Ο Ανδρουλάκης απορρόφησε τις αντιδράσεις κι έτσι ομοφώνησαν μέσα σε ένα κλίμα τεχνητής χαράς και απέραντου στρουθοκαμηλισμού
- Γράφει ο Ανδρέας Καψαμπέλης
Το πιο εύστοχο, αν και πικρόχολο, σχόλιο που διατυπώθηκε με αφορμή το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ είναι το εξής: «Ο Ανδρουλάκης είναι περίεργη περίπτωση. Τον απειλούν με αλλαγή ηγεσίας; Ξυπνάει, επιστρατεύει τον κομματικό του μηχανισμό, κερδίζει, ξανακοιμάται. Εχει συνέδριο; Ξυπνάει, επιστρατεύει τον κομματικό του μηχανισμό, κερδίζει, ξανακοιμάται. Κι έτσι περνάνε τα χρόνια, οι αιώνες»…
Ακούγεται υπερβολικό, αλλά επί της ουσίας δεν είναι, αν σημειωθεί ότι υπάρχει και η σχετική προϊστορία: Τα ίδια είχαν γίνει και στις προηγούμενες εσωκομματικές εκλογές για την ηγεσία τον Οκτώβριο του 2024. Αν και βρισκόταν στα τάρταρα, κινητοποιήθηκε και με τον μηχανισμό του κέρδισε τον Δούκα και τους άλλους, έκανε κάποια ψευδεπίγραφα ανοίγματα και διευθετήσεις, αλλά στην πράξη τα ίδια. Ούτε συνεδριάσεις οργάνων ούτε «πρωινοί καφέδες» ούτε τίποτα…
Παιδί του κομματικού σωλήνα από την αρχή, έτσι έκανε την έκπληξη και τον Μάρτιο του 2012 όταν ξεπετάχτηκε εκλεγόμενος δεύτερος σε σειρά σταυρών στην Κεντρική Επιτροπή και αποσπώντας κατόπιν τη θέση του γραμματέα του ΠΑΣΟΚ, παρά την υπόσχεση Βενιζέλου στον Στ. Αγγελούδη… Κάπως έτσι αναδεικνύεται νικητής και στη μάχη των «κουκιών» από αυτό το συνέδριο, από το οποίο δεν βγήκαμε από πολιτικής σκοπιάς σοφότεροι, πλην της δέσμευσης ότι «δεν θα συνεργαστούν» σε καμία περίπτωση με τη Ν.Δ.
Ως καλός τακτικιστής ο Ανδρουλάκης απορρόφησε τις αντιδράσεις που είχαν εκδηλωθεί το προηγούμενο διάστημα, κι έτσι ομοφώνησαν μέσα σε ένα κλίμα τεχνητής χαράς και απέραντου στρουθοκαμηλισμού, δίνοντας (εκτός απροόπτου) το επόμενο ραντεβού για τη
βραδιά των εκλογών…
Πέρα από τη συρραφή παλαιών συνθημάτων, όμως, πολιτική πρόταση για τα μεγάλα διλήμματα του 2026 ακούστηκε; Η φθορά της κυβέρνησης και η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ αρκούν για να επαναφέρουν το ΠΑΣΟΚ σε τροχιά εξουσίας; Προφανώς όχι. Αλλά πίσω από τις κλειστές πόρτες -και όχι μπροστά στα κομματικά ακροατήρια- δεν είναι (και ούτε υπό τις σημερινές συνθήκες θα μπορούσε να είναι) η επιδίωξή τους…
Αυτό που ενδιαφέρει τον Ανδρουλάκη είναι να σιγουρέψει τη δεύτερη θέση, κάτι που εν μέσω και της γενικότερης ρευστότητας δεν είναι ούτως ή άλλως βέβαιο. Υπάρχει και το δείγμα γραφής από τον Νοέμβριο του 2024 που, αν και έγινε τύποις αξιωματική αντιπολίτευση, δεν κατάφερε να κατοχυρώσει αυτόν τον ρόλο και στην πράξη.
Οσο για το εάν το «δεν θα συνεργαστούμε» το εννοεί, η απάντηση -παρά όσα του προσάπτουν- είναι ναι, σκοπεύοντας να ζητήσει αμέσως (προσπερνώντας και τις διερευνητικές εντολές) επαναληπτικές εκλογές. Και ως προς αυτό συμπίπτουν με τον Κ. Μητσοτάκη, που ονειρεύεται ότι θα πλησιάσει ξανά την αυτοδυναμία με τις δεύτερες κάλπες.
Από την πλευρά του, ο Ανδρουλάκης πιστεύει ότι έτσι θα «καθαρίσει» το τοπίο στην Κεντροαριστερά και εν γένει στην αντιπολίτευση ώστε να απομείνει «ο μόνος εναλλακτικός πόλος για τη (μεθ)επόμενη φορά»…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «Δημοκρατίας»
