Το έργο «Δεσποινίς Τζούλια» του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, ένα από τα πλέον καθοριστικά έργα της νεοτέρας ευρωπαϊκής δραματουργίας, που έφερε στο προσκήνιο με σπάνια οξύτητα τη σύγκρουση ανάμεσα στην επιθυμία, στην κοινωνική ιεραρχία και τη βία της εξουσίας, ανεβάζουν από σήμερα στο θέατρο Χώρος, Προβίου 6, στη συμβολή ανάμεσα Πέτρου Ράλλη και λεφ. Κωνσταντινουπόλεως, Ρουφ, 2103426736, εκάστη Δευτέρα και Τρίτη, στις 6.30 και 9 μ.μ., έως τις 30 Μαΐου, η Ελενα Μαυρίδου και ο Γιάννης Τσορτέκης.
Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιάννης Τσορτέκης, στρέφοντας το βλέμμα μας στη δραματική αγριότητα και τη δηλητηριώδη διαύγεια του κειμένου και στην ακαριαία μετατόπιση των ορίων ανάμεσα στα πρόσωπα. Εκεί όπου η οικειότης καθίσταται ρήγμα, η εγγύτης δοκιμασία και η ανθρώπινος παρουσία μια διαρκής άσκησις ισορροπίας άνωθεν του κενού. Το έργο, γραφέν το 1888, θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα της ευρωπαϊκής δραματουργίας, συνδέοντας τον νατουραλισμό με τις κοινωνικές και ιδεολογικές αλλαγές της εποχής.
Το έργο διερευνά τη σύγκρουση ανάμεσα στην επιθυμία, στην κοινωνική θέση, στο φύλο και στην εξουσία κατά τη διάρκεια μιας νύκτας, αναδεικνύον τους μηχανισμούς εξάρτησης και πτώσης στις ανθρώπινες σχέσεις. Παραμένει διαχρονικό λόγω της δραματουργικής του οξύτητος και του επίκαιρου της θεματικής του. Ως κείμενο συμπυκνώνει με εντυπωσιακή διαύγεια τις αισθητικές, κοινωνικές και ιδεολογικές μετατοπίσεις της εποχής του. Η οργανική του σχέσις με τον νατουραλισμό αλλά και η αδιάλειπτη παρουσία του στις σημαντικές σκηνές του κόσμου μαρτυρούν τη βαρύτητα και τη διαχρονική του ισχύ.
Πρόκειται για ένα έργο που εξακολουθεί να προκαλεί σκηνοθετικά ερωτήματα, ακριβώς επειδή παραμένει ανοικτό, ανθεκτικό και βαθέως ανήσυχο. Στον πυρήνα του έργου, οι βεβαιότητες καταρρέουν, οι ρόλοι αντιστρέφονται και η οικειότης μετατρέπεται σε πεδίο εξουσίας. Μια νύκτα εορτής γίνεται πεδίο απογυμνώσεως. Η Τζούλια, κόρη αριστοκρατικής οικογένειας, έλκεται επικινδύνως από τον Ζαν, υπηρέτη της οικίας. Ανάμεσά τους η Κριστίν παρακολουθεί, αφουγκράζεται και μετρά τις συνέπειες. Αυτό που αρχίζει ως παιχνίδι έλξεως εξελίσσεται σε αμείλικτη αναμέτρηση. Κανείς δεν εξέρχεται αλώβητος. Στη νέα αυτή σκηνική εκδοχή η μουσική ακούεται διαρκώς ως παρότρυνσις που ωθεί τα πρόσωπα προς το όριό τους.
