Πάλεψε παλικαρίσια αλλά δεν τα κατάφερε ο αγαπημένος ηθοποιός Στάθης Ψάλτης, που περίμενε ένα θαύμα ως την τελευταία στιγμή
Από τη
Γιώτα Βαζούρα
Ηταν ο «Ψηλός, λιγνός και ψεύταρος», το «Κλεφτρόνι και τζέντλεμαν», αλλά και ένας… «Καμικάζι» των εμπορικών ταινιών της δεκαετίας του ’80, στις οποίες άφησε ανεξίτηλα το στίγμα του. Ο Στάθης Ψάλτης πάλεψε παλικαρίσια με την ασθένεια, αλλά δεν τα κατάφερε… Ο γνωστός ηθοποιός άφησε χθες το μεσημέρι (στις 14.25) την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 66 ετών. Από τις 14 Μαρτίου νοσηλευόταν στον «Αγιο Σάββα», όπου διαγνώστηκε ότι έπασχε από γενικευμένη καρκινωμάτωση.
Η περιπέτεια της υγείας του ξεκίνησε τον περασμένο Φεβρουάριο, όταν ο ηθοποιός βρισκόταν στην Πτολεμαΐδα για να παίξει μαζί με άλλους πρωταγωνιστές στην επιθεώρηση «Ολοι μαζί… τη φάγαμε», στο πλαίσιο περιοδείας στην περιφέρεια. Τότε αισθάνθηκε αδιαθεσία και επισκέφθηκε το τοπικό νοσοκομείο για να δει τι ακριβώς συμβαίνει. Αμέσως μετά διαγνώσθηκε με καρκίνο.
Μάλιστα, σύμφωνα με άτομα του περιβάλλοντός του, ο ηθοποιός γνώριζε την κατάσταση της υγείας του, ωστόσο δεν ήξερε ότι ο καρκίνος ήταν μεταστατικός. 
Από την Κυριακή του Πάσχα νοσηλευόταν διασωληνωμένος στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου (από το πλευρό του δεν έφυγε λεπτό η γυναίκα του Χριστίνα Φιτσάκη), ενώ ακόμη και την τελευταία στιγμή ήλπιζαν σε ένα θαύμα… Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει δημοσία δαπάνη από τον Δήμο Ζωγράφου, τη Δευτέρα 24 Απριλίου, στις 15.00, στο Κοιμητήριο Ζωγράφου.
Ο ηθοποιός, που καταγόταν από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης, γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Βέλο Κορινθίας, το 1951. Προτού συμπληρώσει τα 12 χρόνια του ήρθε μαζί με την οικογένειά του στο Αιγάλεω. Οι γονείς του ήταν πολύ φτωχοί και χώρισαν όταν ήταν ακόμη μικρός.
Στα 13 του χρόνια μπάρκαρε στα καράβια, αναζητώντας νέες εμπειρίες. Οπως έχει πει, το επίθετό του προέρχεται από την ιδιότητα του πατέρα και του παππού του, οι οποίοι έψελναν στην Αγία Σοφία.
Τελειώνοντας το σχολείο, και με την παρότρυνση του φίλου του, ηθοποιού Κώστα Αθανασόπουλου, γράφτηκε στη δραματική σχολή του Μιχαηλίδη. «Πάντα ήθελα να γίνω ηθοποιός» είχε πει, αποκαλύπτοντας ότι το κομμάτι που έπαιξε περνώντας πρώτος στη σχολή ήταν ένα απόσπασμα από το «Γλυκό πουλί της νιότης» του Τένεσι Ουίλιαμς.
Μάλιστα, στα πρώτα καλλιτεχνικά βήματά του βρισκόταν σε τόσο άσχημη οικονομική κατάσταση, που «είχε φτάσει να ταΐζει το παιδί του… ζαχαρόνερο, γιατί δεν είχε χρήματα να του αγοράσει γάλα».
Ρόλοι-σταθμοί
Στο θεατρικό σανίδι ανέβηκε για πρώτη φορά συμμετέχοντας σε παραστάσεις στις οποίες, αν και κρατούσε μικρά ρολάκια (πολλές φορές χωρίς καν λόγια), κατάφερνε να αποσπάσει το πιο θερμό χειροκρότημα του κοινού μονάχα με τον τρόπο που περπατούσε στη σκηνή. Είχε παίξει και κλασικό ρεπερτόριο, από Σαίξπηρ έως αριστοφανικές κωμωδίες (ο ηθοποιός ήταν εξαιρετικός και στους δραματικούς ρόλους), ενώ άφησε εποχή με την ερμηνεία του στο «Ημερολόγιο ενός τρελού». Ωστόσο, ταύτισε τη θεατρική οντότητά του με τις επιθεωρήσεις.
