Εκείνο που μου είχε κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ο τρόπος με τον οποίο χειριζόταν τα πούλια στο τάβλι… Απλωνε τα δάχτυλά της, μακριά δάχτυλα, φορτωμένα ενίοτε με κάποια μοναδικά χρυσαφικά, χάιδευε την πλάτη των μικρών κοκάλινων κομματιών και τα τακτοποιούσε με τόση χάρη, που δεν χόρταινα να τα βλέπω…
Ετσι και σήμερα είχαμε αρχίσει μια παρτίδα. Μου είχε πάρει το «φεύγα» και παίζαμε «πόρτες». Περίμενα εναγωνίως να φέρει «τρία και άσο» για να φτιάξει την «πόρτα» στο «μέσα», μόνο και μόνο γα να χαζέψω τα δάχτυλά της. Ναι, ήμουν σχεδόν ερωτευμένος με μια γυναίκα που είχε τα διπλά μου χρόνια…
Συνονθύλευμα, τότε, το Κίνημα. Δήθεν σοσιαλιστές, αληθινοί αριστεροί, αναρχοαυτονομοκομμουνιστές, δεξιοί, ψιλοχουντικοί, ρουσφετάκηδες, απορριφθέντες από άλλα κόμματα, αλλά και μια νεολαία όλο δύναμη και ζωή. Σ’ αυτή τη νεολαία στηρίχθηκε τότε το ΠΑΣΟΚ. Και ήταν η πρώτη που προδόθηκε. Κι έφυγε…
Οταν τη συνάντησα, ένιωσα περίεργα. Ηταν κάτι από «Στέλλα», από «Φαίδρα», από «Νικητές», από «Τσιγγάνα» του Κιούμπρικ, αλλά λίγο προς το ώριμο… «Με θυμάσαι;» με ρώτησε. «Οχι, αλλά σε ονειρευόμουν πάντα»…
Ηταν εκείνο που ήθελε να ακούσει. Από το επόμενο λεπτό βρισκόμουν συνέχεια κοντά της. Ηταν δίπλα μας οι εκλογές. Στις 17 Νοεμβρίου 1974. Ανήμερα του Πολυτεχνείου! Μακριά μαλλιά, παντελόνια καμπάνα, χρώματα έντονα, φλόγα περισσή, και βγήκαμε στη μάχη.
Πού να πλασάρεις τη Μερκούρη στη Β΄ Πειραιά; Πώς να την «περάσεις» στο Πέραμα, στη Σαλαμίνα, στη Δραπετσώνα; «Ξέρεις, πρέπει να ντύνεσαι πιο απλά, να βάφεσαι λιγότερο»… Σιγά μη μας άκουγε…
Ηταν εκπληκτική εμπειρία. Μέσα σε έναν μήνα και κάτι οργώσαμε τους επτά δήμους της Β’ Πειραιά, μιλήσαμε σε εκατοντάδες συγκεντρώσεις, παίξαμε τάβλι με χιλιάδες ψηφοφόρους, ήπιαμε καφέ σε κάθε γωνιά της περιφέρειας. Κοιμόμασταν σχεδόν τρεις ώρες την ημέρα. Κι όταν νιώθαμε νυσταγμένοι, μας ξυπνούσε ο Ζυλ Ντασέν με τις χειρονομίες του, τις οδηγίες του, το στήσιμό του…
Ο Κώστας Νικολάου, μετέπειτα ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, και ο Δημήτρης Μπέης, ο γνωστός, ήταν κοντά από την πρώτη στιγμή. Τον πρώτο, όμως, μεγάλο λόγο της τον έγραψε ο Τζούλης! Στα αγγλικά, αλλά όταν η Μελίνα τον «γύρισε» στα ελληνικά, ήταν ποίημα…
Στις εκλογές εκείνες το ΠΑΣΚ δεν έβγαλε έδρα στη Β’ Πειραιά! Είχε πάρει σχεδόν 13%, αλλά αλλά δεν έπιασε τη «βάση»! Θρήνος! Μετά ξεκίνησαν οι διαφωνίες, οι διαγραφές, η απομόνωση. Και χαθήκαμε… Πήρε πέντε η Νέα Δημοκρατία, δύο η Ενωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις και μία η Ενωμένη Αριστερά! Σήμερα, πάλι δεν βγάζει έδρα το ΠΑΣΟΚ! Αλλά ποιος θυμάται τη Μελίνα;
*από το περιοδικό Yesterday
Η ΑΚΙΣ
