Η απαράμιλλη θυσία της Ελληνίδας ηρωίδας, την οποία οι Γερμανοί είχαν χαρακτηρίσει υπ’ αριθμόν 1 κατάσκοπο
Της
Ελίνας Μαστέλλου -Γιαννάκενα
Συμπληρώθηκαν χθες 73 χρόνια από την εκτέλεση της Ηρωίδας της Εθνικής Αντίστασης 1941-1944 και πολύτεκνης μάνας 7 παιδιών Λέλας Καραγιάννη, καθώς και ακόμα 70 Ελλήνων πατριωτών από τους Γερμανούς κατακτητές σε μία χαράδρα στο Χαϊδάρι.
Η Λέλα Καραγιάννη, αρχηγός της Αντιστασιακής Οργανώσεως, Πληροφοριών, Φυγαδεύσεων και Σαμποτάζ «Μπουμπουλίνα», με δράση που αγκάλιαζε με συσσίτια πρώτα όλα τα Ελληνόπουλα και στη συνέχεια όσα φανταράκια των συμμάχων είχαν ξεμείνει πίσω μετά το πέρας του πολέμου και την αρχή της Κατοχής, ώστε να τα φυγαδεύσει με ασφάλεια, δραστηριοποιήθηκε λόγω των αναφυομένων αναγκών και σε τομείς όπως το δίκτυο πληροφοριών και αργότερα δολιοφθορών.
Αυτές οι σοβαρές και αποτελεσματικές δραστηριότητες της Λέλας Καραγιάννη την ανέβασαν στην υπ’ αριθμόν 1 κατάσκοπο στην Ευρώπη, κατά την άποψη των Γερμανών.
Μετά τον τετραετή πολυμέτωπο και γεμάτο επιτυχίες αγώνα της Λέλας Καραγιάννη και των συνεργατών της το μίσος και η μανία είχαν εξωθήσει τους Γερμανούς κατακτητές στη λυσσαλέα απόφαση να τη συλλάβουν και να τη στείλουν στο Βερολίνο, για να την κρεμάσουν δημόσια.
Συλλαμβάνεται στις 11 Ιουλίου 1944 στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού, όπου νοσηλεύεται για υπερκόπωση. Συλλαμβάνονται επίσης σταδιακά και πέντε από τα παιδιά της: Ιωάννα, Ηλέκτρα, Βύρων, Νέλσων και Νεφέλη.
Στο «κολαστήριο» της οδού Μέρλιν 6 τα μαρτύρια είναι ανείπωτα. Μισοπεθαμένοι βγαίνουν από τα χέρια των σαδιστών-βασανιστών Μπέκε, Κόβατς, Σμίτσερ και Βαλεντίνο. Δεν τους παίρνουν λέξη. Στωικά, ηρωικά, λεβέντικα αντιμετωπίζουν όλοι τους, μάνα και παιδιά, τα βασανιστήρια και τις απειλές.
Ακολουθεί η κράτησή τους σε διαφορετικές πτέρυγες στο Στρατόπεδο Χαϊδαρίου, χωρίς βεβαίως να σταματήσουν οι ξυλοδαρμοί και τα λοιπά βασανιστήρια. Η διαμονή τους εκεί τους δημιουργεί τη βεβαιότητα για το επερχόμενο τέλος.
Ανάμεσα στις κρατούμενες κάθε ηλικίας η Λέλα Καραγιάννη συνεχίζει να δίνει το φωτεινό παράδειγμα με τα λόγια της και τη συμπεριφορά της. Ενθαρρύνει, εμψυχώνει, παρηγορεί. Γίνεται η μάνα όλων. Στην αγκαλιά της παίρνει δύναμη η 17χρονη ηρωίδα Ηρώ Κωνσταντοπούλου πριν από την εκτέλεσή της.
Κι ενώ ο Αξων έχει καταρρεύσει, το Γ΄ Ράιχ ψυχομαχεί, οι Γερμανοί αναδιπλώνονται και εγκαταλείπουν σταδιακά τις υπό κατοχήν τους χώρες, συνεχίζουν με λύσσα το βάναυσο και δολοφονικό έργο τους. Αντί να περισώσουν ό,τι μπορούν από την τιμή τους, συνεχίζουν τις συλλήψεις, τα βασανιστήρια, τις εκτελέσεις.
Στο Χαϊδάρι, με βρόμικα και ύπουλα παιχνίδια αφήνουν να διαρρεύσει ότι μπορεί οι κρατούμενοι να αφεθούν ελεύθεροι. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία…
Ξημέρωμα της 8ης Σεπτεμβρίου, Γενέθλιον της Υπεραγίας Θεοτόκου γράφει το ημερολόγιο, σε μια γειτονική χαράδρα του Χαϊδαρίου γράφεται με σφαίρες το τέλος 70 ζωών και η αρχή της Αθανασίας… Οι ήρωες βαδίζουν Μακάριοι πλέον στα Ιλίσια Πεδία…
Ο τραγικός σύζυγος και πατέρας Νίκος Καραγιάννης, έπειτα από διάφορα τηλεφωνήματα και ένα σημείωμα των παιδιών του, βρίσκεται σε απόγνωση. Στέλνει συγγενείς να βρουν τη σορό της γυναίκας του. Κι ο ίδιος τρέχει να σώσει τα παιδιά του. Με υπεράνθρωπες προσπάθειες καταφέρνει με τη βοήθεια φίλων και τη χρηματοδότηση του γαμπρού του να τα αποφυλακίσουν ένα λεπτό πριν κλείσουν οι πύλες του στρατοπέδου. Ετοιμος να καταρρεύσει κλείνει στην αγκαλιά του τα παιδιά του, αποκρύπτοντάς τους την εκτέλεση της μητέρας τους.
Τραγικές μυροφόρες οι αδελφές της Ηρωίδος Μαρία και Καλλιόπη Μινοπούλου, τελούν τα πρέποντα στη σορό της νεκρής… Ο ιερεύς τελεί τη νεκρώσιμο ακολουθία. Η ταφή απλή, απέριττη, δωρική. Οπως άρμοζε στη μεγαλοσύνη της, στη ζωή της, στο έργο της και στη Θυσία της. Οτιδήποτε άλλο θα ’ταν περιττό και ίσως κατώτερο…
1944-2017. 73 χρόνια πέρασαν. Οσοι θυμούνται αναφωνούν: ΑΘΑΝΑΤΗ!
