Οι απειλές από τον Ερντογάν και τα διδάγματα της ΙστορίαςΑπό τον
Δημήτρη Κ. Σέργιο*
Την ώρα που γράφεται το παρόν σημείωμα, τα ΜΜΕ μεταδίδουν ως πρώτες ειδήσεις την είσοδο των τουρκικών στρατευμάτων στην πόλη Αφρίν της Β. Συρίας και τον καταποντισμό έξω από το Αγαθονήσι 16 νεαρών μεταναστών που είχαν ξεκινήσει για την Ελλάδα με ένα από τα πάμπολλα σαπιοκάραβα που επιτελούν το «ευρωπαϊκό» (!) αυτό έργο από τις ακτές της Τουρκίας…
Θα σταθώ ιδιαίτερα σε δύο ατάκες του σημερινού Οθωμανού σουλτάνου Ερντογάν, εν σχέσει με τα δύο αυτά πελώρια θέματα: Πρώτον, ο ερίτιμος κύριος απείλησε προ διημέρου την Ευρώπη ότι… εάν αποφασίσει να της στείλει από τη χώρα του τρία εκατομμύρια μετανάστες, οι Ευρωπαίοι δεν θα έχουν πού να κρυφτούν!
Και, δεύτερον, ωρυόμενος με θριαμβευτικές ιαχές ενώπιον των παραληρούντων οπαδών του για την είσοδο των στρατευμάτων του στην Αφρίν, ο Ερντογάν τα χαρακτήρισε «στρατεύματα απελευθερωτικά από τους… τρομοκράτες»! Ονοματίζοντας έτσι ακριβώς ο ίδιος τους… Κούρδους συμμάχους των Αμερικανών!
Η στήλη, κατόπιν των εξελίξεων αυτών, θα επαναλάβει ένα πρόσφατο ερώτημά της προς τον πολυκίνητο σημερινό πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα: Αραγε, πιστεύει στα σοβαρά, όπως λέει, ότι η Τουρκία κινείται πράγματι ως ευρισκόμενη «εντός του δυτικού κόσμου» ή, εντελώς αντίθετα, κινείται ως αποσαθρωτής του συνόλου της νοτιοανατολικής Μεσογείου; Τι από τα δύο πιστεύει ο κ. Πάιατ;
Αλλά η στήλη έχει και κάτι να υπομνήσει στους ενταύθα ηγέτες, οι οποίοι εξακολουθούν, παρά τις κοσμογονικές τριγύρω εξελίξεις, να παίζουν ρεβανσιστικά πεντόβολα στο εσωτερικό μέτωπο… Είναι γνωστό το αξίωμα ότι, αν αγνοείς την Ιστορία, είσαι καταδικασμένος να την ξαναζήσεις.
Σύμφωνα, λοιπόν, με τα ιστορικά δεδομένα, η έως του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου αχανής Οθωμανική Αυτοκρατορία (σημ.: περιελάμβανε σχεδόν όλη την ανατολική Ευρώπη, σχεδόν ολόκληρη την περιοχή της Αραβικής Χερσονήσου, καθώς και την Αίγυπτο και τη λοιπή Βόρεια Αφρική!)
διαμορφώθηκε με δύο (κύριους…) μοχλούς: Ο πρώτος μοχλός ήταν το αβυσσαλέο μίσος του βορειοδυτικού ευρωπαϊκού κόσμου εναντίον του ελληνορωμαϊκού Βυζαντίου. Ως γνωστόν, οι ακυρώνυμες «σταυροφορίες» επέφεραν στον Ανατολικό Χριστιανικό Κόσμο την πρώτη αντίχριστη «άλωση», αφού, βεβαίως, εδήωσαν και κατέστρεψαν εντελώς τον ελληνοχριστιανικό ιστό της Ανατολής…
Ο δεύτερος μοχλός (μην εκπλαγεί ο αναγνώστης…) ήταν ότι οι ίδιοι οι Ελληνορωμαίοι Χριστιανοί της Ανατολής άνοιξαν στους Οθωμανούς δρόμο… «ευρωπαϊκό»!
Ναι, αναγνώστη μου, δεν μπλοφάρω καθόλου! Μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα Ανδρονίκου Γ’ Παλαιολόγου (1341) ο Ιωάννης Καντακουζηνός ζήτησε τη βοήθεια των… Οθωμανών κατακτητών του Αϊδινίου (Ν/Α της Σμύρνης) για να καταλάβει τον θρόνο! Ετσι, τα στρατεύματα του Ουμούρ μπέη (εκτός άλλων «κατορθωμάτων» του και ελεεινού λήσταρχου των νησιών του Αιγαίου…) ανέβηκαν στο Β/Δ Βυζάντιο… δύο φορές: Το 1343 και (πάλι!) το 1345. Τους θέλαμε, βλέπετε, τους Τούρκους, από τότε «εντός Ευρώπης»!
*Δικηγόρος Α.Π. – Συγγραφέας