Δεν ήταν τυχαίο, άλλωστε, ότι επί σειράν ετών είχε χριστεί «βασιλιάς της επιθεώρησης», πρωταγωνιστώντας σε μεγάλες θεατρικές επιτυχίες (όπως τα έργα «Κότες», «Αρμεγε ευρώ και κούρευε συντάξεις»), που «έσπαγαν» ταμεία.
Η αποθέωση
Ηταν όμως η παρουσία του στον κινηματογράφο τη δεκαετία του ’80 εκείνη που έκανε τον Στάθη Ψάλτη όχι απλά γνωστό, αλλά διάσημο σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι του σε εμπορικές ταινίες, όπως οι «Καμικάζι, αγάπη μου», «Ελα να αγαπηθούμε, ντάρλινγκ», «Κλεφτρόνι και τζέντλεμαν», «Βασικά, καλησπέρα σας», «Ψηλός, λιγνός και ψεύταρος», «Καβαλάρης των fm stereo», «Τροχονόμος Βαρβάρα», «Τρελός είμαι, ό,τι θέλω κάνω», άφησαν εποχή και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για ολόκληρη τη δεκαετία του ’80.
Μαζί με την τότε σύντροφό του Καίτη Φίνου, αλλά και τον Παύλο Ευαγγελόπουλο, τον Πάνο Μιχαλόπουλο, τον Σταμάτη Γαρδέλη, αλλά και την πρόωρα χαμένη Ρένα Παγκράτη, ο Ψάλτης είχε παίξει σε μια σειρά από κινηματογραφικές αλλά και σε περισσότερες από 40 βιντεοταινίες, των οποίων κάποιες από τις ατάκες («Κούλα, μ’ ακούς;») έχουν αποκτήσει θρυλικές διαστάσεις.
Τρεις γάμοι, μία κόρη και… πολλές γυναίκες
Αγαπημένος του ελληνικού κοινού, και δη του γυναικείου, ο Στάθης Ψάλτης είχε πάντα στο πλευρό του ωραίες γυναίκες. Στα 17 του έκανε τον πρώτο γάμο του, με την ηθοποιό και τραγουδίστρια Κάτια Κυβέλου, έναν γάμο που δεν κράτησε πολύ, ωστόσο του «χάρισε» τη μονάκριβη κόρη του Μαρία. Επίσης, ήταν παντρεμένος με την Τάρια Μπούρα, ενώ η τελευταία σύζυγός του, ο «άγγελός του», ήταν η Χριστίνα Φιτσάκη, την οποία ο ηθοποιός αποκαλούσε «γυναίκα της ζωής του».
Οι μεγάλες ερμηνείες στην τηλεόραση και το παράπονο
Αντιθέτως, οι εμφανίσεις του στη μικρή οθόνη ήταν λιγοστές, αλλά επιτυχημένες. Το 1976 είχε παίξει στους «Εμπόρους των εθνών» (μια θρυλική σειρά της δημόσιας τηλεόρασης), στην οποία μάλιστα τραγούδησε και τη «Μικροπαντρεμένη», το γνωστό κομμάτι του Νίκου Ξυλούρη. Εν συνεχεία έπαιξε στη «Γυφτοπούλα», στο «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», στον «Συμβολαιογράφο» και τον «Γιούγκερμαν», με συγκλονιστικές ερμηνείες. Από τότε έκανε περιστασιακά κάποιες εμφανίσεις, ενώ το μεγάλο παράπονό του ήταν ότι ποτέ δεν του προτάθηκε κάτι μόνιμο σε κάποια σειρά.
Η τελευταία εμφάνισή του σε θεατρική σκηνή της Αθήνας ήταν στην πρόσφατη παράσταση του Δημήτρη Λιγνάδη «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», στο θέατρο Πάνθεον, ενώ κινηματογραφικά συμμετείχε και στην τελευταία ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Καζαντζάκης», υποδυόμενος έναν ηγούμενο του Σινά.
