Θυμόμαστε την τραγωδία του αφανισμού των 353.000 Ποντίων από τους Τούρκους τον περασμένο αιώνα και αγωνιζόμαστε καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί για τη διεθνή αναγνώριση του εγκλήματος
«Εάν τα παρεληλυθότα μνημονεύεις, άμεινον περί των μελλόντων βουλεύσει» διατρανώνει ο αρχαίος ρήτορας Ισοκράτης, δηλαδή «Αν θυμάσαι τα περασμένα, ξέρεις να αντιμετωπίζεις καλύτερα το μέλλον».
- Του Νικόλαου Ταμουρίδη*
Δεν ξεχνάμε, λοιπόν! Εχουμε χρέος! Εθνικό χρέος! Θυμόμαστε την τραγωδία του αφανισμού των 353.000 προγόνων μας από τους Τούρκους τον περασμένο αιώνα και αγωνιζόμαστε καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί για τη διεθνή αναγνώριση του εγκλήματος της Γενοκτονίας.
Εχουμε χρέος να θυμόμαστε ότι: Σύμφωνα με τον νομικό ορισμό που αναγράφεται στο άρθρο 2 της σχετικής Συνθήκης των Ηνωμένων Εθνών από το έτος 1948, γενοκτονία σημαίνει μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, σκοτώνοντας ή προκαλώντας σοβαρή φυσική ή πνευματική βλάβη ή προκαλώντας συνθήκες για τη φυσική εξόντωση μελών της ομάδας αυτής. Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις.
Εχουμε χρέος να θυμόμαστε ότι: Οσα έγιναν στον Πόντο την εποχή εκείνη ήταν αποτέλεσμα της απόφασης των Τούρκων σοβινιστών για επίλυση του εθνικού προβλήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με τη φυσική εξαφάνιση των γηγενών εθνοτήτων, δηλαδή με τις γενοκτονίες των χριστιανικών λαών, Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων, καθώς και με τη βίαιη τουρκοποίηση των μουσουλμανικών εθνοτήτων. Ειδικότερα για τους Ελληνες ήταν μια σκόπιμη εγκληματική εξόντωση των Ελληνικών χριστιανικών πληθυσμών της Μ. Ασίας, ήτοι της Ιωνίας, της Καππαδοκίας, του Πόντου, της Βιθυνίας και της Ανατ. Θράκης.
Η εξόντωση αυτή που έλαβε χώρα κυρίως από το 1913 μέχρι το 1924 έγινε από τους μηχανισμούς των ακραίων εθνικιστών Νεοτούρκων του Μουσταφά Κεμάλ. Εχουμε χρέος να θυμόμαστε ότι: Η προσπάθεια αφανισμού των χριστιανών της περιοχής του Πόντου είχε αρχίσει από το 1911, με απόφαση που πήραν οι Νεότουρκοι σε συνέδριό τους στη Θεσσαλονίκη και σύνθημα «να ξεριζώσουν τα άγρια χόρτα», δηλαδή να εξοντώσουν τους χριστιανούς της οθωμανικής επικράτειας.
Η λυσσαλέα εκστρατεία γιγαντώθηκε από το έτος 1916, οπότε και σταδιακά δημιουργήθηκε και το αντάρτικο κίνημα των Ποντίων με αποκλειστικό κίνητρο τη σωτηρία τους. Το ποντιακό αντάρτικο, που είχε τον χαρακτήρα της εθνικής αντίστασης, έδρασε κυρίως στον δυτικό Πόντο, αλλά και στον ανατολικό περισσότερο, στην περιοχή της Σάντας, και έγραψε νέες σελίδες ηρωισμού της ελληνικής αντίστασης.
Η σκληρότερη φάση της γενοκτονικής εκστρατείας άρχισε στις 19 Μαΐου 1919, με την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, με άδεια του σουλτάνου, και κράτησε μέχρι το 1923. Με την υποστήριξη δύο Σωμάτων Στρατού, της Σεβάστειας και του Ερζερούμ, όπως ο ίδιος ο Κεμάλ είπε σε ομιλία του αργότερα, και τη βοήθεια Τούρκων αιμοσταγών τσετέδων (ανταρτών-ληστών), άρχισε το φοβερό έργο του.
Εχουμε χρέος να θυμόμαστε ότι: Η Γενοκτονία σταδιακά περιελάμβανε όλες τις απάνθρωπες μεθόδους που θα μπορούσαν να επινοήσουν οι βάρβαροι Τούρκοι, όπως:
• εκφοβισμούς και απειλές, καταστροφές, λεηλασίες, οικονομικούς αποκλεισμούς και ιδιότυπη ασφυκτική φορολόγηση,
• στρατολόγηση των νέων Ελλήνων και αποστολή σε πολεμικές συγκρούσεις ή σε καταναγκαστικά έργα,
• επιχειρήσεις μαζικών εκτοπισμών στα βάθη της Μ. Ασίας, στα γνωστά «τάγματα εργασίας», όπου ελάχιστοι επέζησαν,
• εκκενώσεις και πυρπολήσεις ολόκληρων πόλεων και χωριών, λυσσαλέες καταστροφές εκκλησιών και μοναστηριών,
• εκτελέσεις επιφανών Ποντίων, βουλευτών, τραπεζιτών, δασκάλων, παπάδων, δημοσιογράφων,
• αρπαγές και βιασμούς γυναικών, αρπαγές και σφαγές μικρών παιδιών,
• και απάνθρωπους ομαδικούς εξισλαμισμούς.
