Θυμήθηκα, εν όψει καλοκαιριού, έναν από τους πνευματώδεις χειριστές του YouΤube και συμφώνησα απολύτως μαζί του. Απορούσε ο δυστυχής με όλα εκείνα τα σαχλά τηλεοπτικά πρωινάδικα που μας παροτρύνουν «να περάσουμε ένα φανταστικό τριήμερο στη Μύκονο», «να οργανώσουμε ένα πενθήμερο στη Σαντορίνη», «να δραπετεύσουμε για μια βδομάδα στην Ιο» ή «να πετάξουμε για λίγες μέρες στην Ιμπιζα».
«Ρε, έχετε τρελαθεί; Πώς θα πάω στη Μύκονο που μόνο για τα εισιτήρια θέλω ένα μηνιάτικο; Πώς θα μείνω σε δωμάτιο της προκοπής; Κανονικά όταν λέτε “ταξίδι στη Μύκονο” πρέπει να εννοείτε ότι ένας μέσος Ελληνας μπορεί να πάει Μύκονο μόνο για να εργασθεί σε μπαρ ή ξενοδοχείο, να κοιμάται σε υπόγεια ή σε κοντέινερ χωρίς ερκοντίσιον και να δουλεύει είκοσι ώρες με ελάχιστη αμοιβή!» έλεγε ο άνθρωπος. Πώς να μη συμφωνήσεις;
«Ρε, είναι πληροφορίες αυτές; Αν θέλετε να μας πείτε κάτι χρήσιμο, πείτε: Πώς να περπατήσετε στη Βικτώρια χωρίς να σας κλέψουν! Πώς να πάτε για μπάνιο στα κατσάβραχα της Αττικής και να μη σας βουτήξουν την αλυσίδα από τον λαιμό σε απευθείας μετάδοση από την τηλεόραση! Πώς να τη βγάλετε στους Αγίους Αναργύρους Σαββατοκύριακο με 2 ευρώ στην τσέπη! Πώς να περπατήσετε στην Αχαρνών και κάτω και να μην σας κλέψουν μέχρι και τα σώβρακα»!
Κι ύστερα έπιασε τους δήθεν «οικολόγους» που πάνε δήθεν κάμπινγκ. Ελεγε, λοιπόν: «Τι είναι πάλι αυτά, ρε; Πάτε κάμπινγκ σε οργανωμένους χώρους, που έχουν δικές τους πλαζ, γιακούτζι, χαμάμ και εστιατόρια; Πάτε κάμπινγκ και τηλεφωνάτε στη ρεσεψιόν και λέτε “παρακαλώ, από τη σκηνή 23, θα ήθελα ένα κλαμπ σάντουιτς, ένα τζιν-φις κι ένα περιέ”; Πάτε κάμπινγκ κι είναι απέξω αραγμένο το Καγιέν; Ρε σεις, κάμπινγκ σημαίνει να ξυπνάω το πρωί με τατουάζ στα χέρια από τα κουνούπια! Κάμπινγκ σημαίνει να ξύνομαι όλη τη μέρα από το αλάτι που έχει κολλήσει επάνω μου! Να έχω να κάνω ντους τρεις μέρες γιατί δεν υπάρχει γύρω ντουσιέρα!»…
Κι ύστερα τα έβαλε με τους fit και τους ζεν, που κάνουν διατροφή, κάνουν γιόγκα και γυμναστήριο. «Ρε σεις, αυτά είναι κόλπα του συστήματος για να περνάει τις θέσεις του! Αμα είσαι ζεν, τρως πρασινάδα και βότανα, σου λέει το αφεντικό “είκοσι τα εκατό μείωση μισθού” και συ , που είσαι ζεν, λες “ε, δεν βαριέσαι, καλά να ̓μαστε”. Αλλά άμα τρως πιτόγυρα και “βρόμικα”, είσαι συνεχώς στην τσίτα, είσαι όλο νεύρα και δεν περνάει το σύστημα τα δικά του!» Δεν θα ήταν κι άσχημη ιδέα να δοκιμάσουμε τα «βρόμικα», ε;
Η ΑΚΙΣ
