) όσο και με την επίθεση (100-88 τη Ρεάλ στον τελικό).
Η συνταγή της επιτυχίας
Στον προχθεσινό αγώνα με τους Ρώσους, πολλά επρόκειτο να είναι θέμα «ταυτότητας», καθώς οι «ερυθρόλευκοι» με την τρίτη καλύτερη άμυνα της διοργάνωσης (μ.ό. 74,03 π., πίσω από Παναθηναϊκό-72,9, Ερυθρό Αστέρα-73,2) αντιμετώπισαν την κορυφαία επίθεση (μ.ό. 87,3 π.). Οι παίκτες του Γιάννη Σφαιρόπουλου, πάντως, δεν εφάρμοσαν απλώς τη «συνταγή» τους, κρατώντας την ΤΣΣΚΑ στους 78 π.
Για να το πετύχουν, υποχρέωσαν την ομάδα, που ήταν δεύτερη σε ασίστ στη σεζόν (μ.ό. 19,9, πρώτη η Ρεάλ με 20,5), να χαλάσει τη δημιουργία της και να μοιράσει μόλις 7 τελικές πάσες! Στην επίθεση, για τα πρώτα 35′ που ο Σπανούλης έδειχνε εκτός ρυθμού, το εξαιρετικό σύνολο του κόουτς Σφαιρόπουλου πήρε βοήθειες από Πρίντεζη, Παπανικολάου, Μάντζαρη, Αγραβάνη, μέχρι να αναλάβει ο «V-Span» με 10 π. ως το τέλος. Μάλιστα, αν και οι «ερυθρόλευκοι» άρχισαν με 1/8 τρίπ. και είχαν 5/13 ως το ημίχρονο, πέτυχαν 6/9 στην τρίτη περίοδο και ολοκλήρωσαν το ημιτελικό με 14/33 (είχαν και 11/35 δίπ.) για νέο ρεκόρ τριπόντων του Ολυμπιακού σε φάιναλ φορ. Ξεπερνώντας τα εννέα που είχαν πετύχει στον ημιτελικό του 2012 με την Μπαρτσελόνα, στον τελικό του 2013 με τη Ρεάλ και στον ημιτελικό του 2015 με την ΤΣΣΚΑ.
Η Φενέρ του Ζοτς ψάχνει την πρώτη της κούπα!
Η Φενερμπαχτσέ νίκησε στον προχθεσινό δεύτερο ημιτελικό τη Ρεάλ Μαδρίτης και στη δεύτερη διαδοχική παρουσία της σε τελικό αναζητά το παρθενικό τρόπαιο της ιστορίας της. Μονάχα που κανένας δεν μπορεί να τη θεωρήσει «πρωτάρα». Αφού το πλεονέκτημά της δεν είναι ακριβώς ότι παίζει στην πόλη της, αλλά ο άνθρωπος που την καθοδηγεί από τον πάγκο της. Ο κόουτς Ζέλικο Ομπράντοβιτς θα βρεθεί στον 11ο τελικό της καριέρας του (μαζί με εκείνον του φάιναλ φορ της Σουπρολίγκας το 2001), έχοντας κατακτήσει οκτώ τρόπαια στα 15 προηγούμενα φάιναλ φορ του! Ο «Ζοτς» έχει νικήσει σε τελικό τον Ολυμπιακό το 1994 (με Μπανταλόνα) και το 1995 (με Ρεάλ), και εδώ και δύο χρόνια έχει υπό τις οδηγίες του τον Κώστα Σλούκα (9,5 π., 4,6 ασ. φέτος). Ο πρώην «ερυθρόλευκος» στο πέμπτο φάιναλ φορ του (τρία με Ολυμπιακό) ψάχνει το τρίτο τρόπαιο, μετά τους θριάμβους του 2012 και 2013 με τους Πειραιώτες. Ο Ολυμπιακός μετρά συνολικό ρεκόρ 7-5 επί της Φενέρ από το 2011 κι έπειτα, όμως αυτός θα είναι ο πρώτος νοκ-άουτ αγώνας των δύο ομάδων και ο όγδοος τελικός των «κόκκινων», που μετρούν τρεις κατακτήσεις. Κορυφαίος παίκτης της τουρκικής ομάδας είναι φέτος ο Μπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς (μ.ό. 14,5 π., 3,9 ασ.), με συνεισφορά από τους Ούντοχ (12 π., 7,6 ριμπ.), Ντίξον (11,5 π.), Βέσελι (9,7 π.) Ντατόμε (9,2 π.), Κάλινιτς 7,2 π.).
