• Η κυβέρνηση έχει ανακαλύψει την ανάγκη να «τρέξει» η Δικαιοσύνη. Μόνο που, ενώ επί της αρχής αυτό είναι σωστό, όπως φαίνεται, η ταχύτητα εξαρτάται από το ποιος βρίσκεται απέναντί της. Για χιλιάδες δανειολήπτες με εκκρεμείς υποθέσεις του νόμου Κατσέλη η εντολή είναι περίπου «πατήστε γκάζι». Υποθέσεις που είχαν προσδιοριστεί για πολύ αργότερα επισπεύδονται, οι προθεσμίες στενεύουν και άνθρωποι που παλεύουν να κρατήσουν το σπίτι τους καλούνται μέσα σε ασφυκτικά χρονικά περιθώρια να οργανώσουν την άμυνά τους. Η επιτάχυνση της Δικαιοσύνης παρουσιάζεται περίπου ως αυτονόητη μεταρρύθμιση…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Το πρόβλημα αρχίζει όταν η θεραπεία της βραδύτητας εφαρμόζεται επιλεκτικά και το κόστος της «μεταρρύθμισης» μεταφέρεται στον πολίτη. Οταν δηλαδή η κυβέρνηση αποφασίζει ότι η λύση στις χρόνιες παθογένειες του συστήματος είναι να συμπιεστεί ο χρόνος εκείνου που βρίσκεται ήδη σε δυσμενέστερη θέση. Διότι υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια: Η ίδια ακριβώς Δικαιοσύνη δεν δείχνει πάντοτε την ίδια βιασύνη όταν απέναντί της δεν βρίσκεται ο αδύναμος πολίτης.
• Την ώρα που ο δανειολήπτης πρέπει να τρέξει για να μη χάσει περιουσία και δικαιώματα, σοβαρές ποινικές υποθέσεις μπορεί να περιμένουν χρόνια μέχρι να φτάσουν στο ακροατήριο. Ακόμα και έρευνες για οργανωμένα εγκληματικά δίκτυα, στις οποίες η Αστυνομία έχει κάνει συλλήψεις και έχει σχηματίσει ογκώδεις δικογραφίες, μπορεί να βαλτώσουν στους αργούς ρυθμούς της δικαστικής διαδικασίας.
• Και τότε προκύπτει ένα παράδοξο που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από στατιστικές για την «ταχύτερη απονομή της Δικαιοσύνης». Το κράτος εμφανίζεται πανίσχυρο όταν πρέπει να απαιτήσει ταχύτητα από τον πολίτη και εξαιρετικά αδύναμο όταν πρέπει το ίδιο να εξασφαλίσει ταχύτητα για την κοινωνία. Στην πρώτη περίπτωση υπάρχουν προθεσμίες, διαδικασίες και επείγον. Στη δεύτερη περισσεύουν οι καθυστερήσεις, οι αναβολές και η γνωστή ελληνική δικαστική ακινησία.
• Γιατί, άραγε, το κράτος ξέρει να πατάει το κουμπί της «επιτάχυνσης» όταν πρόκειται για τον δανειολήπτη, αλλά αδυνατεί να βρει το ίδιο κουμπί όταν πρόκειται για βαριές ποινικές υποθέσεις; Ρητορικό το ερώτημα…
• Η Δικαιοσύνη ασφαλώς πρέπει να γίνει ταχύτερη. Αλλά για όλους. Οχι να μετατρέπεται η επιτάχυνση σε μηχανισμό πίεσης εκεί όπου ο πολίτης βρίσκεται ήδη με την πλάτη στον τοίχο, ενώ αλλού η βραδύτητα του συστήματος καταλήγει αντικειμενικά να λειτουργεί ως ασπίδα για κατηγορουμένους σοβαρών υποθέσεων.
• Η καθυστέρηση δεν είναι πάντοτε ουδέτερη. Κάποιον βλάπτει και κάποιον ευνοεί. Οταν μια ποινική υπόθεση σέρνεται επί χρόνια, ξεθωριάζει η κοινωνική μνήμη, δυσκολεύεται η αποδεικτική διαδικασία και ενισχύεται η αίσθηση ότι στο τέλος όλα μπορούν να χαθούν μέσα στον χρόνο. Και αυτό είναι εξίσου σοβαρό πρόβλημα κράτους δικαίου με την καθυστέρηση μιας αστικής διαφοράς. Γιατί τότε δεν μιλάμε απλώς για το γνωστό πρόβλημα της βραδείας απονομής δικαιοσύνης. Μιλάμε για μία Δικαιοσύνη δύο ταχυτήτων…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
