Γιατί αποδέχθηκα την πρόταση του Τσίπρα για την προεδρία του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης
Από τον
Βύρωνα Πολύδωρα
Α ς γράψω το μικρό χρονικό, σαν μια σύνοψη πεπραγμένων. Και το παραδίδω προς τους αναγνώστες της «κυριακάτικης δημοκρατίας», γιατί η εφημερίδα αυτή ορθώθηκε στα μάτια μου τις ώρες της κρίσεως σαν ένας πύργος αλήθειας και δίκιου, στις επάλξεις του οποίου οι αρθρογράφοι και σχολιαστές της φάνταζαν σαν λευκοί ιππότες με τα σπαθιά-πένες τους τραβηγμένα έξω από τη θήκη τους. Ηταν τότε που γύρω μου ούρλιαζαν οι έντυποι «λύκοι», μου έδειχναν τα δόντια τους και με κύκλωναν για να με κατασπαράξουν.
Λοιπόν, μαρτυρώ. Ηταν μια ευχάριστη έκπληξη το τηλεφώνημα του νόμιμα δις εκλεγμένου Ελληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, με τον οποίο δεν είχα και ιδιαίτερες σχέσεις, παρά μόνον από τη Βουλή, όταν ήμουν αντιπρόεδρος και όταν με ψήφισαν αυτός και οι πλείστοι από τον ΣΥΡΙΖΑ για πρόεδρο της Βουλής τον Μάιο του 2012. Τότε οι ψήφοι που έλαβα ήσαν 179 (107 από τους 108 -ένας οδηγούμενος από τον φθόνο του ή από άλλα πάθη του απουσίαζε επιδεικτικά- της Ν.Δ. και 72 από τα άλλα κόμματα). Ειρήσθω εν παρόδω, ότι αυτή η εκλογή μου υπαγορευόταν από τα πράγματα, δεδομένου ότι ήμουν ο μόνος «επιζήσας», δηλαδή επανεκλεγείς στις εκλογές του Μαΐου του 2012, από το διακομματικό προεδρείο της προηγούμενης περιόδου και όχι από την καλή θέληση του Σαμαρά (όπως απεδείχθη στη δεύτερη εκλογή του Ιουνίου του 2012).
Ας επανέλθουμε στα πρόσφατα. Είδα την πρόταση-πρόσκληση του πρωθυπουργού ως μια τιμητική πράξη και δέχθηκα χωρίς επιφυλάξεις, αφού του τόνισα ότι έχω πολλούς εχθρούς, προπαντός εσωκομματικούς. Μου αντείπε: «Εχεις και πολλούς φίλους» και «η κοινή γνώμη είναι μαζί σου».
Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Βγήκαν από τις τρύπες τους τα γνωστά παγανά και trolls και ολοφύρονταν και έκρωζαν με την απροσδιόριστη (κατά γένος, ύφος και φύλο) φωνή τους: «Θάνατος στον Πολύδωρα», που τόλμησε να μιλήσει, να εκφέρει γνώμη, να… υπάρχει. Που μίλησε με τον «αλλοεθνή» Τσίπρα και που φαντάστηκε, αυτός ο ιερόσυλος, να διαδραματίσει ρόλο στη δική τους σκηνή, την αποκλειστικά δική τους, και να θίξει τη διαπλοκή που ούτως ή άλλως δοκιμάζεται από την κυβέρνηση Τσίπρα, έστω ακροθιγώς. Μου έκαναν το πιο ακραίο bullying. Στοχοποίηση. Ψυχολογικές επιχειρήσεις για «δολοφονία χαρακτήρος» σε κρεσέντο. Αντέδρασα άφοβα και άμεσα. Τους αντικατήγγειλα στο τι ρόλο παίζουν. Και ποιος τους κινεί. Ποιανού είναι μίσθαρνα όργανα και «εκτελεστές συμβολαίων».
Η ομοιομορφία των δήθεν καταγγελιών τούς προδίδει. Αλλά να ξέρουν κάτι καθαρά νομικό, που τους αφορά: Το bullying, όταν παράγει «στοχοποίηση» -και αυτό γίνεται κατ’ αυτοματισμό πάντοτε-, και μετά ταύτα ο στοχοποιούμενος παθαίνει βλάβη ή θάνατο, τότε αυταπόδεικτα οι bulliers-«δολοφόνοι χαρακτήρων» είναι ηθικού αυτουργοί στο έγκλημα. Το τρολάρισμά τους να μη νομίζουν ότι είναι μια αθώα ακτιβίστικη συκοφαντία μόνον. Είναι υπό περιστάσεις κακουργηματική πράξη.
Οσα τονίζω εδώ δείχνουν καθαρά ότι η πολιτική έγινε πια χώρος αποκλειστικής χρήσεως των ολιγαρχών, μιας ελίτ νεποτισμού, και μια αυλή γι’ αυτούς και τα τσομπανόσκυλά τους, όπου δεν χωρά κανείς «ξένος» και προπαντός ελεύθερος. Συνεπώς, το θέμα δεν είναι προσωπικό, είναι συλλογικό. Μας αφορά όλους. Συμπέρασμα: Οσοι μετατρέπουν την πολιτική συμπεριφορά σε παραλλαγές τραμπουκισμού και λεκτικής βίας είναι εκτός δημοκρατικού κύκλου. Εχουν μετεγκατασταθεί σε άλλα μέρη. Φέρ’ ειπείν Παλέρμο ή Μπογκοτά. Ντροπή τους..
