Σε μια από τις ελάχιστες χώρες της Ευρώπης που δεν καλύπτουν το κόστος των συστημάτων συνεχούς καταγραφής γλυκόζης (CGM) για τους ασθενείς με Διαβήτη Τύπου 2 που χρησιμοποιούν ινσουλίνη, εξελίσσεται η Ελλάδα. Την ώρα που η συντριπτική πλειονότητα των ευρωπαϊκών κρατών –συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου– έχει ήδη εντάξει την καινοτομία αυτή στα συστήματα αποζημίωσης, οι Έλληνες ασθενείς παραμένουν σε αναμονή, παρά τις κυβερνητικές δεσμεύσεις που χρονολογούνται από το 2024.
Σύμφωνα με εκπροσώπους των ασθενών και επαγγελματίες υγείας, η έλλειψη πρόσβασης σε σύγχρονες τεχνολογίες επιδεινώνει τους δείκτες υγείας στη χώρα. Η Ελλάδα καταγράφει ήδη επιπολασμό διαβήτη στο 11,9%, έναντι 9,2% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, ενώ η θνησιμότητα που σχετίζεται με τη νόσο είναι κατά 45% υψηλότερη σε σχέση με την Ε.Ε.
Το χάσμα μεταξύ υποσχέσεων και πραγματικότητας
Ο πρόεδρος της ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ, Χρήστος Δαραμήλας, υπογράμμισε ότι οι υποσχέσεις για κάλυψη περίπου 45.000 ασθενών δεν έχουν υλοποιηθεί. Αν και αναμενόταν η εξεύρεση πόρων μέσω του ΕΚΑΠΥ, τα ποσά αυτά κατευθύνθηκαν τελικά σε άλλους τομείς του συστήματος υγείας.
Το κύριο επιχείρημα των ειδικών εστιάζει στο γεγονός ότι η χρήση συστημάτων CGM δεν αποτελεί απλώς μια δαπάνη, αλλά μια επένδυση:
• Περιορίζει τις σοβαρές επιπλοκές και τις νοσηλείες.
• Ενισχύει τη μακροπρόθεσμη ανθεκτικότητα του συστήματος υγείας.
• Μειώνει το κόστος που προκύπτει από την απώλεια παραγωγικότητας.
Η «ακτινογραφία» της νόσου στην Ελλάδα
Η κατάσταση στη χώρα περιγράφεται ως κρίσιμη, με περισσότερους από 1 εκατομμύριο πολίτες να ζουν με διαβήτη. Το οικονομικό βάρος είναι εξίσου δυσβάσταχτο, καθώς η νόσος και οι επιπλοκές της απορροφούν έως και το 18% των συνολικών εθνικών δαπανών για την υγεία. Ένας ασθενής με μη ρυθμισμένο διαβήτη επιβαρύνει το σύστημα με επιπλέον 3.000 έως 10.000 ευρώ ετησίως.
Η παραδοσιακή μέθοδος παρακολούθησης με τρύπημα στο δάχτυλο φαίνεται να υστερεί σημαντικά έναντι των νέων τεχνολογιών. Σύμφωνα με τη μελέτη REFLECT, τα συστήματα CGM μειώνουν αισθητά τις νοσηλείες για καρδιαγγειακά περιστατικά σε ασθενείς με Διαβήτη Τύπου 2 υπό ινσουλινοθεραπεία. Η έλλειψη αποζημίωσης στην Ελλάδα στερεί από χιλιάδες πάσχοντες μια καλύτερη ποιότητα ζωής και τη δυνατότητα να αποφύγουν μόνιμες αναπηρίες.
