Ο 44χρονος παλαίμαχος ποδοσφαιριστής δίνει μάχη στη Γερμανία για να κερδίσει τον καρκίνο! Το δράμα με τα χρήματα που έχασε στον Αρη
Ρεπορτάζ
Γιώργος Τότσικας
Δίνει καθημερινή μάχη για τη ζωή και την επιβίωση σε ένα διαφορετικό «γήπεδο» από αυτά που είχε συνηθίσει. Είναι πεισματάρης, όπως πάντα, αλλά και θυμωμένος, γιατί παρά το ανθρώπινο δράμα που βιώνει, αποτελεί θύμα των επί χρόνια ανεκπλήρωτων υποσχέσεων της αθλητικής ηγεσίας! Ο Νίκος Κυζερίδης έλαμψε από το 1995 έως το 2005 στα ελληνικά γήπεδα, κυρίως με τη φανέλα του Αρη, φτάνοντας μέχρι την Εθνική Ελλάδας. Το 2012 έμαθε στη Γερμανία, όπου ζει τα τελευταία χρόνια, ότι έχει καρκίνο στους λεμφαδένες.
Από τότε έχει αρχίσει ο μακρύς αγώνας με τις χημειοθεραπείες, ώστε να πετύχει το πιο σημαντικό «γκολ» της ζωής του. Οι οικονομικές ανάγκες του είναι τεράστιες και σήμερα, στα 44 χρόνια του, έχει στο πλευρό του μόνο τις τέσσερις γυναίκες της ζωής του (τη σύζυγό του Σοφία και τις τρεις κόρες του). Τραγική ειρωνεία; Κυνηγάει δικαστικά (μέσω του ΠΣΑΠ, συνδικαλιστικού οργάνου των ποδοσφαιριστών) να πάρει πίσω μέρος από τα χρήματα που έχασε από την υπαγωγή της ΠΑΕ Αρης το 2004 στο άρθρο 44. Ηδη έχει ασκήσει αγωγή κατά του Ελληνικού Δημοσίου, έχει «εισπράξει» πολλές υποσχέσεις από την αθλητική ηγεσία, αλλά για την ώρα σιγή ασυρμάτου!
«Αυτήν την εποχή δεν είμαι και τόσο καλά. Εχω κάνει κάποιες εξετάσεις, τα αποτέλεσμα με ανησύχησαν πάρα πολύ, αλλά θεωρώ ότι όλα θα πάνε καλά. Η κατάσταση είναι ψυχοφθόρα, το οικονομικό μαζί με την ψυχολογία γίνονται μια μάζα, σε επηρεάζουν και σε ρίχνουν πολύ» εξομολογείται ο ίδιος και ξεσπά: «Στην Ελλάδα ο καθένας περνάει το δικό του δράμα. Η κάθε οικογένεια έχει τα δικά της προβλήματα. Πέρασαν οκτώ μήνες από την εκδίκαση της υπόθεσης, αλλά τίποτα! Βλέπω και λυπάμαι πάρα πολύ ότι παίρνει συνεχώς αναβολή αυτή η ψευτιά με τα χρήματα που μου οφείλουν και δικαιούμαι εδώ και 11 χρόνια. Δεν πάει άλλο».
Η δημοσιοποίηση του δράματός του ευαισθητοποίησε πάντως αρκετούς φιλάθλους, οι οποίοι τον καλούν για να τον βοηθήσουν με κάθε τρόπο. Ο ίδιος είναι κουρασμένος από τον «γολγοθά» του: «Καλύτερα να πουν οι αρμόδιοι ότι δεν θα τα πάρω παρά να περιμένω, γιατί περνάμε πολλά εγώ και η οικογένειά μου. Εχω σηκώσει τα χεριά ψηλά, δεν πάει άλλο. Τι πρέπει να γίνει; Να πεθάνουμε και μετά να τα πάρουμε; Μετά είναι δώρον άδωρον».
