Ο Δήμος Νισύρου πήρε μια απόφαση σταθμό για την εκπαιδευτική κοινότητα και την τοπική αυτοδιοίκηση, χορηγεί λοιπόν μηνιαίο επίδομα στέγασης και σίτισης ύψους 200 ευρώ στους 13 αναπληρωτές του νησιού υπενθυμίζοντας την απουσία ενός συγκροτημένου κρατικού σχεδιασμού για τη θωράκιση των λειτουργών της παιδείας στις εσχατιές του Αιγαίου.
Ενώ το Υπουργείο Παιδείας και η κυβέρνηση μένουν μονάχα σε λόγια για «στήριξη της περιφέρειας», οι εκπαιδευτικοί στη Νίσυρο καλούνται να επιβιώσουν με πενιχρούς μισθούς απέναντι στο δυσβάσταχτο κόστος ζωής των νησιών. Ο δήμαρχος του νησιού, Χριστοφής Κορωναίος, προχώρησε στην ανακατανομή πόρων προκειμένου να διασφαλίσει τα αυτονόητα, τονίζοντας πως η ενίσχυση αυτή αποτελεί «θεσμική δέσμευση» και όχι μια ευκαιριακή παροχή. Τα ποσά που αντιστοιχούν στο διάστημα από τον Νοέμβριο έως τον Απρίλιο έχουν ήδη καταβληθεί, καλύπτοντας το κενό που αφήνει η κυβερνητική αδιαφορία.
Η Δημοτική Αρχή, σε αγαστή συνεργασία με το σύνολο του Δημοτικού Συμβουλίου, προχώρησε στην άμεση εκταμίευση αναδρομικών ποσών έξι μηνών. Αυτό σημαίνει πως κάθε εκπαιδευτικός έλαβε εφάπαξ έως και 1.200 ευρώ, ένα ποσό που λειτουργεί ως ζωτικό αντιστάθμισμα στις ανάγκες ενοικίου και καθημερινότητας.
Ο Διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου Νισύρου «Ομήρειον», Δημήτριος Χασαπλαδάκης, υπογραμμίζει τη σημασία αυτής της επένδυσης, σημειώνοντας πως ο εκπαιδευτικός είναι η ψυχή του σχολείου. Η πρωτοβουλία αυτή δεν προσφέρει μόνο οικονομική ανακούφιση, αλλά λειτουργεί και ως το μοναδικό ουσιαστικό κίνητρο ώστε οι αναπληρωτές να επιλέγουν την ακριτική Νίσυρο, την ώρα που το επίσημο κράτος αδυνατεί να καταστήσει τις παραμεθόριες περιοχές ελκυστικές για τους λειτουργούς του.
Είναι οξύμωρο το γεγονός ότι ένας ακριτικός δήμος αναγκάζεται να επιδείξει τη στοιχειώδη κοινωνική ευαισθησία που στερείται το κεντρικό κράτος. Μάλιστα, ο κ. Χασαπλαδάκης εξαίρει τη στάση των ιδιοκτητών ακινήτων του νησιού, οι οποίοι επιδεικνύουν ενσυναίσθηση στους όρους μίσθωσης. Η κοινωνία της Νισύρου, από τον Δήμο μέχρι τους απλούς πολίτες, δημιουργεί ένα δίχτυ προστασίας που θα έπρεπε να είναι αυτονόητη υποχρέωση της κυβέρνησης.
Η στελέχωση των σχολείων στις παραμεθόριες περιοχές επαφίεται πλέον στον «πατριωτισμό» των εκπαιδευτικών και στην ευσπλαχνία των δήμων. Η απουσία ενός κεντρικού επιδόματος ακριτικής διαβίωσης καθιστά την υπηρεσία στα νησιά «τιμωρία» αντί για λειτούργημα. Η κίνηση του Δήμου Νισύρου παραμένει ένα «ανάχωμα» σε μια θάλασσα κυβερνητικής ανικανότητας, υπογραμμίζοντας ότι για την Αθήνα, η παιδεία στα σύνορα παραμένει μια δευτερεύουσα προτεραιότητα, την οποία διασώζουν μόνο οι τοπικές κοινωνίες μέσω της ενότητας και της κοινής προσπάθειας.
