Η ομάδα «Tou senpleman» ανεβάζει στο Studio 29A το έργο του Ελληνα λογοτέχνη σε σκηνοθεσία της Νίκης Δουλγεράκη!Συνέντευξη στην
Ελένη Σκάρπου
Γράφτηκε το 1885 και πρωτοδημοσιεύτηκε με τον τίλτο «Ο Χρύσανθος». Κι αν χρονολογικά φαντάζει τόσο μακρινό, σίγουρα παρακολουθώντας την ιστορία του και κάνοντας δεύτερες και τρίτες αναγνώσεις, θα δούμε ότι οι εποχές έρχονται και ξανάρχονται, μας βρίσκουν ίδιους και απαράλλαχτους. Ο «Κρυφός καημός» του Ανδρέα Καρκαβίτσα μεταφέρεται στο θεατρικό σανίδι από την ομάδα «Tou senpleman» και μας χαρίζει τρεις παραστάσεις, στις 19, στις 20 και στις 21 Ιανουαρίου, στις 21.30, στο Studio 29A επί της Πτολεμαίων. Τον περασμένο Νοέμβριο η συγκεκριμένη παράσταση απέσπασε το βραβείο κοινού στο 5ο Handmade and Recycled Theater Festival, στην Αθήνα.
Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Νίκη Δουλγεράκη και μας προετοιμάζει γι’ αυτό που θα δούμε ως θεατές. «Η κεντρική ηρωίδα του διηγήματος του Ανδρέα Καρκαβίτσα είναι η Χρυσή, την οποία μεγαλώνουν και διαπαιδαγωγούν σαν Χρύσανθο».
Οι ηρωίδες
«Επί σκηνής βρίσκουμε δύο κορίτσια, οι όψεις του ίδιου νομίσματος. Εχουμε επιλέξει να πουν την ιστορία δύο κοπέλες, οι οποίες είναι το ίδιο πρόσωπο, αλλά η μία έχει αποδεχτεί τον ρόλο που της δόθηκε, ενώ η άλλη όχι. Αυτές οι κοπέλες αναλαμβάνουν, λοιπόν, τον ρόλο του αφηγητή της ιστορίας τους και σιγά σιγά ζωντανεύουν η νιότη τους, τα πάθη τους, οι φόβοι τους» αναφέρει η Νίκη Δουλγεράκη και επιμένει στην ελληνική λογοτεχνία με επιχειρήματα. «Γιατί όχι Καρκαβίτσας; Η χώρα μας έχει γεννήσει σπουδαίους λογοτέχνες και αυτοί αντίστοιχα έχουν γεννήσει σπουδαία έργα. Ενα από αυτά είναι και το διήγημά μας. Ενα όχι τόσο γνωστό διήγημα, το οποίο καταπιάνεται με τη θέση της γυναίκας.
Η παρακαταθήκη που αφήνει κάθε λογοτέχνης και η ευθύνη μιας συνέχειας στους επόμενους είναι δεδομένη» επισημαίνει. Τόσο η ίδια όσο και οι ηθοποιοί της Πέλια Γιαννουλάτου και Ηλιάνα Μπαφεράτου αγαπούν από μικρές ό,τι έχει να κάνει με τη λαϊκή παράδοση και τη λαογραφία.
Η ομάδα τους «Tou senpleman» κάνει τώρα τα πρώτα βήματά της με αυτήν την παράσταση. Ακόμη πειραματίζονται και ονειρεύονται το μέλλον με περισσότερα μέλη στην ομάδα, που θα δημιουργούν μαζί τους πολιτισμό κάθε μέρα, δίνοντας τη σύγχρονη πινελιά τους και μόνο αυτή.
«Αλίμονο αν πειράζαμε τον λόγο του Ανδρέα Καρκαβίτσα. Προσπαθήσαμε να τον υπηρετήσουμε όσο πιο ικανά μπορούσαμε. Πιο πολύ ασχοληθήκαμε με το κομμάτι του λόγου παρά με τις δράσεις επί σκηνής. Προσπαθήσαμε να το κάνουμε όσο πιο απλά γίνεται, με ελάχιστα σκηνικά και αντικείμενα, να μην είναι τίποτα παραπάνω από τα ίδια τα λόγια, γιατί αυτά φέρουν το μεγαλείο, αυτά λένε την ιστορία» εξομολογείται η Νίκη.
Η αυτοθυσία
Αυτή η ιστορία θα μας μεταφέρει λίγο πριν από το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, όπου υπάρχει έντονη ανάγκη ανδρών για την απελευθέρωση του γένους και τη δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους. Η τελευταία ελπίδα μιας πολύτεκνης οικογένειας να προσφέρει ένα μέλος της στην Επανάσταση πεθαίνει με τη γέννηση ακόμη ενός θηλυκού. Ο πατέρας αποφασίζει να μεγαλώσει το κορίτσι σαν αγόρι. Η Χρυσή γίνεται Χρύσανθος και προσφέρεται στην Επανάσταση με θυσία και αυτοθυσία.
«Φυσικά και να θυσιάσεις τον εαυτό σου και τα θέλω σου για το κοινό καλό, για την κοινή πορεία και, μάλιστα, να το κάνεις συνειδητά, για να πηγαίνεις παρακάτω σαν λαός και σαν κοινωνία. Νομίζω, όμως, ότι έχουμε καταλήξει ο λαός να θυσιάζει αίμα, ιδρώτα, χρόνο και ύπαρξη, για να πηγαίνει μια μερίδα ανθρώπων μπροστά και ο ίδιος ο λαός να βρίσκεται στο περιθώριο. Είναι, λοιπόν, σημαντικό η μερίδα της θυσίας και της αυτοθυσίας να είναι σε όλους ίδια και να μη βρίσκονται κάποιοι σε συνεχή “δίαιτα”. Από την άλλη πλευρά, είναι όμορφο να βρίσκεις την ψυχική δύναμη να θυσιάσεις κάτι από εσένα – ως λαός το έχουμε λίγο στο αίμα μας.
Είναι όμορφο να ανακαλύπτεις τι σου συμβαίνει τελικά έπειτα από αυτήν τη θυσία. Τι ήταν τελικά σημαντικό και τι όχι. Αρα μόνο μπροστά θα μας πάει αυτό» υπογραμμίζει η σκηνοθέτις και μας προκαλεί να πάρουμε επιπλέον μηνύματα στη διάρκεια της παράστασης.
