Ο «ΕΡΩΤΑΣ» ΤΟΥ ΜΠΟΥΤΑΡΗ ΜΕ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ! «Να μην κάνουμε πάντα ό,τι θέλει το Βερολίνο, ας αποφασίζουμε από κοινού»! Απαράδεκτη δήλωση του δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη, που ανερυθρίαστα είπε ότι αγαπά τους Γερμανούς, την ώρα που ο ελληνικός λαός ζει γονατισμένος, με χιλιάδες συμπολίτες μας «βουτηγμένους» στην απόλυτη ένδεια, εξαιτίας των πολιτικών λιτότητας που μας έχουν επιβάλει η Μέρκελ και η παρέα της, αποκομίζοντας οι ίδιοι τεράστια κέρδη!
Ο κ. Μπουτάρης με τις δηλώσεις του πραγματικά ξεπέρασε κάθε φαντασία, μιλώντας σε δημοσιογράφο του γερμανικού ραδιοφώνου Deutschlandfunk (DLF), ο οποίος επισκέφθηκε την Ελλάδα προκειμένου να αποτυπώσει την κατάσταση στη χώρα και στους πολίτες έπειτα από επτά χρόνια σκληρότατης κρίσης.
«Αγαπώ τους Γερμανούς, αλλά μισώ το ότι νομίζουν πως τα ξέρουν όλα καλύτερα. Ο τρόπος που δουλεύουν μου αρέσει. Είναι η ηγέτιδα δύναμη στην Ευρώπη, αλλά πρέπει να γνωρίζουν ότι οι άλλες χώρες της Ε.Ε. δεν θα γίνουν ποτέ γερμανικές. Και οι Γερμανοί δεν θα είναι ποτέ σαν εμάς, τους Νοτιοευρωπαίους» είπε ο κ. Μπουτάρης στον Γερμανό δημοσιογράφο, προσθέτοντας: «Συμβουλή μου είναι να μην κάνουμε πάντα μόνο αυτό που θέλουν οι Γερμανοί. Πρέπει να αποφασίζουμε από κοινού».
Ο δημοσιογράφος του γερμανικού ραδιοφώνου συναντήθηκε με τον κ. Μπουτάρη στο δημαρχείο της Θεσσαλονίκης, με τον δήμαρχο να τονίζει ότι το 2011, που ανέλαβε τη δημαρχία της πόλης, ο δήμος απασχολούσε 5.500 εργαζομένους, ενώ σήμερα αυτοί είναι 3.500, επισημαίνοντας ότι, παρά τις περικοπές, έκανε τη δουλειά του και πως «πρέπει να δουλεύουμε αποτελεσματικότερα».
Μάλιστα, ο κ. Μπουτάρης δήλωσε ότι οι ελληνογερμανικές σχέσεις θα μπορούσαν να είναι καλύτερες και προφανώς δεν μπήκε καν στον κόπο να ρωτήσει τον Γερμανό δημοσιογράφο ποια ήταν τα ευρήματα της έρευνάς του. Σύμφωνα λοιπόν με το ρεπορτάζ του, οι Ελληνες ταλαντεύονται μεταξύ «υπομονής και παραίτησης», και προσπαθούν να αντεπεξέλθουν στη δύσκολη πραγματικότητα.
Αναφέρει ότι ορισμένοι αντέχουν ακόμη, «ωστόσο πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα (…) έχουν χάσει την υπομονή τους. Παραίτηση, απελπισία, αλλά και οργή γίνονται αισθητές κάθε φορά που τα συνδικάτα καλούν σε κάποια μεγάλη διαδήλωση».
