• Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επενδύσει όσο λίγες προηγούμενες στην εικόνα της «ήρεμης δύναμης» απέναντι στην Τουρκία. Στην πράξη, όμως, το ερώτημα γίνεται ολοένα και πιο πιεστικό: Πού τελειώνει η αποκλιμάκωση και πού αρχίζει η αυτοϋπονόμευση;
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Οι πληροφορίες που μεταφέρει η τουρκική «Yeni Şafak» για όσα φέρεται ότι είπε ο Ιμπραήμ Καλίν κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα και στο Μέγαρο Μαξίμου είναι εξαιρετικά σοβαρές. Κι αν όντως επί της ουσίας διαβιβάστηκε ένα τελεσίγραφο, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο τι ζητεί η Τουρκία. Το πρόβλημα είναι αν η Αθήνα έχει αρχίσει να προσαρμόζει τη δική της συμπεριφορά στα όρια ανοχής που θέτει η Αγκυρα…
• Η πολιτική των «ήρεμων νερών» θα είχε ενδεχομένως μια κάποια λογική όσο σήμαινε αποκλιμάκωση. Δεν έχει καμία λογική αν μετατρέπεται σε σιωπηρή αυτοδέσμευση. Αλλο να μη θέλεις την ένταση και άλλο να αναβάλλεις, να παγώνεις ή να «στρογγυλεύεις» κάθε ενέργεια που ενοχλεί την τουρκική πλευρά…
• Και η Αγκυρα έχει αποδείξει ότι ξέρει πολύ καλά να μετατρέπει κάθε καθυστέρηση, κάθε «τεχνική συνεννόηση» και κάθε βήμα αυτοσυγκράτησης σε νέο σημείο εκκίνησης. Σήμερα είναι το καλώδιο. Χθες ήταν η Κάσος. Αύριο θα είναι μια έρευνα, μια άσκηση, μια οριοθέτηση ή οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία δεν χρειάζεται να κερδίσει νομικά. Της αρκεί να εθίσει την Αθήνα στο να αναρωτιέται πρώτα τι θα πει η Αγκυρα…
• Και σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει και η ακόμα βαρύτερη πληροφορία, η οποία μεταφέρεται από διπλωματικά χείλη, ότι ο Καλίν φέρεται ότι «προειδοποίησε» την Ελλάδα να μην εμπλακεί αν η σύγκρουση της Τουρκίας με το Ισραήλ μεταφερθεί και επί κυπριακού εδάφους.
• Αν ειπώθηκε αυτό, με οποιαδήποτε διατύπωση, τότε το ζήτημα αλλάζει επίπεδο. Δεν μιλάμε πλέον για μια σκληρή τουρκική τοποθέτηση στο πλαίσιο του Αιγαίου. Μιλάμε για απαίτηση που αγγίζει τον πυρήνα της ελληνικής εθνικής στρατηγικής. Αν πράγματι ζητήθηκε από τον κ. Μητσοτάκη να μη σταθεί απέναντι στην Τουρκία ακόμα και σε ένα τόσο βαρύ σενάριο που αφορά την Κύπρο, η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει καθαρά: Τι ακριβώς ειπώθηκε και ποια ήταν η απάντηση του πρωθυπουργού;
• Η σιωπή -όπως και η όποια μιντιακή ομερτά- δεν αποτελεί οδό διαφυγής. Σε κάθε περίπτωση, η ειρήνη είναι επιλογή ισχύος. Η ηρεμία που αγοράζεται με ελληνική ακινησία ή, ακόμα χειρότερα, με υποχώρηση, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Και αν σε αυτή την ακινησία επιχειρεί κάποιος να συμπεριλάβει και την Κύπρο, επαναφέροντας αναπόφευκτα μνήμες του 1974, τότε το ζήτημα παύει να είναι απλώς διπλωματικό. Γίνεται εθνικά υπαρξιακό.
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
