Τα επεισόδια που έγιναν τα ξημερώματα του Σαββάτου στο ΑΠΘ ουδέναν ξενίζουν ή αιφνιδιάζουν. Είναι «θεσμός» στα ελληνικά πανεπιστήμια ο τραμπουκισμός, η δράση των διαφόρων μαφιών, η μισαλλοδοξία, η απειλή και η χρήση βίας εναντίον «αντιφρονούντων», οι βανδαλισμοί και η ρύπανση όλων των επιφανειών των κτιριακών συγκροτημάτων, που υποτίθεται ότι στεγάζουν τη γνώση και την έρευνα.
Πάνε στον βρόντο τα λεφτά των φορολογουμένων που δαπανώνται για τα πολυδάπανα ΑΕΙ με τα οικτρά επιστημονικά και ερευνητικά αποτελέσματά τους. Ουδείς εκ της κυβέρνησης και εκ των πρυτανικών Αρχών έχει αναλάβει σοβαρές πρωτοβουλίες για να σταματήσει το όργιο της ανομίας στα ελληνικά πανεπιστήμια.
Με όλα όσα συνέβησαν στο πάρτι με τις μολότοφ που έγινε στο ΑΠΘ οι πολίτες θυμήθηκαν τις πολλές, ακάλυπτες λεκτικές επιταγές που έχουν «εκδώσει» ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι υπουργοί του για την καταπολέμηση της βίας και της ανομίας. Εχουν πει πολλά. Εχουν πράξει ένα ολοστρόγγυλο τίποτα.
Ο πρωθυπουργός και οι συν αυτώ υπόσχονται εδώ και περίπου επτά χρόνια ότι θα… κυβερνήσουν και θα αντιμετωπίσουν τις αναχρονιστικές δομές του Δημοσίου, το «βαθύ κράτος», όπως το αποκαλούν. Επιλέγουν να λησμονούν ότι οι ίδιοι εκπροσωπούν αυτό τον αναχρονισμό. Οι εξαγγελίες για την εξυγίανση της νοσούσας Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στην Ελλάδα άρχισαν από την ίδρυση πανεπιστημιακής αστυνομίας, που στη συνέχεια έγινε έφιππη. Η έφιππη καταργήθηκε πριν καν ιδρυθεί και η πανεπιστημιακή ουδέποτε λειτούργησε. Ολα περιήλθαν στην αρμοδιότητα της ΕΛ.ΑΣ. και των πρυτανικών Αρχών, οι οποίες συνήθως δεν ασχολούνται σοβαρά με τους βανδάλους και τους τραμπούκους – κι αυτό θα έπρεπε να θεωρείται αναμενόμενο. Οταν ο λογαριασμός δεν πηγαίνει στον πρύτανη και σε όσους απαρτίζουν τη σύγκλητο, δεν υπάρχει αληθινό κίνητρο για να ασχοληθούν με τα φαινόμενα της βίας και της παραβατικότητας.
Ο τριτοκοσμισμός στα ΑΕΙ, τα πάρτι με τις μολότοφ, τα βρόμικα κτίρια, οι τραμπούκοι «ιδεολόγοι» με τα μαδέρια και τις μολότοφ είναι γνήσια τέκνα της νωθρής, ανήμπορης και απολύτως ακατάλληλης για την υπηρέτηση των συμφερόντων του λαού και του έθνους εκτελεστικής εξουσίας.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