Εχουμε χρέος να θυμόμαστε ότι: Τον επίλογο της Γενοκτονίας ακολουθεί η μοναδική στην παγκόσμια Ιστορία ρύθμιση από μια συνθήκη ειρήνης, τη Συνθήκη της Λωζάννης το 1923, και η επιβολή από τη διεθνή κοινότητα της υποχρεωτικής ανταλλαγής εκατομμυρίων ανθρώπων, πληθυσμών δηλαδή όχι κάποιων συγκεκριμένων περιοχών, αλλά ολόκληρων χωρών. Ετσι οι πρόγονοί μας ξεριζώθηκαν από τις προαιώνιες εστίες τους και μεταφέρθηκαν αναγκαστικά σε μια νέα πατρίδα.
Πριν από την ανταλλαγή στον Πόντο υπήρχαν περισσότερα από 1.000 ελληνικά σχολεία με πάνω από 1.200 δασκάλους και περίπου 76.000 μαθητές και μαθήτριες. Ακόμη υπήρχαν 1.130 ναοί, 22 μοναστήρια και πάνω από 1.600 παρεκκλήσια με 1.500 κληρικούς. Επιπλέον τράπεζες ελληνικών συμφερόντων, εφημερίδες, σύλλογοι, αδελφότητες, θέατρο, αθλητισμός, και γενικά μια απόλυτα ακμάζουσα ελληνική κοινότητα.
Εχουμε χρέος να θυμόμαστε ότι: Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου δεν είναι μεμονωμένο γεγονός. Αποτελεί τμήμα της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής, που έλαβε χώρα κυρίως σε τρεις περιοχές, στη Μ. Ασία, στον Πόντο και στην Ανατολική Θράκη.
Οι μέγιστες εκτιμήσεις για τις ανθρώπινες απώλειες την προαναφερθείσα περίοδο φτάνουν, κατά ορισμένους μελετητές, τους 1.250.000 Ελληνες χριστιανούς. Σημειωτέον ότι, κατά τα τέλη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1918), στη σημερινή Τουρκία υπήρχαν περίπου 3.000.000 Ελληνες, ήτοι στη Μ. Ασία (Ιωνία – Βιθυνία – εσωτερικό) και Καππαδοκία 1.700.000, στην Ανατ. Θράκη και Κωνσταντινούπολη 730.000, στον Πόντο 500.000 και στη Ν. Τουρκία – Αδανα 70.000.
Οι Τούρκοι έκαναν κι άλλες γενοκτονίες, αυτές των Αρμενίων με 1.500.000 θύματα και των Ασσυρίων με 750.000 θύματα, και δεν έχουν ενδοιασμούς να συνεχίσουν τη γενοκτονική τους δράση εναντίον λαών που τους εμποδίζουν στην επίτευξη των οραμάτων τους.
Εχουμε χρέος να θυμόμαστε ότι: Επιβάλλεται να μεταδώσουμε την ιστορική αλήθεια στις νέες γενιές και επιπλέον να ενημερώνουμε όλους, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, για την τραγωδία του Ποντιακού Ελληνισμού. Το οφείλουμε στη μνήμη αυτών που θυσιάστηκαν για τη διατήρηση της εθνικής τους ταυτότητας και επιπλέον γιατί «λαός που ξεχνά την Ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει»!
Τα εγκλήματα, και ιδιαίτερα αυτά κατά της ανθρωπότητας, πρέπει να τιμωρούνται σκληρά! Τα εγκλήματα των Γενοκτονιών που διέπραξαν οι Τούρκοι έπρεπε να είχαν τιμωρηθεί από τη διεθνή κοινότητα. Χωρίς τιμωρία, κατά κανόνα, τα εγκλήματα επαναλαμβάνονται. Η Πολιτεία, το ελληνικό κράτος οφείλει να αναλάβει την ευθύνη προβολής διεθνώς της Γενοκτονίας των Ελλήνων Πόντου, αλλά και των Ελλήνων γενικά της Ανατολής. Να ενημερώσει όλους τους Ελληνες, να οργανώσει, να χρηματοδοτήσει και να διεθνοποιήσει κατάλληλα το θέμα, για να αναγκαστεί η Τουρκία να αναγνωρίσει τα εγκλήματά της και να ζητήσει συγγνώμη!
Αποτελεί εθνικό μας χρέος! Δεν ξεχνάμε! Αγωνιζόμαστε!
Η διεθνής αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου είναι αδιαπραγμάτευτη και επιβάλλεται να αποτελεί τον πιο βασικό στόχο όλων μας! Εμείς, οι απόγονοι των γενοκτονηθέντων στον ελληνικό Πόντο, ως ελάχιστο φόρο τιμής, υποσχόμαστε να μην ξεχάσουμε ποτέ τη Γενοκτονία και να αγωνιζόμαστε για τη διεθνή αναγνώρισή της!
«Ποντίαν μνήμην πανδαμάτωρ ουκ αμαυρώσει χρόνος»!
*Αντ/γος (ε.α) – Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ (με καταγωγή από τη Νικόπολη Κερασούντος Πόντου)
