Στόχος τους είναι τα παιδιά να αποκτήσουν εφόδια για τη ζωή τους, ώστε να έχουν ευκαιρίες να βρουν εργασία, να προχωρήσουν, να πετύχουν
Από τον π.
Θεμιστοκλή Μουρτζανό
Κάθε νέα σχολική χρονιά γεννά προσδοκίες για όλα τα μέλη της οικογένειας που συμμετέχουν στη σχολική ζωή, ιδίως για τους γονείς, οι οποίοι προσπαθούν να εξοικονομήσουν για τα παιδιά τους τα σχολικά είδη, να καλύψουν τα κενά στην παιδεία τους με φροντιστήρια, με την εκμάθηση ξένων γλωσσών, να βάλουν κάτι παραπάνω με αθλητισμό, χορό, μουσική και ελπίζουν ότι η νέα χρονιά θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη. Στόχος τους, τα παιδιά να μάθουν γράμματα, αλλά και να αποκτήσουν εφόδια για τη ζωή τους, ώστε να έχουν περισσότερες ευκαιρίες να βρουν εργασία, να προχωρήσουν, να πετύχουν.
Πολλοί γονείς είναι κοντά στον κόπο των παιδιών τους. Τα βοηθούν στο διάβασμα, ιδίως όταν είναι μικρότερα, ρωτούν στο σχολείο για τις επιδόσεις τους, ενδιαφέρονται για το ήθος και τη συμπεριφορά τους. Υπάρχουν όμως και άλλοι, που τα τελευταία χρόνια τείνουν να γίνουν πλειονότητα, οι οποίοι επαναπαύονται στην ευθύνη των εκπαιδευτικών και του σχολείου για τα παιδιά τους, βλέπουν την παιδεία ως υποχρέωση και όχι ως χαρά, είναι ικανοποιημένοι όταν έχουν τα παιδιά τους γεμάτο πρόγραμμα, αδιαφορούν για λεπτομέρειες της πορείας τους. Γι’ αυτούς τους γονείς το σχολείο λειτουργεί σαν ένα είδος πάρκινγκ παιδιών. Η κριτική σ’ αυτό είναι εύκολη, δύσκολη η συνεργασία μαζί τους ώστε να βελτιωθούν ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά των παιδιών τους.
Αλλοι, πάλι, διακατέχονται από έναν «προοδευτισμό». Σκεπτόμενοι ιδεολογικά, πιστεύουν ότι το σχολείο πρέπει να λειτουργεί με όρους «επικοινωνιακούς». Τα παιδιά να μην κουράζονται πολύ, αλλά να χαίρονται τη σχολική παρέα. Να μαθαίνουν να είναι σύγχρονα, να μην εστιάζονται σε μαθήματα όπως η Ιστορία, η Λογοτεχνία, τα Θρησκευτικά, τα οποία ανήκουν στο παρελθόν, αλλά να αποκτούν δεξιότητες που θα τα βοηθήσουν να είναι μοντέρνα! Το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα, αρνούμενο τον γνωσιοκεντρικό χαρακτήρα του σχολείου και διακηρύσσοντας τη μετατροπή του σε μαθητοκεντρικό, προτρέπει τους εκπαιδευτικούς να αφήσουν κατά μέρος τον παιδαγωγικό και τον γνωστικό χαρακτήρα της αποστολής τους, και να λειτουργήσουν στη λογική τού «όλα για το παιδί». Αυτή η νοοτροπία συνεπάγεται τον περιορισμό του κόπου και την καλλιέργεια της ήσσονος προσπάθειας.
Το σχολείο όμως υπάρχει για να μαθαίνει στα παιδιά γράμματα. Να τους προσφέρει τις γνώσεις που θα συνδέσουν το σήμερα με το παρελθόν της κοινωνίας και της πατρίδας. Το χθες είναι πηγή μνήμης και αλήθειας! Χωρίς επίγνωση της παράδοσης, της πίστης, της Ιστορίας, της γλώσσας, της δημιουργίας του χθες, δεν μπορεί ο νέος να προχωρήσει ώστε να επιλέξει από το σήμερα και το αύριο αυτό που ταιριάζει όχι μόνο σε ατομικό αλλά και σε συλλογικό επίπεδο. Το σχολείο σήμερα δεν αφήνει πολλά περιθώρια στους μαθητές να λειτουργήσουν ως πολίτες με επίγνωση ότι η ταυτότητα δεν είναι μόνο ατομική αλλά και κοινωνιοκεντρική. Οτι δεν υπάρχω μόνο για μένα αλλά και για την πατρίδα.
Εκκλησία και οικογένεια καλούνται να αγκαλιάσουν και να ενισχύσουν την απόφαση για κόπο, όχι μόνο όταν οι μαθητές φτάνουν στην ηλικία όπου δίνουν πανελλαδικές εξετάσεις, αλλά ως στάση ζωής. Κόπο θέλει η γνώση, κόπο θέλει και η διαμόρφωση του χαρακτήρα. Τα παιδιά θέλουν ενίσχυση, ώστε να μην υποκύψουν στην ευκολία που οι καιροί προβάλλουν, εξαπατώντας. Διότι το μέλλον προβλέπεται μόνο κόπος…
