Ο ήρωας παρουσιάζεται ως ο αποκλεισμένος της Ιστορίας και ομού θρύλος και φάντασμα, που θα αστράψει στον ζοφερό ουρανό μιας νοσηράς κοινωνίας και εποχής
O Ερίκ Βιγιάρ δεν είναι ιστοριογράφος, όμως έχει γράψει για τους δεσμούς των Γερμανών βιομηχάνων με τον Χίτλερ, για τον πόλεμο των χωρικών στη Γερμανία του αρχόμενου 16ου αιώνος, για την πτώση της Βαστίλης, για το Βελγικό Κογκό του Λεοπόλδου και για τη Γαλλική Ινδοκίνα, χωρίς να προσθέσει ούτε μια μυθοπλαστική πινελιά, δίχως να σπείρει ούτε μια μυθοπλαστική υπόνοια στην καυτή ιστορική του ύλη.
Οι πτωχοί, οι ανυπεράσπιστοι και οι παντός είδους παραγκωνισμένοι δεν αποστερούνται στο έργο του του δικαιώματος να προβληθούν. Αυτό συμβαίνει και στο καινούργιο βιβλίο του Βιγιάρ «Οι ορφανοί. Μια ιστορία του Μπίλι δε Κιντ», σε μετάφραση Στύλβας Πράσσου, εκδόσεις Πόλις. Πίσω από τον διαβόητο κακοποιό της Αγριας Δύσεως ο Βιγιάρ θα ψαύσει τη φυσιογνωμία ενός πτωχού, μοναχικού και ορφανού παιδιού, που προσπαθεί να επιβιώσει σε έναν κόσμο πιστολέρο, ληστών και δολοφόνων.
Τον Ιούλιο του 1881 ο σερίφης Πατ Γκάρετ θα θέσει τέλος στη ζωή του Μπίλι, περνώντας το όνομά του από την επικράτεια της Ιστορίας στη σφαίρα του θρύλου. Εκτός αλλά και εντός του βιβλίου του Βιγιάρ ο Μπίλι δε Κιντ εγεννήθη ως Χένρι ΜακΚάρτι στη Νέα Υόρκη το 1859 και έγινε γνωστός με το ψευδώνυμο Ουίλιαμ Χ. Μπόνεϊ. Υπήρξε παράνομος, κλέπτης αλόγων και οπλοφόρος, συνδεδεμένος με εννέα φόνους, εκ των οποίων τέσσερις θεωρούνται βέβαιοι. Η φήμη του εξετοξεύθη κατά την περίοδο μαχών το 1878 στην κομητεία Λίνκολν, στο Νέο Μεξικό, όπου ενετάχθη στους «ρυθμιστές», μια ομάδα που συνεκρούσθη με αντίπαλες φατρίες για τον έλεγχο του εμπορίου.
Συνελήφθη το 1880 και κατεδικάσθη σε θάνατο για φόνο, αλλά δραπέτευσε δολοφονών δύο δεσμοφύλακες. Τελικώς εφονεύθη από τον Γκάρετ, σε ηλικία μόλις 21 ετών. Ο Βιγιάρ δεν παραπέμπει σε συγκεκριμένο έργο, πλην το πνεύμα της αφηγήσεώς του πλησιάζει σε προηγούμενα.
Ο Μπίλι παρουσιάζεται ως αποκλεισμένος της Ιστορίας και ομού θρύλος και φάντασμα, που θα αστράψει στον ζοφερό ουρανό μιας νοσηράς κοινωνίας και εποχής. Η ιστοριογραφία για τον Μπίλι δε Κιντ κινείται ανάμεσα σε δύο πόλους, ως τεκμηριωμένη ιστορία και λαϊκός μύθος, που τον μετατρέπει σε ηρωική ή σε τραγική φιγούρα. Σημαντική είναι η μελέτη του Αλφρεντ Αντλερ, που εξετάζει πώς η μορφή του Μπίλι δε Κιντ λειτουργεί ως επικός πυρήν, όπου η ιστορία μετασχηματίζεται σε λαϊκό αφήγημα, όπως συμβαίνει με ηρωικές μορφές άλλων πολιτισμών.
Η λογοτεχνική πρόσληψις του Μπίλι δε Κιντ είναι τεραστία και πολυεπίπεδος. Ο Μπίλι δε Κιντ έχει εμπνεύσει περισσότερες από πενήντα ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και αμέτρητα έργα τέχνης. Το βιβλίο του Μάικλ Οντάατζε πρυτανεύει ανάμεσα στα έργα αναφοράς, δεν είναι μυθιστόρημα ούτε ποιητική συλλογή ή ντοκουμέντο. Συστεγάζει ποιήματα, πεζά αποσπάσματα, φωτογραφίες, ψευδο-ντοκουμέντα, μαρτυρίες σε πρώτο πρόσωπο και ελλειπτικές αφηγήσεις τρίτων. Ο Οντάατζε έδωσε στον Μπίλι το πρώτο πρόσωπο, αλλά όχι σταθερό. Ο Ερίκ Βιγιάρ τον επαναφέρει στο προσκήνιο.
